Τουμασάτου για καταγγελλόμενους: Είναι επαγγελματίες κακοποιητές ψυχών

Η Μαριάννα Τουμασάτου παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό ΟΚ και αναφέρθηκε σε όλα όσα ακούγονται για τον χώρο του θεάτρου, στον Δημήτρη Λιγνάδη, την φίλη της Τζένη Μπότση και τις καταγγελίες που έρχονται εδώ και δυο μήνες στο φως.

«Είχαμε ακούσει ότι Λιγνάδης κάνει παρέα με νεαρά αγόρια, αλλά δεν φανταζόμασταν ότι μπορεί να είναι ανήλικα. Κάποια άλλα περιστατικά μού τα είχαν διηγηθεί οι κοπέλες που τα κατήγγειλαν και τα γνώριζα», δήλωσε η Μαριάννα Τουμασάτου.

Αναφορικά με την καταγγελία της Ζέτας Δούκα ανέφερε «Για το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είχα ακούσει κάτι. Αλλά δεν χρειάζεται να ξέρεις τη λεπτομέρεια της λεπτομέρειας… Αυτό που έχει σημασία είναι ότι υπήρχαν άνθρωποι που είχαν παραβατική συμπεριφορά και την εξέφραζαν είτε ασκώντας στους άλλους λεκτική ή ψυχολογική βία είτε παρενοχλώντας τους σεξουαλικά. Δεν μπορεί να μαζεύτηκαν πενήντα άνθρωποι για να κατηγορήσουν κάποιον που δεν έχει κάνει τίποτα. Είναι δυνατόν να ακούμε από την πλευρά του Λιγνάδη ότι τον ζήλευαν από το Σωματείο (σ.σ. Ελλήνων Ηθοποιών); Ποιος να λιμπιστεί την καριέρα ποιανού και για ποιο λόγο; Κι αν όντως την είχαν λιμπιστεί, γιατί δεν το έκαναν νωρίτερα; Είναι αστεία πράγματα αυτά».

Για την φίλη της Τζένη Μπότση είπε «Είδα στα μάτια της ταραχή. Τα χέρια της έτρεμαν, κόμπιαζε. Ήταν σαν να προσπαθούσε να το ξεχάσει και παράλληλα να θέλει να το θυμάται για να προστατεύεται. Νομίζω ότι τώρα που το είπε δημόσια λυτρώθηκε. Κι αυτό έγινε γιατί εξέθεσε αυτόν που την έφερε σε δύσκολη θέση, ενώ όλο αυτό τον καιρό ήταν εκτεθειμένη η ίδια στον εαυτό της. Μην ξεχνάμε ότι το 90% των ηθοποιών που κατήγγειλαν τέτοια ή άλλα περιστατικά ήταν όταν ήταν πολύ νέοι στον χώρο και δεν γνώριζαν τις φήμες που ακολουθούν κάποιους ανθρώπους. Και επειδή έχω ακούσει να λένε ”Γιατί ένας ηθοποιός να πάει στο σπίτι κάποιου για να κάνει οντισιόν;” θέλω να θυμίσω ότι τη δεκαετία του ’90 ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Δεν υπήρχαν κινητά, δεν υπήρχε Ίντερνετ και για να βρεις τον άλλο άφηνες μήνυμα στον αυτόματο τηλεφωνητή. Σε εκείνη την εποχή λοιπόν ήταν πολύ συνηθισμένο να πας στο σπίτι κάποιου, να πάρεις το κείμενο ή ακόμη και να κάνεις πρόβα. Απαραίτητο να υπάρχει κώδικας δεοντολογίας Εγώ έχω κάνει και φωτογράφιση σε σπίτι φωτογράφου. Όταν είσαι μικρός και άμαθος, δεν πάει το μυαλό σου εκεί. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει κώδικας δεοντολογίας. Γίνομαι πραγματικά τρελή όταν ακούω έστω και μια νύξη ότι μπορεί κάποιο από τα θύματα να έκανε κάτι λάθος ή να βρίσκουν δικαιολογίες για τους θύτες. Προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου απλά τυχερό που δεν έπεσα θύμα σεξουαλικής κακοποίησης».