Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι ο πρόεδρος που αγάπησαν λιγότερο οι Γάλλοι, αλλά ο ηγέτης που αποκατέστησε το χαμένο κύρος της χώρας του, ίσως και ολόκληρης της Ευρώπης. Λιγότερο ερωτικός από τον Ζακ Σιράκ και φειδωλός στα λόγια σε σχέση με τον Νικολά Σαρκοζί έχει μια… γλώσσα που κόκαλα δεν έχει, αλλά κόκαλα τσακίζει.

Η αποφασιστικότητα που δείχνει σήμερα απέναντι στις απειλές του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποδεικνύει ότι η απόσταση που κράτησε εξαρχής από τον Ντόναλντ Τραμπ και οι προηγούμενες δηλώσεις του περί ενός εγκεφαλικά νεκρού ΝΑΤΟ δεν ήταν τυχαίες. Ήταν τα λόγια ενός προέδρου που δεν αποσκοπούσε μόνο στο χειροκρότημα εντός και εκτός της χώρας του, αλλά ενός ηγέτη με πραγματικό και ουσιαστικό ευρωπαϊκό προσανατολισμό στην ατζέντα και… την καρδιά του. Είναι το φωτεινό γιανγκ στο σκοτεινό γιν της Άνγκελα Μέρκελ. Μαζί ίσως και να μπορούσαν να οδηγήσουν την Ευρώπη σε ύψη που δεν έχει… ματαδεί, αν τα γερμανικά συμφέροντα της τελευταίας και τα φιλοτουρκικά ένστικτα της δεν χαλούσαν (ξανά και ξανά) αυτή την «ένωση».

Ο Εμανουέλ Μακρόν από την Ανατολική Μεσόγειο έως τη Λιβύη και το Ναγκόρνο Καραμπάχ κρατά συγκεκριμένη στάση απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο, που θέλει να αυτοπαρουσιάζεται ως ο προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων. Από τη στιγμή που το ευρωπαϊκό… καράβι σάλπαρε οριστικά για την Τουρκία, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ακολουθεί μια πολιτική μανιέρα, που δεν θα είχε καμιά επιτυχία αν δεν είχε την ανοχή της Γερμανίας και την προστασία των ΗΠΑ. Εμφανίζεται εκεί που δεν τον σπέρνουν, προβάλλει εξωφρενικές διεκδικήσεις και ακόμα κι αν δεν κερδίσει ούτε μία εξ αυτών (στις περιπτώσεις που εκνευρίσει την κάθετη… Ρωσία) ελπίζει ότι η τουρκική παρουσία από μόνη της θα τον δικαιώσει στο μέλλον, ιδιαίτερα αφού οι προκλήσεις της προσπερνιούνται ατιμώρητες.

Ο Εμανουέλ Μακρόν του χαλάει τη… μαγιά. Είναι η ευρωπαϊκή… μισοριξιά που ορθώνει ανάστημα και αναγκάζει και τους Ευρωπαίους να ακολουθήσουν το περήφανο πρόσταγμα του. Ο Γάλλος πρόεδρος δεν προέβη σε καμιά προσβλητική πράξη απέναντι στο Ισλάμ και απόδειξη αυτού είναι ότι, τρεις εβδομάδες πριν από τον απαγχονισμό του καθηγητή Σαμουέλ Πατί από έναν 18χρονο τζιχαντιστή, είχε δώσει μια ισορροπημένη ομιλία για τη θρησκεία αυτή, την «ενσωμάτωση» του πολιτικού και πολιτιστικού συστήματος αξιών της στη Γαλλία υποσχόμενος έναν νόμο για την πάταξη του εξτρεμισμού που υπονομεύει την ελευθερία σε μια ελεύθερη χώρα.

Ίσως η προαναφερόμενη θηριώδης δολοφονία ήταν εξίσου μια απάντηση στα λόγια του Εμανουέλ Μακρόν όσο και στις διαλέξεις περί ελευθερίας του λόγου του άτυχου καθηγητή. Σε κάθε περίπτωση η ανάρτηση αφισών με τα σκίτσα του Charlie Hebdo στα δημόσια κτίρια της Γαλλίας δεν είχε σκοπό να πυροδοτήσει μια κόντρα. Ήταν μια υπενθύμιση των γαλλικών θέσεων και των ευρωπαϊκών ιδεωδών. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απλά την εκμεταλλεύτηκε για τους δικούς του λόγους τουρκικού λαϊκού αποπροσανατολισμού, την ώρα που η λίρα του πέφτει πέφτει πέφτει…

Όσον αφορά το ερώτημα του τι θα κάνει από εδώ και πέρα ο Εμανουέλ Μακρόν, η φερόμενη ως δήλωση του «η γαλλική δημοκρατία είναι καλό κορίτσι αλλά δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να τη βιάσει» αφήνει περιθώρια για περαιτέρω κλιμάκωση της κατάστασης. Το δίχως άλλο μπορεί να θεωρηθεί σίγουρο ότι ο Γάλλος πρόεδρος (ας σημειωθεί ότι είναι ένας από τους νεότερους ηγέτες της Ευρώπης) παρά τα προβλήματα εντός της χώρας του θα στυλώσει τα πόδια του στο έδαφος και δεν θα υποχωρήσει μπροστά στις φοβέρες του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η Ευρώπη σύσσωμη στο πλευρό του ως «ασπίδα», αφενός… καθαγιάζεται από όλες τις επίφοβες διχογνωμίες του πρόσφατου παρελθόντος της και αφετέρου θα οδηγήσει τον θρασύδειλο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (ξανά) ένα βήμα πίσω…