Η περίπτωση  του πατέρα από το Κονγκό, που φυγάδεψε την επτάχρονη κόρη του στη Γαλλία και ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε από  τις Αρχές, δείχνει ότι στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες με τη λογική της δεκαετίας του ‘50 και του ‘60.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας τα δούμε λίγο πιο ψύχραιμα.

Ο πατέρας αυτός, ήρθε πριν δύο χρόνια περίπου, από την πατρίδα του, το Κονγκό της μακρινής Αφρικής, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για τον ίδιο και την κόρη του.

Πέρασε από διάφορες χώρες μέχρι να καταλήξει στην κόλαση της Μόριας της Λέσβου, όπου, όπως λέει, έμεινε για αρκετούς μήνες πριν έρθει στο Παγκράτι.

Όλη αυτή τη διαδρομή την έκανε χρησιμοποιώντας πλαστά έγγραφα και ζώντας στην παρανομία. Άρα, αυτός ο άνθρωπος όπως και χιλιάδες  άλλοι μετανάστες δεν γνωρίζουν τι θα πει νομιμότητα, δεν γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι δημόσιες υπηρεσίες.

Από την πρώτη στιγμή γνώρισαν την Ελλάδα της Παρανομίας.

Κανείς δεν ξέρει πώς επιβίωνε στην Αθήνα του 2020, ούτε πού δούλευε και έβγαζε κάποια χρήματα για να εξασφαλίζει φαγητό και στέγη για τον ίδιο και την κόρη του, η οποία ήταν άριστη μαθήτρια στο σχολείο της.

Στις 23 Ιανουαρίου, δήλωσε την εξαφάνιση της κόρη τους, μια πράξη μάλλον τυπική, αφού πρώτα είχε φροντίσει να φυγαδεύσει το παιδί στη Γαλλία, όπου ήξερε ότι ήταν εξασφαλισμένο.

Από εκεί και πέρα, άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι. Όταν επενέβη η Αστυνομία και αρχίσαν οι ανακρίσεις ο μετανάστης άρχισε να λέει το ένα ψέμα μετά το άλλο, για να μπορέσει να ξεφύγει από την τσιμπίδα του Νόμου. Είπε ότι η γυναίκα του έχει πεθάνει και πως δεν ήξερε πού ήταν το παιδί. Μετά, αποκαλύφθηκε πως η σύζυγός του ζούσε στη Γαλλία και μαζί μεθόδευσαν τη διαφυγή του παιδιού τους από την Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι πως ο μετανάστης από το Κονγκό αναγκάστηκε να κάνει πολλά αδικήματα προκειμένου να ταξιδέψει το παιδί του στο εξωτερικό. Αναγκάστηκε να βγάλει πλαστό διαβατήριο, να πει ψέματα στην Αστυνομία, να κάνει ψευδή δήλωση  εξαφάνισης του παιδιού και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Όμως όλα αυτά τα έκανε με ένα στόχο. Να εξασφαλίσει την τύχη του παιδιού του. Και, δυστυχώς, σε αυτή την προσπάθειά του δεν είχε κανέναν δίπλα του. Απλά προσπαθούσε να επιβιώσει και να διαφύγει από τη ζούγκλα της Αθήνας.

Από την πρώτη στιγμή όμως, που έγινε γνωστή αυτή η υπόθεση οι Αρχές τον εμφάνισαν ως έναν κοινό εγκληματία και άρχισαν να τον υποψιάζονται για τα χειρότερα.

Μέχρι να αποκαλυφθεί από τις γαλλικές Αρχές ότι η μητέρα είναι ζωντανή και κρατά στα χέρια της την κόρη της, στην Ελλάδα άρχισε να στήνεται ένα πλέγμα κατηγοριών για τον πατέρα του παιδιού.

 Όλα αυτά είναι απλές σκέψεις, για να καταλαβαίνουμε πως πολλές φορές η κοινή γνώμη και ορισμένοι που υπηρετούν στις Αρχές έχουν χάσει το μέτρο και την κοινή λογική και συμπεριφέρονται σε όλους τους μετανάστες σαν να είναι ποινικοί.

Η ελληνική κοινωνία έχει υποφέρει την τελευταία δεκαετία από την έλευση των μεταναστών. Αυτό, όμως, δεν δίνει άλλοθι σε κανέναν να αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τους ποινικούς με τους οικογενειάρχες και αυτούς που παλεύουν για μια καλύτερη ζωή.