Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, καταρχάς με τους εαυτούς μας. Το … project να είμαστε και με άλλους έπεται. Χωρίς την παραμικρή διάθεση να υποστηρίξω τον Δήμαρχο της Αθήνας (αλλά ούτε και να τον κατηγορήσω), θα εξομολογηθώ πως επιθυμώ να νιώσω … λίγο Ευρωπαίος, έστω και με αυτό τον τρόπο, ενός περιπάτου τέλος πάντων. Έστω και με το ότι το φρέσκο μυαλό ενός νέου προσώπου, στο πόστο αυτής της εξαιρετικά μεγάλης ευθύνης θέσης, αποφάσισε να ξεκινήσει άμεσα ένα πολύ μεγάλο σχέδιο για την καρδιά της πρωτεύουσας. Ένα σχέδιο το οποίο συζητείται ως ιδέα από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80, όμως κανείς εκ των προκατόχων του κ. Μπακογιάννη τόλμησε να προχωρήσει, λόγω πολιτικού κόστους.

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, ναι γουστάρω και “πάμε γερά” και άλλα πολλά τέτοια τσιτάτα, να οργανωθούμε όμως λίγο βρε παιδί μου. Διότι το “δεν με νοιάζει το πολιτικό κόστος” και το : “είμαι άμεσος επειδή θέλω να απεμπλέξω την αρτηριοσκλήρωση από τις δράσεις μου”, μέχρι να σε βρίζει όλη η Αθήνα έχει διαφορά. Ας το βρούμε κάπου στη μέση δηλαδή, στο σημείο του να θέλουμε πιο ισορροπημένη ποσοστιαία προσέγγιση μίας πόλης με λιγότερα αυτοκίνητα, περισσότερο πράσινο και περισσότερο χώρο να κινούνται οι άνθρωποι, αλλά να έχουν και οι οδηγοί των αυτοκινήτων επιλογές.

Έχουμε ήδη μείνει πίσω σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις και είναι ώρα να δοκιμάσουμε. Να ξέρουν όμως και οι πολίτες τι τους περιμένει. Να επικοινωνούμε τις εναλλακτικές διαδρομές, όταν τους κλείνουμε το κέντρο. Να τους έχουμε επιλογές parking, όταν τους ζητάμε να περπατήσουν λίγο παραπάνω και να προσφέρουμε θέσεις στα δημοτικά και συμπαθητικά λεωφορειάκια. Διότι η ταλαιπωρία δεν συνοδεύεται από υποκοριστικό. Είναι εξ ορισμού μεγάλη. Άσε που το timing μάλλον δεν είναι αυτό που πρέπει. Τώρα;;; Εν μέσω κορωνοϊού, που ο άλλος ορθά σκέπτεται ακόμη περισσότερο να μπει σε μέσο μαζικής μεταφοράς και που δεν υπάρχει δακτύλιος;

Τέλειο το σχέδιο ως μακροπρόθεσμο, τέλεια και η επικοινωνία, μόνο στο θεωρητικό της επίπεδο ωστόσο, όταν λέει η ηγεσία της Πόλης : “Το 70% από τους οδηγούς των οχημάτων που περνούν καθημερινά από το κέντρο δεν μένουν, ούτε εργάζονται σε αυτό. Να πάνε από αλλού”. Σωστά, άμεση λύση όμως δεν φαίνεται προς το παρόν να υπάρχει, ώστε να μην τινάξουν οι οδηγοί τα μυαλά τους στον αέρα. Είναι ωραίο να θέλω να θυμάμαι πόσο Ευρωπαίος ένιωσα όταν έμεινα δύο ημέρες στο Άμστερνταμ, το Βερολίνο, το Λονδίνο (τη Ρώμη δεν τολμάω να την αναφέρω σε κυκλοφοριακά ζητήματα..) και να το επιζητώ αυτό το αίσθημα στη “γειτονιά” μου, αλλά εάν είναι να αναζητούμε και ψυχολόγο στο τέλος κάθε μέρας δεν έχει νόημα, δεν έχουμε τόσα λεφτά, ούτε και οι ψυχολόγοι ώρες για ραντεβού (μετά το 2010..).

Ο κάθε δήμαρχος δεν κερδίζει το χαρακτηρισμό “μοντέρνος” μόνο επειδή κάνει αυτά που δεν τόλμησαν οι προηγούμενοι, αλλά επειδή φέρνει και αποτέλεσμα (και αυτός) με ισορροπία, για να μιλήσουμε με τους δικούς του όρους, τους οποίους επικαλείται για το κυκλοφοριακό. Διαφορετικά θα γίνει θρίλερ με τίτλο : “Ο περίπατος του τρόμου” και αρκετές μάλιστα πιθανότητες sequel…