Η προσμονή του εμβολίου για τον κορωνοϊό δημιούργησε σε όλους ανάμικτα συναισθήματα. Στην κυβέρνηση το περιμένουν ως μάνα εξ ουρανού. Έχουν επενδύσει πολύ σε αυτό και επικοινωνιακά και πολιτικά.

Γιατί αυτή είναι και η μόνη ελπίδα του κόσμου που βλέπει μέρα με την ημέρα την ζωή του να καταρρέει οικονομικά και κοινωνικά.

Στην αντιπολίτευση μάλλον έχουν μπερδευτεί. Ορισμένοι είχαν επενδύσει πολλά στην αποτυχία της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την πανδημία και ακόμη και τώρα περιμένουν να αυξηθεί ο αριθμός των νέκρων, να καταρρεύσει το ΕΣΥ για να βγούνε στους δρόμους.

Δεν τους βγήκε το κίνημα κατά της μάσκας, ούτε οι καταλήψεις στα σχολεία, ούτε η κατάρρευση της τηλεκπαίδευσης, ούτε η αποδόμηση του Τσιόδρα και των επιδημιολόγων. Όλες αυτές οι προσπάθειες κράτησαν -όπως κάθε θαύμα -από τρεις ημέρες μέχρι τρεις εβδομάδες.

Μετά οι εξελίξεις τους ξεπέρασαν. Όταν μάλιστα θα έρθει το εμβόλιο, πολλοί είναι αυτοί που θα στεναχωρηθούν μόλις αρχίσει να περιορίζεται η πανδημία.

Επειδή όμως η ζωή είναι πάντα μπροστά, δεν πρέπει να έχουμε καμμιά αμφιβολία  πως μπροστά μας είναι και ο επόμενος μεγάλος διχασμός στην καθημερινότητα μας. Και το ερώτημα είναι: Θα πρέπει να κάνουμε ή όχι το εμβόλιο, όταν αυτό έρθει στην Ελλάδα και υπάρχει επάρκεια;

Ήδη πολλοί είναι αυτοί που λένε πως ένα εμβόλιο για να είναι αποτελεσματικό πρέπει να δοκιμαστεί 5 χρόνια. Άρα δεν έχει νόημα να κάνουμε αυτό του κορωνοϊού που ούτε χρόνο δεν έχει κλείσει σε δοκιμαστικό επίπεδο.

Μετά υπάρχουν άλλοι που θεωρούν πως το εμβόλιο είναι το τσιπάκι με το οποίο θα μας φακελώσει ο Μπιλ Γκέιτς και θα το φέρουν οι μεγάλες εταιρείες για να μεγαλώσουν τα κέρδη τους.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η επιστήμη και η έρευνα στην ιατρική και την τεχνολογία τρέχουν πλέον με τόσο μεγάλες ταχύτητες παγκοσμίως, που όλοι της γης οι ψεκασμένοι και αν συνωμοτήσουν δεν μπορούν να ανοίξουν τις πύλες του ανεξήγητου.