Την ταπείνωση από το Ιράν οι ΗΠΑ γυρεύουν να «ξεπλύνουν» με την Κούβα
Η απόφαση να απαγγελθούν κατηγορίες εναντίον του Ραούλ Κάστρο θυμίζει ανησυχητικά την περίοδο πριν από τη στρατιωτική επιχείρηση του Τραμπ στη Βενεζουέλα
Η αμερικανική πολεμική μηχανή έχει πλέον στρέψει το βλέμμα της στην Κούβα. Ο Μάρκο Ρούμπιο, ο Κουβανοαμερικανός υπουργός Εξωτερικών, που εδώ και χρόνια επιθυμεί την πτώση της κομμουνιστικής κυβέρνησης του νησιού, το κατέστησε σαφές ξανά την περασμένη εβδομάδα.
Παρότι δήλωσε πως προτιμά μια «διαπραγματευμένη λύση», υποστήριξε ότι οι πιθανότητες συμφωνίας είναι «εξαιρετικά μικρές», σημειώνει ο Όουεν Τζόουνς σε άρθρο του στον Guardian, μεταφέροντας στους αναγνώστες της βρετανικής εφημερίδας ότι σε πρόσφατο ταξίδι του στην περιοχή είδε από κοντά την οικονομική καταστροφή που έχουν ήδη προκαλέσει οι δεκαετίες του αμερικανικού αποκλεισμού, αλλά και ο ασφυκτικός πετρελαϊκός αποκλεισμός που έχει επιβάλει ο Ντόναλντ Τραμπ από τον Ιανουάριο.
Οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τον πρώην πρόεδρο της χώρας, Ραούλ Κάστρο, για συνωμοσία με σκοπό τη δολοφονία Αμερικανών πολιτών, τέσσερις ανθρωποκτονίες και δύο κατηγορίες καταστροφής αεροσκαφών, σχετικά με την κατάρριψη δύο αεροπλάνων το 1996. Τα στοιχεία φαίνεται να οδηγούν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, το κατηγορητήριο που χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για τη σύλληψή του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα από τις αμερικανικές δυνάμεις.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση Τραμπ διαρρέει πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών σύμφωνα με τις οποίες η Κούβα έχει αποκτήσει περισσότερα από 300 στρατιωτικά drones, υποτίθεται για να επιτεθεί στην αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο. «Πρόκειται για μια αυξανόμενη απειλή», ισχυρίστηκε ανώνυμα ένας «ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος». Η ιδέα ότι, έπειτα από δεκαετίες τεταμένων σχέσεων με τις ΗΠΑ, μια βαθιά αποδυναμωμένη Κούβα θα εξαπέλυε ξαφνικά επίθεση εναντίον της υπερδύναμης που βρίσκεται μόλις 90 μίλια από τις ακτές της, προκαλώντας συντριπτικά αντίποινα, μοιάζει καθαρή φαντασιοπληξία. Πρόκειται για μια απελπισμένη και φθαρμένη επανάληψη του αφηγήματος περί «όπλων μαζικής καταστροφής» που χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την εισβολή στο Ιράκ.
Ο Τραμπ, πάντως, δεν φαίνεται να κρύβει ιδιαίτερα τις προθέσεις του. «Πιστεύω ότι θα έχω την τιμή να πάρω την Κούβα», δήλωσε τον Μάρτιο, θυμίζοντας τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες του 19ου αιώνα που μοίραζαν την Αφρική σαν λάφυρο. «Νομίζω πως μπορώ να κάνω ό,τι θέλω με αυτή», πρόσθεσε χαρακτηριστικά. Πριν από λίγες ημέρες, το USS Nimitz, το παλαιότερο αεροπλανοφόρο του αμερικανικού ναυτικού, έφτασε στην Καραϊβική, δήθεν για να συμμετάσχει σε ναυτική άσκηση, υπενθυμίζει ο Guardian.
Με τις ΗΠΑ «ταπεινωμένες» από το Ιράν, όπως το έθεσε ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, θα περίμενε κανείς πως η όρεξη του Τραμπ για συγκρούσεις θα είχε περιοριστεί. Όμως η αποτυχία δεν συγκρατεί απαραίτητα τις παρακμάζουσες δυνάμεις, αντίθετα συχνά τις καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνες. Ο Αμερικανός πρόεδρος και η ομάδα του φαίνεται πως έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι η κατάκτηση του νησιού της Καραϊβικής, το οποίο αντιστέκεται στην Ουάσιγκτον εδώ και σχεδόν επτά δεκαετίες, θα μπορούσε να σβήσει τις ήττες και να αποκαταστήσει την εικόνα της αμερικανικής στρατιωτικής υπεροχής.
Τι θα σήμαινε όμως αυτό στην πράξη; Ο οικονομικός πόλεμος των ΗΠΑ έχει στόχο να εξαντλήσει τους Κουβανούς και, σε σημαντικό βαθμό, φαίνεται πως το έχει καταφέρει. Οι απλοί πολίτες του νησιού είναι πλέον εξουθενωμένοι. Ο μέσος μηνιαίος μισθός στην Κούβα είναι περίπου 16 δολάρια. Το ιατρικό προσωπικό δυσκολεύεται πλέον ακόμη και να μετακινηθεί προς τα νοσοκομεία, τα οποία στερούνται βασικών φαρμάκων. «Οι Κουβανοί ζουν με την ελπίδα», δήλωσε ένας ταξιτζής στον Τζόουνς. «Όμως κάτι πρέπει να αλλάξει, γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλο», συνέχισε χωρίς να ξέρει αν έπρεπε να κατηγορήσει την κυβέρνηση ή το εμπάργκο, οπότε κατέληξε ότι οι πολιτικές των ηγετών της χώρας του πρέπει να ευθύνονται.
«Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η δημοτικότητα της κυβέρνησης βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο όλων των εποχών», του είπε με τη σειρά του ο Κουβανός δημοσιογράφος Ντάνιελ Μοντέρο, προσθέτοντας ότι «και όσο χειροτερεύουν οι συνθήκες, τόσο λιγότερο τη στηρίζει ο κόσμος. Υπό αυτή την έννοια, οι κυρώσεις πετυχαίνουν τον σκοπό τους». Αυτή φαίνεται να είναι και η αμερικανική στρατηγική: οι Κουβανοί να εξαντληθούν τόσο πολύ από έναν αφόρητο οικονομικό εφιάλτη, επιβεβλημένο απ’ έξω, ώστε τελικά να αποδεχθούν οτιδήποτε υπόσχεται να τον τερματίσει.
Η Κούβα ασφαλώς δεν διαθέτει στρατιωτικές δυνατότητες ούτε κατά διάνοια συγκρίσιμες με εκείνες του Ιράν, ούτε φυσικά τα γεωγραφικά του πλεονεκτήματα. Αν η Ουάσιγκτον θελήσει πραγματικά να εισβάλει και να καταλάβει ένα οικονομικά ρημαγμένο νησί των περίπου 11 εκατομμυρίων κατοίκων, μπορεί να το κάνει. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει αντίσταση. Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Καράκας τον Ιανουάριο, 32 Κουβανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν αντιστεκόμενοι. Αν Κουβανοί στρατιώτες ήταν διατεθειμένοι να θυσιαστούν για τη Βενεζουέλα, τότε τι θα έκαναν για την κυριαρχία της δικής τους πατρίδας;
Και ορισμένοι πολίτες εκφράζουν ανοιχτά πνεύμα αντίστασης. «Οι Κουβανοί πάντα υπερασπιζόμασταν τους εαυτούς μας — με ματσέτες, με ξύλα», είπε στον Βρετανό δημοσιογράφο ένας Κουβανός ζωγράφος. Πρόκειται, όπως του εξήγησε, για μια κουβανική παράδοση που ανάγεται στον 16ο αιώνα και στον ιθαγενή ηγέτη Ατουέι, ο οποίος πολέμησε τους Ισπανούς κατακτητές. «Δεν πιστεύω ότι οποιοιδήποτε Αμερικανοί θα έρθουν εδώ για να επιβάλουν τη θέλησή τους, γιατί η ιστορία τους έχει δείξει ότι δεν μπορούν».
Ίσως ο Τραμπ καταφέρει να αποκτήσει τη δική του στιγμή «mission accomplished». Τι θα σήμαινε όμως αυτό για την Κούβα; Πριν από την επανάσταση του 1959, το νησί λειτουργούσε ουσιαστικά ως αποικία του γειτονικού του κράτους, με τους σιδηροδρόμους, την παραγωγή ζάχαρης, τα ορυχεία και τις δημόσιες υπηρεσίες να ελέγχονται από αμερικανικές εταιρείες. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει αμφιβολία για το τι σχεδιάζει ο Τραμπ. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το αλλόκοτο βίντεο τεχνητής νοημοσύνης που δημοσίευσε για τη Γάζα, όπου τα αποκαλυπτικά ερείπια μετατρέπονταν σε μια πολυτελή τουριστική ανάπτυξη με τη φίρμα Τραμπ, γεμάτη γιοτ και ουρανοξύστες;
Ίσως ο Αμερικανός πρόεδρος να βλέπει την Κούβα ως μια χρυσοφόρα ευκαιρία για τον ίδιο και τον στενό του κύκλο. Η οικονομία της θα μπορούσε να ανοίξει διάπλατα στις αμερικανικές πολυεθνικές, ιδιαίτερα το άλλοτε αξιοθαύμαστο, αλλά πλέον κλονισμένο, σύστημα υγείας της χώρας. Δεν υπάρχει κάποια προφανής ηγετική μορφή της αντιπολίτευσης και οι ΗΠΑ πιθανότατα θα εγκαθιστούσαν μια κυβέρνηση-μαριονέτα. Και οι Κουβανοί που θα εξοργίζονταν από την αρπαγή της πατρίδας τους ίσως αντιμετώπιζαν την ίδια φρικτή βία που υπέστησαν οι άμαχοι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν από την αμερικανική στρατιωτική ισχύ.
Ο Τραμπ έχει πάντως ένα πλεονέκτημα σε σχέση με προηγούμενους Αμερικανούς προέδρους: δεν προσποιείται ότι ενδιαφέρεται για την «απελευθέρωση» άλλων λαών. Ένας αμερικανικός πόλεμος εναντίον της Κούβας θα καθοδηγούνταν από την επιθυμία να αντιστραφεί η αμερικανική ταπείνωση, αλλά και από την απληστία. Τα κέρδη θα κατέληγαν στην αμερικανική ελίτ, ενώ τα συντρίμμια θα έμεναν πίσω στους απλούς Κουβανούς, καταλήγει το ίδιο άρθρο του Guardian.
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
