Αντίθετα με τους περισσότερους σταρ του Χόλιγουντ ο Νίκολας Κέιτζ σπάνια κάνει το προφανές. Τι είναι αυτό που καίει μέσα του και πυροδοτεί την εξωγήινη ένταση που πλημμυρίζει το κινηματογραφικό πανί, όποτε εκείνος εμφανίζεται πάνω του; Από την ανάλαφρη κομεντί «Honeymoon in Vegas» μέχρι το βαρύ «Leaving Las Vegas», για το οποίο κέρδισε το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου, ο Αμερικανός ηθοποιός έπαιξε και έζησε σουρεαλιστικά. Αγόρασε και έχασε κάστρα, έφτιαξε και γκρέμισε περιουσίες ολόκληρες, κρατώντας μόνο ενάντια σε κάθε αντιξοότητα μια πυραμίδα, που σκοπεύει να αποτελέσει τον τάφο του, στη Νέα Ορλεάνη της jazz, του χορού και των κοκτέιλ. Για όλα αυτά και άλλα πολλά μιλά στο περιοδικό της εφημερίδας «The New York Times».

Για κάθε σταρ του κινηματογράφου υπάρχει ο ηθοποιός και η περσόνα. Στα πρώτα βήματα της καριέρας σου, ενδιαφερόσουν περισσότερο για το δεύτερο και λιγότερο για το πρώτο. Σήμερα ποια είναι η στάση σου;

Κάποτε έπαιρνα brunch με τον Γουόρεν Μπίτι και του είπα: «ξέρεις πόσο τυχερός είσαι που ήσουν ο Γουόρεν Μπίτι τη δεκαετία του ΄70 πριν όλοι αποκτήσουν ένα κινητό με βινετοκάμερα;» Εκείνος μου χαμογέλασε και ένευσε καταφατικά. Σήμερα πας σε ένα μπαρ με καραόκε με έναν φίλο σου κι ενώ στο μπαρ απαγορεύεται η «βιντεογράφηση» την επόμενη μέρα κυκλοφορούν δυο βίντεο με εσένα να ξελαρυγγιάζεσαι για την πλάκα σου». … Για να απαντήσω στην ερώτηση σου, στην αρχή της καριέρας μου είχα μια συγκεκριμένη ιδέα για το ποιος ήθελα να είμαι. Έβλεπα τον εαυτό μου σαν έναν σουρεαλιστή. Μπορεί να ακουστεί κάπως αλλά ήθελα να εφεύρω ‘’τη δική μου μυθολογία’’ γύρω από τον εαυτό μου».

Με την Κάθλιν Τέρνερ στην ταινία « Peggy Sue Got Married» του 1986

Μεγάλωσες ως ένα παιδί της μεσαίας τάξης σε μια κλίκα πλουσίων. Επηρέασε αυτή η ανασφάλεια σου για το χρήμα την αγοραστική σου συμπεριφορά που σε οδήγησε σε τόσα οικονομικά δεινά;

Υπάρχουν οι καλές επενδύσεις και οι κακές επενδύσεις. Οι καλές επενδύσεις αφορούν τα προσωπικά μου ενδιαφέροντα και τη μεγάλη μου αγάπη για την ιστορία. Για παράδειγμα αγόρασα κάποτε το Action Comics No. 1 έναντι του ποσού των 150.000 δολαρίων, μετά μου το έκλεψαν και αφού το ξαναβρήκα το πούλησα για 2εκατ. δολάρια… Ναι αγόρασα ένα χταπόδι για 80 δολάρια αλλά δεν χρεωκοπείς από ένα χταπόδι. Το κρανίο του δεινοσαύρου ήταν πράγματι μια ατυχής επένδυση, καθώς χάλασα 276.000 δολάρια σε κάτι που αγόρασα σε μια νόμιμη δημοπρασία για να ανακαλύψω ότι είχε κλαπεί παράνομα από τη Μογγολία, με αποτέλεσμα να πρέπει να το επιστρέψω χωρίς ποτέ να αποζημιωθώ… Ακολούθησαν όμως πολλά χρόνια στα οποία διαλογιζόμουν τρεις φορές την ημέρα, διάβαζα βιβλία φιλοσοφίας και δεν έπινα καθόλου. Τότε ήταν η εποχή που ξεκίνησα την αναζήτηση του Χρυσού Δισκοπότηρου. Άρχισα δηλαδή να ακολουθώ τη μυθολογία και έβρισκα ιδιοκτησίες που ταίριαζαν με τις ιστορίες της. Ζούσα το δικό μου «Κυνήγι του Θησαυρού».   

Ποιο είναι για σένα το Χρυσό Δισκοπότηρο σήμερα;

Υπάρχει μια παλιά ταινία επιστημονικής φαντασίας «Quatermass and the Pit». Σε αυτήν κάποιος λέει στον καθηγητή Quatermass, ‘’Πιστεύεις ότι η παλιά σου καριέρα έφτασε στο τέλος της και εσένα στην εξάντληση;’’ Και εκείνος απαντά: «”Δεν είχα ποτέ μου καριέρα, μόνο δουλειά”. Αυτό ακριβώς νιώθω εγώ σήμερα. Ποτέ μου δεν είχα καριέρα, μόνο δουλειά. Και θα συνεχίσω να δουλεύω».

Νίκολας Κέιτζ και Ελίζαμπεθ Σου στο φιλμ « Leaving Las Vegas » του 1995

Σε αυτή τη φάση της ζωής σου, υπάρχει κάποιος ρόλος που ακόμα ονειρεύεσαι;

Ναι, ο Captain Nemo. Η πρώτη μου αγάπη, ακόμα και πριν οι γονείς μου, ήταν ο ωκεανός. Όταν διάβασα το βιβλίο ‘’20.00 λεύγες κάτω από τη θάλασσα’’’ του Ιουλίου Βερν, η περιγραφή του Nemo ήταν ότι επρόκειτο για κάποιον που αγαπούσε τον ωκεανό. Είχε ελευθερία και ζούσε σε ένα παλάτι που ήταν επίσης υποβρύχιο παίζοντας ένα όργανο. Για μένα αυτό είναι όμορφη ζωή.

Πως πιστεύεις ότι ο κόσμος θα θυμάται τη δουλειά σου;

Νομίζω ότι ο χρόνος είναι φίλος μου. Πολλές από τις ταινίες μου που χλευάστηκαν, σήμερα βιώνουν μια αναγέννηση. Οπότε ελπίζω ότι το πέρασμα του χρόνου θα λειτουργήσει υπέρ μου.

Πηγή: The New York Times Magazine