Όλο και πιο κοντά έρχεται μέρα με την ημέρα το θέμα της προσφυγής Αθήνας και Αγκύρας στο Δικαστήριο της Χάγης, για τη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών.

Παρά τις επίμονες προσπάθειες του Ερντογάν και των επιτελών του να δημιουργήσουν τετελεσμένα και στο Αιγαίο αλλά και στην Ανατολική Μεσόγειο με αφορμή την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της περιοχής, η Αθήνα αντιστέκεται και προσπαθεί να κερδίσει χρόνο.

Όλοι γνωρίζουν πως η Ελλάδα βρίσκεται σε δύσκολη θέση απέναντι στην προκλητικότητα της Τουρκίας, αλλά και επιχειρησιακά δεν μπορεί να συγκρουστεί επί ίσοις όροις με τις τουρκικές δυνάμεις.

Παράλληλα με αυτή την τακτική, εδώ και αρκετά χρόνια καλλιεργείται από πολιτικούς και νομικούς κύκλους η άποψη πως μια προσφυγή στη Χάγη θα βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από μια μακροχρόνια σχέση ομηρίας με την Τουρκία.

Στο πλαίσιο αυτό, κάποιοι δεν διστάζουν να προτείνουν στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση να αποφασίσουν από κοινού τι είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει η Ελλάδα στην Τουρκία, ώστε να κλείσει αυτό το μέτωπο.

Θα είναι τα 12 μίλια στο Αιγαίο;

Θα είναι ένα ποσοστό επί του συνόλου των κοιτασμάτων που θα βρεθούν στο Αιγαίο;

Ακόμη κανείς δεν γνωρίζει, γιατί μια τέτοια συζήτηση πολύ δύσκολα μπορεί να ανοίξει στο δημόσιο διάλογο.

Υπάρχει μία κατηγορία μετριοπαθών πολιτικών που τάσσονται ανοιχτά υπέρ της προσφυγής στο Δικαστήριο της Χάγης με το σκεπτικό πως η διπλωματία πάντα βρίσκει καλύτερες λύσεις από τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Άλλωστε, έχει κάνει πολύ μεγάλη αίσθηση η άποψη που λέει ότι η Ελλάδα εάν πάει στη Χάγη θα χάσει ό,τι θα έχανε και αν πήγαινε και σε μια ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση με την Τουρκία στο Αιγαίο.

Με τη Χάγη θα γλιτώσει τις πολεμικές επιχειρήσεις και τα τυχόν θύματα από μία σύρραξη.

Η υιοθέτηση αυτών των απόψεων περί Χάγης και συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο, έχει ακόμη ένα αρνητικό. Είναι πολύ δύσκολο να γίνουν αποδεκτές από την κοινή γνώμη.

Όπως έγινε και στην περίπτωση του σκοπιανού προβλήματος με τη Συμφωνία των Πρεσπών, που προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις, τον ίδιο κίνδυνο διατρέχει και μία ενδεχόμενο πρόταση για συμβιβασμό με την Τουρκία στο Αιγαίο.

Επί κυβερνήσεων Σύριζα είχε αρχίσει να συζητείται λύση-πακέτο με την Τουρκία, όπως είχε γίνει με τα Σκόπια.

Γι’ αυτό και ο τότε υπουργός Γ. Κατρούγκαλος είχε αφήσει να εννοηθεί ότι βλέπει θετικά τη συμμετοχή της Τουρκίας στην ενεργειακή εξίσωση της Ανατολικής Μεσογείου.

Ενώ ο προκάτοχός του Ν. Κοτζιάς είχε πει την περίφημη φράση, «δεν πρέπει να είμαστε μοναχοφάηδες», αναφερόμενος στο πετρέλαιο του Αιγαίου και την Τουρκία.

Από την άλλη, βέβαια, υπάρχει η πολύ ισχυρή άποψη και η πεποίθηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, πως με την Τουρκία δεν πρέπει να υπάρξει καμιά διαπραγμάτευση για τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο και τα πετρέλαια της Ανατολικής Μεσογείου.
Αυτό που έχει πεισμώσει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης είναι η προκλητικότητα Ερντογάν να ανοίγει και να καθορίζει αυτός την ατζέντα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Είναι μία δύσκολη εξίσωση που έχει μπροστά της να λύσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, και σαφώς το μόνο που δεν πρέπει να κάνει είναι να βιαστεί, όπως έκαναν οι προκάτοχοί της στο Σκοπιανό.