Η Λίνα Ροδοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα, και από τα πρώτα μαθητικά της χρόνια έδειξε ιδιαίτερη κλίση στη Μουσική και τις τέχνες. Μετά την αποφοίτησή της από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο σπούδασε Μουσική (κλασική κιθάρα και δίπλωμα μονωδίας) και Χορό.

Έχει διδάξει τραγούδι στην παιδική και μικτή χορωδία του Δήμου Βριλησσίων και Μαρκόπουλου, και στη χορωδία Ν. Ερυθραίας, όπου διδάσκει έως και σήμερα, ως βοηθός του μαέστρου Παναγή Μπαρμπάτη.

Έχει εμφανιστεί ως χορωδός και υπεύθυνη διδασκαλίας στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο και στο Μέγαρο Μουσικής για την παράσταση «Όλη η Ελλάδα για τον Μίκη» το 2017. Ως σολίστ συμμετείχε στο ΟΑΚΑ σε αφιέρωμα στον Γ. Χατζηνάσιο, μαζί με τον ίδιο, ενώ έχει, επίσης, συμπράξει με χορωδίες σε πολλά φεστιβάλ εντός και εκτός Αθηνών.

Έχει εμφανιστεί σε διάφορες μουσικές σκηνές, με ποικίλο διεθνές και ελληνικό ρεπερτόριο.

Λίνα, πώς από το Πολυτεχνείο και πτυχιούχος τοπογράφος μηχανικός βρεθήκατε στη Μουσική; Ταιριάζουν τα δύο αυτά;

«Φαινομενικά πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικά πεδία, τα οποία απαιτούν διαφορετική ψυχοσύνθεση αλλά και τρόπο σκέψης. Όμως, την αρμονία της Μουσικής διέπουν μαθηματικοί κανόνες, γεγονός στο οποίο οφείλεται ότι πολλοί μουσικοί έχουν σπουδάσει θετικές επιστήμες».

Σε δύσκολες στιγμές σκεφθήκατε να επιστρέψετε στο επάγγελμα που σπουδάσατε;

«Παρά τις δυσκολίες ποτέ δε σκέφτηκα κάτι τέτοιο, διότι για να πετύχεις σε ένα επάγγελμα πρέπει κατ’ αρχάς να το αγαπάς πολύ, πιστεύω ότι και να επέστρεφα δε θα πετύχαινα, διότι η Μουσική θα ήταν πάντα στο μυαλό μου».

Η πρώτη σας εμφάνιση σε κοινό, πότε; Και τα συναισθήματα τρακ;

«Η πρώτη μου εμφάνιση ήταν στα δεκαπέντε σε μία σχολική συναυλία. Θυμάμαι ότι το τρακ ήταν πολύ έντονο, το οποίο, όμως, επισκίαζε η επιθυμία μου να τραγουδήσω στο κοινό».

Ασχολείστε χρόνια με διασκευές και με γαλλικά τραγούδια, γιατί αυτή η προτίμηση; Δεν σας εκπροσωπούν τα ελληνικά;

«Η ενασχόλησή μου με το γαλλικό ρεπερτόριο είναι απόρροια της αγάπης μου ως προς τη γαλλική γλώσσα και μουσική. Εννοείται ότι και τα ελληνικά τραγούδια με αντιπροσωπεύουν, γι’ αυτό και το προσωπικό μου υλικό είναι στα ελληνικά».

Το 2019 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός σας δίσκος «Nouvelle Passion» με γαλλικά τραγούδια σε μουσική επιμέλεια και κλασικές κιθάρες του Παναγιώτη Μάργαρη. Γαλλικά και πάλι…

«Έχοντας ασχοληθεί χρόνια με το γαλλικό ρεπερτόριο ένιωσα την ανάγκη αυτό να καταγραφεί δισκογραφικά, μιας και αποτελεί ένα κομμάτι της καλλιτεχνικής μου προσωπικότητας».

Μιλήστε μας για την «Κόκκινη βροχή», σε δικούς σας στίχους και έγινε και βίντεο κλιπ. Και γιατί κόκκινη και όχι ένα άλλο χρώμα;

«Η “Κόκκινη βροχή” σε μουσική του Αντώνη Καρατζίκη και δικούς μου στίχους είναι ένα τραγούδι που με καθορίζει μουσικά. Οι καρδιές όλων μας ζουν στην κυριολεξία υπό βροχή από το ίδιο μας το αίμα… εξ ου και το κόκκινο».

Αλήθεια, κρύβουμε μέσα μας δύο καρδιές που λέει και το τραγούδι;

«Ζούμε με μία καρδιά, όμως για κάθε τι ξεχωριστό φυλάμε ένα ιδιαίτερο κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι της καρδιάς μας, μία δεύτερη καρδιά χτυπάει για αυτό».

Εσείς πορεύεστε και αποφασίζετε με την καρδιά ή τη λογική;

«Εγώ πορεύομαι με την καρδιά, γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Κατανοώ, βέβαια, ότι κάτι τέτοιο πολλές φορές μού κοστίζει, αλλά καταφεύγω στη λογική, μονάχα όταν αυτό είναι απαραίτητο».

Διδάσκετε Μουσική και σε παιδικές χορωδίες… Πώς αντιδρούν οι μαθητές σας; Ως μητέρα θα είστε και πιο ευαίσθητη δασκάλα…

«Έχω διδάξει κατά καιρούς σε όλες τις ηλικίες. Σίγουρα, βέβαια, στα παιδιά βγαίνει το μητρικό μου ένστικτο καθότι μητέρα, θεωρώ ότι εισπράττουν, λοιπόν, την αγάπη και τη σιγουριά που νιώθω».

Στα παιδάκια σας τραγουδάτε;

«Έχω δύο γιους που τους τραγουδώ καθημερινά, καθ’ ότι η Μουσική είναι για εμένα τρόπος επικοινωνίας και δήλωση αγάπης. Δεν είναι συνειδητή επιδίωξή μου, αλλά κάτι που μου βγαίνει αυθόρμητα».

Θεραπεύει η Μουσική; Και για εσάς τι σημαίνει;

«Αναμφισβήτητα η Μουσική θεραπεύει, γαληνεύει. Για εμένα είναι μία έκφραση συναισθήματος αλλά και ένα καταφύγιο για όλες τις δύσκολες στιγμές. Μία συντροφιά που ποτέ δε θα σε προδώσει».

Με τι μότο ξεπερνάτε τις δυσκολίες;

«Προσπαθώ να μη χάνω την αισιοδοξία μου όσο και αν πιέζομαι. Το μότο μου είναι ότι τη ζωή πρέπει να τη φέρνουμε στα μέτρα μας και ότι οφείλουμε να προσπαθούμε για την απόκτηση όλων όσα ονειρευόμαστε».

Τι σας δυσαρεστεί στην κοινωνία μας και τι θα αλλάζατε, αν μπορούσατε;

«Με δυσαρεστεί το ότι εμείς οι άνθρωποι δεν συνηγορούμε απέναντι στις δυσκολίες της ζωής. Εάν μπορούσα, θα άλλαζα τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά μας, θα ήθελα να έχουν διαφορετικά ερεθίσματα από τα σημερινά».

Βιοπορίζεται στην εποχή μας ένας μουσικός από το επάγγελμά του και μόνο;

«Ο βιοπορισμός από τη Μουσική γίνεται όλο και πιο δύσκολος, ο θάνατος της δισκογραφίας και οι πολύ λίγες ευκαιρίες για ζωντανές εμφανίσεις καθιστούν τον μουσικό ως τον μόνο, ίσως, επαγγελματία ο οποίος εκθέτει τη δουλειά του δίχως χρηματική αμοιβή».

Τώρα με την απομόνωση, ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;

«Εκμεταλλεύομαι αυτή την περίοδο για δημιουργία καινούργιου μουσικού υλικού, το οποίο θα μπορέσει να ηχογραφηθεί όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *