Κ. Ασπιώτης: Δυσκολίες αντιμετώπισα, αλλά πάντα με χαμόγελο και χωρίς να απελπίζομαι | aspiotis

Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης γεννήθηκε το 1982 στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 18 ετών πέτυχε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ξεκινώντας τις σπουδές του στην Υποκριτική, ενώ αποφοίτησε το 2004.

Την ίδια χρονιά πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Μη φεύγεις…», σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Πανταζούδη και παραγωγή Λάκη Λαζόπουλου, υποδυόμενος έναν φοιτητή που σπουδάζει με την παρέα του στη Θεσσαλονίκη.

Την ίδια χρονιά, η ταινία έγινε νεανική τηλεοπτική σειρά στον Alpha, με τίτλο «504 χλμ. βόρεια της Αθήνας», όπου και πάλι είχε τον ίδιο, με την ταινία, ρόλο.

Η σειρά στάθηκε αφορμή να εγκατασταθεί στην Αθήνα το 2005. Εκεί ξεκίνησε την πορεία του σε διάφορες τηλεοπτικές, θεατρικές και κινηματογραφικές δουλειές, υποδυόμενος τους ρόλους του, πάντα με την ίδια επιτυχία.

Κύριε Ασπιώτη, τώρα θα πρωταγωνιστούσατε στο θρίλερ «Η γυναίκα με τα μαύρα», πώς αισθάνεστε με την απόφαση για το lockdown των θεάτρων;

«Ευτυχώς προλάβαμε να παίξουμε 7 παραστάσεις, και αντιληφθήκαμε και από την ανταπόκριση του κόσμου ότι έχουμε μία πολύ καλή παράσταση, η οποία ευχόμαστε να ξεκινήσει ξανά όταν τα πράγματα θα “στρώσουν”. Αυτή τη στιγμή όμως, δεν είναι καλή η κατάσταση, οπότε αν και το θέατρο είναι ένας ασφαλής τόπος και δεν ανήκει στις εστίες υπερμετάδοσης, όπως λανθασμένα δυσφημίστηκε, εγώ θεωρώ ότι καλώς έχει επέλθει lockdown γενικότερο, και θα έπρεπε, κατά την άποψή μου, για κάποιον καιρό να είναι και πιο αυστηρό, για καλύτερα αποτελέσματα. Μιλάμε για ζωές ανθρώπων εδώ».

Πολλοί ηθοποιοί για να βιοποριστούν, ειδικά οι νεότεροι, έκαναν και πρωινή δουλειά. Τώρα που όλα έκλεισαν, τι θα γίνει; Θα φροντίσει η κυβέρνηση;

«Μιλάμε για τον κλάδο που έχει 95% ανεργία σε εποχές προ-κορωνοϊού, εσείς πώς το βλέπετε; Δεν φροντίζουν για εμάς χρόνια τώρα… Μακάρι όμως, να γίνει αυτό που περνάμε μία αφορμή για να καταλάβουν κάποια πράγματα».

Για να ακολουθήσετε το όνειρό σας μετακομίσατε από τη Θεσσαλονίκη που γεννηθήκατε, στην Αθήνα, μόλις 20χρονος. Αντιμετωπίσατε δυσκολίες; Σας βοήθησε κάποιος;

«Δυσκολίες αντιμετώπισα, αλλά πάντα με χαμόγελο και χωρίς να απελπίζομαι. Υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι γενναιόδωροι που μου ‘δώσαν πράγματα, αλλά πρώτα απ’ όλα ήξερα ότι πρέπει να βοηθάω εγώ τον εαυτό μου. Το κυνήγησα από την αρχή, πήγα βιογραφικά, πήγα σε οντισιόν. Φρόντιζα πάντα να ασκούμαι και να εξελίσσω τα εργαλεία μου».

Ο πρώτος σας ρόλος μπροστά σε κοινό;

«”Ο γάμος” του Τσέχοφ, ερασιτεχνική παράσταση το 2001, με το Θεατρικό Εργαστήρι της Καλαμαριάς “Τεχνηέντως”, σε σκηνοθεσία της Λιάνας Κοταλακίδου, μιας φοβερής δασκάλας Υποκριτικής. Δεν θυμάμαι πώς ‘λέγαν το ρόλο. Ήταν Ρώσος».

Είστε ευχαριστημένος στον Κολωνό που μετακομίσατε μετά το Κολωνάκι; Πιο «αληθινά» εκεί; 

«Παντού αληθινά είναι αν πατάς στη γη και έχεις μάτια ανοιχτά».

Σίριαλ, Κινηματογράφος, Θέατρο, αλλά και Σκηνοθεσία. Ποιο το αγαπημένο σας;

«Τα αγαπάω όλα όταν έχουν ενδιαφέρουσες ιστορίες να πουν και όταν μου δίνεται η ευκαιρία να γίνω μέρος τους με ωραίους συνεργάτες».

Πριν από την καραντίνα συνεργαστήκατε στη σκηνοθεσία με τον Πέτρο Φιλιππίδη, για το έργο «Ο Θεός της Σφαγής», στο θέατρο «Αθηνά». Πώς είναι να συνεργάζεσαι με τον Πέτρο Φιλιππίδη; Στηρίζουν οι παλαιοί τους νέους καλλιτέχνες στη χώρα μας;

«Ο Πέτρος Φιλιππίδης είναι ένας εξαιρετικά γενναιόδωρος άνθρωπος που δίνει ευκαιρία στους νέους. Είναι χρόνια στην “πρώτη γραμμή” του θεάτρου και –πέρα από το ταλέντο του– ξέρει να βλέπει καλά και να βλέπει μπροστά. Αυτή ήταν η άποψή μου και πριν τον γνωρίσω, καλύτερα, το καλοκαίρι. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η πρότασή του να συνεργαστώ μαζί του στην σκηνοθεσία αυτού του δύσκολου και υπέροχου έργου, η πρόταση από έναν τέτοιο καλλιτέχνη, με τιμά ιδιαιτέρως, και η πρακτική δουλειά στη συνέχεια, μαζί του και με αυτόν τον πολύ καλό θίασο, μου προσφέρει παραπάνω γνώση και εμπειρία. Είμαι ευγνώμων. Γενικότερα πάντως, οι παλαιότεροι –τουλάχιστον σ’ αυτή τη δουλειά– όχι, δεν στηρίζουν τους νεότερους, δεν είναι ο κανόνας, ίσα – ίσα τούς βάζουν εμπόδια συνήθως. Σαν τον Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του. Αρκετά ελληνικό, δεν βρίσκετε;».

Έχετε πει ότι περιμένετε από τον σκηνοθέτη σας να σας πάει ένα βήμα πιο κάτω στο ρόλο σας. Εσείς το κάνετε αυτό όταν σκηνοθετείτε;

«Το ελπίζω και το εύχομαι».

Αν το απαιτούσε ο ρόλος θα κάνατε θεαματικές αλλαγές πάνω σας;

«Μου αρέσει αυτή η προοπτική όταν υπάρχει λόγος να γίνεται».

Τι κάνει έναν ηθοποιό καλό; Η ολοκληρωτική αφοσίωση στη δουλειά του, δίχως προσωπική ζωή; Εσείς προλαβαίνετε και προσωπική ζωή;

«Σίγουρα χρειάζεται αφοσίωση σε επίπεδα πρωταθλητισμού, εργασία πολλών ωρών μέσα στη μέρα, σωματική και πνευματική, άρα κάτι τέτοιο δεν αφήνει χρόνο πάντα για πολλά εκτός θεάτρου. Αλλά , βρίσκεις χρόνο αν θες, και πιστεύω ότι χρειάζεται κιόλας».

Ο Κωνσταντίνος είναι αισιόδοξος; 

«Πολύ».

Ημέρες εγκλεισμού με… γυμναστική; Μουσική; Διαδίκτυο; Μελέτη; Διάβασμα;

«Είναι φοβερό! Κάνω τόσα πολλά πράγματα και νιώθω ότι δεν μου μένει χρόνος για όλα αυτά που θέλω. Κάθε βράδυ λέω, πάλι δεν πρόλαβα να κάνω αυτά που ήθελα. Περίεργο αυτό, ε;».

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»