Le Monde: Γιατί ο Μακρόν δήλωσε ότι θέλει να τσαντίσει τους ανεμβολίαστους | monde gallia scaled

Η Le Monde κάνει μία… δεύτερη ανάγνωση των δηλώσεων του Γάλλου προέδρου

Αναμφισβήτητα, είναι η δήλωση της εβδομάδας όσον αφορά τη διεθνή «σκακιέρα»: «Θέλω πολύ να τσαντίσω τους ανεμβολίαστους», είπε ο Εμμανουέλ Μακρόν, σηκώνοντας «θύελλες» λίγους μήνες πριν τις γαλλικές εκλογές.

Η δήλωσή του έχει κάνει τον γύρο του κόσμου και η Le Monde κάνει τη δεύτερη ανάγνωση για τα λεγόμενα του Γάλλου προέδρου.

«Εγώ δεν είμαι εδώ για να τσαντίζω τους Γάλλους (emmerder). Ε, όμως, τους ανεμβολίαστους θέλω πολύ να τους τσαντίσω. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, ως το τέλος. Αυτή είναι η στρατηγική… Όταν η ελευθερία μου απειλεί την ελευθερία των άλλων, γίνομαι ανεύθυνος. Και ένα ανεύθυνο άτομο δεν είναι πια πολίτης», ήταν οι ακριβείς φράσεις του στην εφημερίδα «Le Parisien».

«Η απόγνωση του Εμανουέλ Μακρόν απέναντι στους ανεμβολίαστους είναι ένα όπλο διπλής κοπής», γράφει η Le Monde και εξηγεί:

Η αναταραχή που προκάλεσαν τα λόγια του προέδρου της Δημοκρατίας, τα οποία ειπώθηκαν μπροστά σε ένα πάνελ αναγνωστών της εφημερίδας Le Parisien, που του έθεταν ερωτήσεις, για την υγειονομική κρίση, ήταν όντως πρωτόγνωρη.

«Τους ανεμβολίαστους θέλω πολύ να τους τσαντίσω», είπε ο Εμανουέλ Μακρόν, χρησιμοποιώντας μια κακιά λέξη [emmerder] για να κάνει μετωπική επίθεση σε μια κατηγορία πολιτών που αρνούνται να εμβολιαστούν και δεν πείθονται ως σήμερα να το κάνουν. Είναι μια κατηγορία περίπου 5 εκατομμυρίων ανθρώπων, η οποία εκπροσωπεί μια μικρή μειοψηφία του 8%, αλλά που έχει βάλει απέναντί της όλη την υπόλοιπη κοινωνία: οι υγειονομικοί, για παράδειγμα, οι οποίοι βρίσκονται σε απόγνωση μετά τη διετή πανδημία, βλέπουν να καταφθάνουν στις εντατικές ασθενείς που θα μπορούσαν να το είχαν αποφύγει, αν είχαν εμβολιαστεί. Για τον ίδιο λόγο οργίζονται ασθενείς που πάσχουν από άλλες μακροχρόνιες παθολογικές ασθένειες και αδυνατούν να χειρουργηθούν ή χάνουν τη θέση τους για δεύτερη και τρίτη φορά. Όσο δεν υπήρχε το εμβόλιο, όλοι έκαναν υπομονή. Τώρα η οργή δεν συγκρατιέται.

Από αυτή την άποψη έχει δίκιο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας που θέλει να αυξήσει την πίεση στους ανεμβολίαστους. Τίποτα πιο πειστικό από το επιχείρημα ότι το εμβόλιο δεν αποτελεί μόνο ευκαιρία, αλλά και το καλύτερο όπλο για τη συλλογική μάχη κατά της πανδημίας. Όσοι φωνάζουν για «δικτατορίες» έχουν παρωπίδες. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι σε μια δημοκρατία η ατομική ελευθερία σταματάει εκεί που βάζει σε κίνδυνο τη ζωή του άλλου.

Από άποψη φρασεολογίας, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα. Ένας πρόεδρος Δημοκρατίας, εγγυητής της ενότητας του έθνους, μπορεί να δώσει την αίσθηση πως θέλει να απομονώσει εντελώς ένα μέρος των συμπολιτών του, λέγοντας: «Όταν η ελευθερία μου έρχεται να απειλήσει τους άλλους, γίνομαι ανεύθυνος. Και ένα ανεύθυνο άτομο, δεν είναι πια πολίτης».

Ένας λάτρης της γαλλικής γλώσσας σαν τον Μακρόν, πώς γίνεται να απαξιώνει τις τόσες επιλογές που διαθέτει το λεξιλόγιό μας και να προτιμάει μια λέξη [emmerder] που προκαλεί τη λαϊκή οργή;

Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι τα λόγια του προέδρου της Δημοκρατίας αποτελούν μια έμμεση δήλωση υποψηφιότητας για ανανέωση της θητείας του. Επίσης, ότι είχε στόχο να μονοπωλήσει την επικοινωνιακή σκηνή και να τελειώνει με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Στο στόχαστρο είχε βάλει σίγουρα τον Ζαν Λικ Μελανσόν (ριζοσπαστική αριστερά), ο οποίος δίνει ολομέτωπο αγώνα για να μην υιοθετηθεί το υγειονομικό πάσο για εμβολιασμένους. Αλλά και τους βουλευτές του κόμματος Οι Ρεπουμπλικανοί (Δεξιά), οι οποίοι είναι διχασμένοι πάνω σε αυτό το ζήτημα. Η υποψήφιά τους για την προεδρία της Δημοκρατίας, για παράδειγμα, η Βαλερί Πεκρές, ετάχθη υπέρ της υπερψήφισης του υγειονομικού πάσου, αλλά οι βουλευτές του κόμματος ανθίστανται.

Ωθώντας, λοιπόν, στα άκρα την κριτική του για τους ανεμβολίαστους, ο Εμανουέλ Μακρόν στοχοποίησε και τους βουλευτές που τους υποστηρίζουν. Μεταμόρφωσε έτσι τη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης σε πολιτικό διάλογο γύρω από τα όρια των δικαιωμάτων της μειοψηφίας σε μια Δημοκρατία.

Θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει τα λόγια του λαϊκίστικα ή ακόμη και διχαστικά και τον τρόπο του επιθετικό. Ωστόσο, όλο το τελευταίο διάστημα, ο Μακρόν επιδίωξε να κατευνάσει τα πάθη και να προωθήσει το λεγόμενο «στρατόπεδο της λογικής». Απεδείχθη ότι στους εμβολιασμούς ούτε τα ορθολογικά επιχειρήματα ούτε τα θετικά αποτελέσματα μπόρεσαν να πείσουν τους αδιάλλακτους αντιεμβολιαστές που είναι συνήθως απέναντί του και πολιτικά. Και μάλλον αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που μέτρησε πριν ο Εμανουέλ Μακρόν περάσει στην επίθεση».