Καταλειφός: Θα καταλάβουμε ότι ο χώρος του θεάτρου θέλει ευγένεια, όχι έπαρση και αλαζονεία

Μιλώντας στην τηλεοπτική εκπομπή του MEGA «Πάμε Δανάη», ο ηθοποιός Δημήτρης Καταλειφός, αναφέρθηκε στην περίοδο της καραντίνας, στο ελληνικό #MeToo

Για τον πώς αντιμετώπισε την καραντίνα, ο ηθοποιός υποστήριξε ότι η πρώτη καραντίνα που δεν ξέραμε πώς θα εξελιχθεί ήταν πιο καλόδεχτη γιατί ξεκουράστηκε, άρχισε να γράφει και να ζωγραφίζει, αλλά και να βλέπει ωραίες ταινίες και σίριαλ.

Στη δεύτερη καραντίνα, αισθάνεται κουρασμένος όπως όλοι, ενώ δήλωσε πως του λείπει πολύ το θέατρο.

«Είναι κάτι πολύ δύσκολο, τα πράγματα δε θα είναι ίδια μετά», υπογράμμισε, ενώ για το θέατρο είπε ότι τα πράγματα θα διορθωθούν.

Μέσα από όλες τις αποκαλύψεις για το θέατρο «έχει ισχυροποιηθεί πολύ το σωματείο πλέον και υπάρχει μια μεγάλη δυναμική. Κάθε υπόθεση βρήκε το φυσικό χώρο για να εκφραστεί», υποστήριξε.

Συμπλήρωσε πως το τελικό αποτέλεσμα είναι για καλό, γιατί κάποιοι άνθρωποι θα επανατοποθετηθούν και θα αρχίσουν να φοβούνται. «Επιτέλους θα καταλάβουμε ότι αυτός ο χώρος θέλει ευγένεια και όχι έπαρση και αλαζονεία», τόνισε.

Για τη δική του τη γενιά, υποστήριξε πως ήταν αυτονόητο να φωνάζει ο σκηνοθέτης και να αντιδρά έντονα. Από την άλλη η νέα γενιά, «δε σηκώνει μύγα στο σπαθί της».

Πέρα από το #MeToo πρέπει να αλλάξουν και τα εργασιακά, υποστήριξε ο ηθοποιός, ενώ μπορούν να μειωθούν και τα θέατρα, ο μεγάλος αριθμός των οποίων ζαλίζει τους ηθοποιούς και δημιουργεί αντιεπαγγελματικές σχέσεις.

Για τη συμμετοχή του στην μικρή οθόνη, ο κ. Καταλειφός είπε ότι θα του άρεσε να έπαιζε σε μια σειρά, αλλά άφησε να εννοηθεί ότι οι ελληνικές παραγωγές δεν είναι καλές ούτε υπάρχουν πολλά καλά σενάρια.

«Είναι μεγάλη υπόθεση να βλέπουμε μια ωραία σειρά ή μια ωραία ταινία», δήλωσε.

Ακόμα, είπε ότι θα ήθελε να ξεκινήσει μια δουλειά και να σκηνοθετήσει με νέα παιδιά. Αυτό που χρειάζεται περισσότερο από ρόλους και έργα, είναι μια κοινή λαχτάρα.

Για το γεγονός ότι δεν έκανε οικογένεια, εξήγησε πως στα χρόνια της νιότης του είχε απορροφηθεί από τη δουλειά του. Ωστόσο, πλέον αισθάνεται ευτυχής που είναι μόνος και ελεύθερος, ενώ τον γεμίζουν οι μαθητές του, τους οποίους θεωρεί οικογένεια.