Τέσσερεις μήνες τώρα οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε ότι η εξάπλωση του δεύτερου κύματος του κορωνοϊού δεν θα γίνει στην Ελλάδα με την ίδια ευκολία που ακούμε ότι γίνεται στις άλλες χώρες του κόσμου.

Και αυτό συνήθως συμβαίνει γιατί θεωρούμε πως όταν ακούμε κάτι, μπορεί να είναι και υπερβολή. Το πιστεύουμε μόνο αν το δούμε οι ίδιοι να συμβαίνει κοντά μας, δίπλα μας.

Πολλοί είναι αυτοί επίσης, που έχουν την πεποίθηση ότι μπορούν να αποφύγουν τον ιό και ας μην προσέχουν στην καθημερινότητα τους.

Δηλαδή ακόμη και αν αμελούν να φορούν μάσκα, να κινούνται στους χώρους εργασίας και διασκέδασης χωρίς να κρατούν αποστάσεις και να μην  τηρούν μια στοιχειώδη υγιεινή στα χέρια και το σώμα τους.

Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό;  Γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων δεν έχει πεισθεί πως αν τηρούμε αυτά τα τρία απλά πράγματα και τους κανόνες υγιεινής μειώνουμε σημαντικά τα ποσοστά μετάδοσης του ιού.

Όταν όμως υπάρξει έξαρση της πανδημίας και τα κρούσματα  ξεπεράσουν μέσα σε λίγες ημέρες τα 3000, θα εμφανιστεί ο κ. Τσιόδρας και θα ανακοινώσει ότι για να μην πεθάνουμε πρέπει και πάλι να κλειστούμε στα σπίτια μας.

Και τότε  οι ίδιοι άνθρωποι θα απορούν πώς φτάσαμε ως εδώ. Γιατί το κράτος δεν πήρε νωρίτερα τα προληπτικά μέτρα ώστε να μην πεθάνει ο κόσμος και γονατίσουν οι επιχειρήσεις.

Ευτυχώς που ο τράχηλος του Έλληνα, ζυγό δεν υπομένει και θέλει και τον  σκύλο χορτάτο και την πίττα ολόκληρη .

Το πιο βασικό όμως είναι ότι τα τελευταία 10 χρόνια, για όλα τα δεινά του, του φταίνε πάντα οι άλλοι.

Κάτι άκουσε πρόσφατα για την έννοια της ατομικής ευθύνης αλλά αυτά τα λένε όσοι ανήκουν στο σύστημα για να κρύψουν τις ευθύνες τους.