Ξέσπασε η Μία Καλίφα για τις επιθέσεις στον Λίβανο: «Oι φόροι μου χρηματοδοτούν κάτι τέτοιο στην πατρίδα μου»
Με δάκρυα στα μάτια εμφανίστηκε η γνωστή Αμερικανολιβανέζα δημιουργός περιερχομένου για ενήλικες
Το έντονο ξέσπασμα της γνωστής Αμερικανολιβανέζας δημιουργού περιερχομένου για ενήλικες, Μία Καλίφα, προκάλεσε η σφοδρή επίθεση του Ισραήλ στη Βηρυτό και άλλες περιοχές του Λιβάνου, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν εκατοντάδες άνθρωποι.
Η 33χρονη αντέδρασε στις μαζικές αεροπορικές επιδρομές στον Λίβανο χθες που φέρεται να προκάλεσαν τον θάνατο περισσότερων από 250 ανθρώπων.
Χαρακτήρισε την κλιμάκωση της βίας ως «ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα να παρακολουθεί κανείς», επισημαίνοντας τις περιοχές με άμαχο πληθυσμό που επλήγησαν κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Οι επιδρομές, που περιγράφονται ως οι μεγαλύτερες του Ισραήλ στην εν εξελίξει σύγκρουση της Μέσης Ανατολής πραγματοποιήθηκαν παρά την εύθραυστη εικόνα εκεχειρίας.
Παράλληλα, η Μία Καλίφα ανέφερε πως «δεν ξέρει πώς να συμβιβαστεί» με το γεγονός πως οι φόροι της στις ΗΠΑ επί της ουσίας χρηματοδοτούν τις επιθέσεις στην πατρίδα της. Την ίδια στιγμή, στην περιγραφή της ανάρτησής της γράφει: «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι τρομοκρατικά, φασιστικά κράτη, και κάποια μέρα θα κληθούν να λογοδοτήσουν και οι δύο στη Χάγη».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αναλυτικά όσα είπε η Μία Καλίφα στο βίντεο που ανήρτησε
«Σήμερα ήταν μια από τις πιο δύσκολες στιγμές που έχω δει εδώ και πολύ καιρό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και αυτό λέει πολλά, γιατί βλέπουμε μια γενοκτονία να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας εδώ και δεκαετίες, αλλά ακόμα πιο έντονα τα τελευταία τρία, τέσσερα χρόνια.
Έγιναν 160 αεροπορικές επιδρομές σε 10 λεπτά εναντίον κατοικιών, σχολείων, νοσοκομείων, υποδομών για τον πληθυσμό, νεκροταφείων με νεκρικές πομπές. Όλα αυτά εν μέσω εκεχειρίας. Δεν ξέρω πώς να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι οι φόροι μου χρηματοδοτούν κάτι τέτοιο στην πατρίδα μου.
Δεν μου αρέσει. Νιώθω ότι είναι πραγματικά σημαντικό να βγω εδώ και να μιλήσω και να το πω αυτό, αλλά δεν βρίσκω τα λόγια. Το μόνο που μπορώ να κάνω μερικές φορές είναι να αναδημοσιεύω τις φωνές άλλων ανθρώπων που μπορούν να το εκφράσουν λίγο καλύτερα, με λίγο περισσότερη συναισθηματική απόσταση. Αλλά τι συμβαίνει; Στέλνουμε ανθρώπους να διερευνήσουν τη ζωή στη Σελήνη, ενώ βομβαρδίζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι δυστοπικό. Είναι τρελό.
Πότε θα είναι αρκετά; Πότε θα σταματήσει; Οι σκέψεις μου είναι με όλους στον Λίβανο αυτή τη στιγμή. Η καρδιά μου είναι μαζί σας. Δεν θέλω να έρθω εδώ και να κλάψω, γιατί είμαι τόσο τυχερή. Είμαι τόσο τυχερή, αλλά…»
