Και ξαφνικά όλα αλλάζουν… ο τρόπος που δουλεύουμε, ο τρόπος που ζούμε, ο τρόπος που αγαπιόμαστε, ο τρόπος που ονειρευόμαστε. Ξαφνικά όσα μέχρι πρότινος θεωρούσαμε δεδομένα, δεν είναι. Το ρεπορτάζ δεν γίνεται πια με τον ίδιο τρόπο. Συνεντεύξεις μέσω skype και μικρόφωνο από απόσταση. Απολύμανση στα πάντα και προσοχή ακόμα και στον αέρα που αναπνέουμε. Η καθημερινότητα δεν είναι πια η ίδια γιατί δεν μπορείς -στον όποιο ελεύθερο σου χρόνο- να κάνεις αυτά που θες, να πας έξω για ένα φαγητό, να δεις φίλους.

Η χειραψία έγινε άγγιγμα στον αγκώνα και η αγκαλιά μια ανάμνηση. Τα όνειρα δεν έχουν πια φτερά να ταξιδεύουν στο άπειρο, έχουν μπει και αυτά σε καραντίνα. Ναι, ένας τόσο δα ιός κατάφερε να βάλει στα όνειρά μας φρένο ή μάλλον χειρόφρενο και χρονοδιάγραμμα. Κατάφερε η αγάπη να ψάξει άλλη διάσταση να εκφραστεί, αυτήν του μέσα και όχι του έξω. Κατάφερε να μας κάνει να αντέχουμε την μοναξιά μας και αντιμετωπίζουμε καθημερινά τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτόν που αποφεύγαμε όλα αυτά τα χρόνια, γιατί είχαμε πολλή δουλειά, γιατί έπρεπε να δούμε τους φίλους μας, γιατί πάντα κάτι άλλο είχε προτεραιότητα για να μην έρθουμε αντιμέτωποι μαζί του. Η τεχνολογία πια είναι η μόνη διέξοδος. Διέξοδος για δουλειά, για κοινωνικοποίηση, για επικοινωνία, για εικόνες.

Δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για όλο αυτό. Ήρθε ξαφνικά και ουρανοκατέβατα για να μας αλλάξει και εμάς. Θα μας αλλάξει; Αν όλοι αφουγκραστούμε όλο αυτό που συμβαίνει και τι ήρθε να διδάξει στον καθένα μας, θα αλλάξουμε και εμείς, προς το καλύτερο. Και όταν αλλάξουμε, ο τρόπος που θα δουλεύουμε δεν θα είναι πια δεδομένο, θα είναι ευχαρίστηση, ο τρόπος που ζούμε δεν θα είναι απλά μια κατάσταση, θα είναι ευλογία, ο τρόπος που αγαπάμε δεν θα είναι απλά μια συνθήκη, θα είναι ευτυχία και ο τρόπος που ονειρευόμαστε, δεν θα είναι απλά ένας ευσεβής πόθος, θα είναι αλήθεια.