Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποια ήταν η αίτια των χιλιάδων κρουσμάτων. Και αυτό, γιατί σίγουρα δεν ήταν ένας ο λόγος που «κοκκίνισαν» δεκάδες νομοί στη Μακεδονία και τη Θράκη. 

Ένας λόγος ήταν η άνοδος των φοιτητών μετά το άνοιγμα των πανεπιστημίων για τη νέα χρονιά και τα πάρτι που διοργανώθηκαν. 

Ένας δεύτερος λόγος ήταν ότι πολλοί επιχειρηματίες δεν φρόντισαν να τηρηθούν τα μέτρα ασφάλειας και προστασίας στις μεγάλες επιχειρήσεις για τους υπαλλήλους τους. Με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι, ακόμη και άρρωστοι ή ασυμπτωματικοί να πηγαίνουν στην εργασία τους προκειμένου να μην χάσουν το μεροκάματο ή το μισθό τους. 

Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ένας από τους βασικούς λόγους διασποράς ήταν τα μέσα μεταφοράς, όπου και να ήθελε κάποιος να προφυλαχθεί, δεν μπορούσε λόγω του συγχρωτισμού. 

Στη Βόρεια Ελλάδα παρατηρήθηκε και το εξής παράδοξο. Οι κάτοικοι στις κωμοπόλεις, τα μικρά χωριά και τους οικισμούς δεν τηρούσαν τα μέτρα, γιατί είχαν και έχουν την εντύπωση πως ο κορωνοϊός είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Από την στιγμή που δεν έχει αρρωστήσει ή πεθάνει κανείς συγχωριανός τους, τότε για το χωριό δεν υπάρχει πανδημία. Όλα αυτά που λένε οι τηλεοράσεις και τα άλλα μέσα ενημέρωσης δεν τους αφορούν, γιατί είναι μακριά από αυτούς. 

Έτσι πήγαιναν ελεύθερα από σπίτι σε σπίτι και από καφενείο σε καφενείο μην υπολογίζοντας το μεγάλο κίνδυνο. 

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Λάρισα, όπου την περίοδο που επιβλήθηκε το πρώτο απαγορευτικό οι περισσότεροι πήραν το αυτοκίνητό τους και πήγαν εκδρομή ή για ένα καφεδάκι στον Βόλο, που δεν είχε lockdown και τα καταστήματα λειτουργούσαν ελεύθερα. 

Ή κάποιοι άλλοι από την «κόκκινη» Θεσσαλονίκη πήγαιναν για διασκέδαση στις Σέρρες και στην Κοζάνη που ήταν «πράσινες» πόλεις χωρίς κορωνοϊό. 

Επίσης, οι εργάτες γης που έρχονταν από τις βαλκανικές χώρες για λίγα μεροκάματα με ψεύτικα πιστοποιητικά αρνητικών τεστ, επέτειναν το πρόβλημα, καθώς στην Αλβανία, τη Βουλγαρία, τα Σκόπια και τη Ρουμανία η πανδημία καλπάζει. 

Με αυτό τον τρόπο και σιγά σιγά οι κάτοικοι της μίας περιοχής «κοκκίνιζαν» τους κατοίκους της άλλης. 

Το πρόβλημα έγινε εντονότερο όταν μεταφέρθηκε στα περιφερειακά νοσοκομεία. Εκεί φάνηκαν και οι μεγάλες ελλείψεις στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Για παράδειγμα, στο Νοσοκομείο της Δράμας, η οποία τις τελευταίες ημέρες βρίσκεται στο επίκεντρο, ήταν τόσο μεγάλο το κύμα της πανδημίας που το χτύπησε, που μέσα σε μία εβδομάδα τελείωσαν και τα αποθέματα οξυγόνου που υπήρχαν, ενώ τα κρεβάτια και οι ΜΕΘ γέμισαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και άρχισε η μεταφορά των ασθενών στις γύρω πόλεις αλλά και στην Αθήνα. 

Αυτό που γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες στη χώρα με το δεύτερο κύμα της πανδημίας είναι ένα πολύ σκληρό μάθημα για όλους μας, που, κατά τα άλλα, δυσφορούμε γιατί παραμένει κλειστή η Εστίαση και η διασκέδαση. 

Ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας τι θα κάναμε αν η Πολιτεία μάς άφηνε ελεύθερους να κινηθούμε όπως θέλουμε, χωρίς περιορισμούς και απαγορευτικά, και απλά μάς υπενθύμιζε τις συνέπειες της πανδημίας.  

Πόσοι από εμάς θα τηρούσαμε τα μέτρα και θα ακολουθούσαμε αυτά που λένε οι επιδημιολόγοι; 

Είναι ένα ωραίο πείραμα, που, βέβαια, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Αλλά αν το σκεφτεί κανείς, θα καταλάβει την έννοια της ατομικής ευθύνης και σε ποιο βαθμό την κουβαλά μέσα του.

Comments are closed.