Το φαινόμενο δεν είναι σημερινό. Έρχεται από την δεκαετία του ’80 και του ’90 όταν στα ελληνικά πανεπιστήμια υπήρχε έντονη πολιτικοποίηση.

Τότε που οι κομματικοί μηχανισμοί έκαναν επίδειξη δύναμης και στρατολογούσαν νέα στελέχη και ψηφοφόρους.

Η πράξη εξευτελισμού και διαπόμπευσης  του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστήμιου από κουκουλοφόρους προκάλεσε την οργή μιας μεγάλης πλευράς  του πολιτικού κόσμου, ενώ οι υπόλοιποι την καταδίκασαν με ανακοινώσεις τους κυρίως για να μην κατηγορηθούν ότι καλύπτουν πολιτικά τους δράστες.

Μάλιστα, για πρώτη φορά στα χρονικά υπήρξε και επικήρυξη των δραστών από την αστυνομία, σε μια προσπάθεια να φανεί ότι είναι αποφασισμένη να πατάξει τέτοια φαινόμενα στα πανεπιστήμια.

Για πολλά πολλά χρόνια σε αυτό τον «χώρο» που «δραστηριοποιείται»  από την πλατεία Εξάρχειων μέχρι το πολυτεχνείο και την ΑΣΣΟΕ, τα Προπύλαια , το Σύνταγμα και την Πάντειο, μετά από κάθε ακραίο περιστατικό ακούγαμε μεγάλες κουβέντες και βαρύγδουπες εξαγγελίες.   

Καλυτέρα λοιπόν θα ήταν οι υπεύθυνοι πρώτα να προχωρήσουν σε αποφασιστικές κινήσεις και να αφήσουν να μιλήσουν οι πράξεις τους. Συνήθως οι εξαγγελίες μένουν στα λόγια. Αφού εκτός των άλλων δεν υπάρχει ούτε νομικό οπλοστάσιο για την αντιμετώπιση τέτοιων πράξεων.

Το ίδιο συνέβη και όταν βρίσκονταν για χρόνια  ολόκληρες αποθήκες με μολότοφ σε πανεπιστημιακές αίθουσες. Και τότε που κάποιοι έχτιζαν τις πόρτες καθηγητών στο Πάντειο. Και όταν κάηκε ολοσχερώς μια πτέρυγα του Πολυτεχνείου. Και όταν κάποιοι που ευθύνονταν για επεισόδια και απώλειες ανθρωπίνων ζωών κρύβονταν στους χώρους ασύλου των πανεπιστήμιων.

Ευτυχώς αυτή την φορά δεν ακούσαμε ότι η αστυνομία  θα κατασχέσει  τα κομπιούτερ και τους σέρβερ των αντιεξουσιαστών που υπάρχουν στο Πολυτεχνείο. Κάτι είναι και αυτό.