Ο «παροξυσμός» της Κωνσταντοπούλου προκαλεί κοινοβουλευτική «υστερία»
Η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας προκαλεί συνεχώς επεισόδια στη Βουλή και οδηγεί σε καβγάδες τα κυβερνητικά στελέχη, με στόχο να αποκομίσει δημοσκοπικά οφέλη
«Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το πράγμα με την Ζωή Κωνσταντοπούλου», λένε έμπειροι κοινοβουλευτικοί, με αφορμή τα συνεχή ξεσπάσματα της επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας.
Η κα Κωνσταντοπούλου προκαλεί συνεχώς επεισόδια στη Βουλή και οδηγεί σε καβγάδες τα κυβερνητικά στελέχη, με στόχο να αποκομίσει δημοσκοπικά οφέλη.
Συγκεκριμένα, στον απόηχο της σκληρής κόντρας με τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, που θα οδηγηθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων, το νέο «επεισόδιο» γράφτηκε το απόγευμα της Πέμπτης (19/2) με νέα κόντρα της κας Κωνσταντοπούλου με τον κ. Γεωργιάδη.
Με αφορμή τα επεισόδια στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση, κατηγορώντας τον υπουργό ότι «με συνοδεία ενόπλων, ενστόλων κουκουλοφόρων και κρανοφόρων αστυνομικών, επιχείρησε να επιβάλει τους δικούς του όρους», ενώ κάλεσε τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, να απαντήσει αν δόθηκε εντολή για άσκηση βίας κατά γιατρών και νοσηλευτών.
Η ρητορική της κλιμακώθηκε, περαιτέρω, κατηγορώντας τον Άδωνι Γεωργιάδη ότι «μόνο με την υγεία δεν ασχολείται», κάνοντας λόγο για φιέστες και κορδέλες σε ένα ΤΕΠ που –όπως είπε– πλημμυρίζει.
Το πολιτικό μήνυμα, ωστόσο, χάνεται συχνά μέσα στην υπερβολή και τη θεατρικότητα.
Από την άλλη πλευρά, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Δημήτρης Καιρίδης έκανε λόγο για «εμμονή» της κας Κωνσταντοπούλου με τον υπουργό Υγείας και χαρακτήρισε τη στάση της «άθλιο θέατρο», επισημαίνοντας ότι «η βία είναι καταδικαστέα όποιο ιδεολογικό πρόσωπο και αν ενδύεται».
Η ένταση κορυφώθηκε όταν της καταλόγισε ότι έχει ζηλέψει τη χάρη «στρατοδικών δικτατορικού καθεστώτος», με την ίδια να απαντά σε προσωπικό τόνο, επικαλούμενη την ιστορία της οικογένειάς της.
Η κόντρα συνεχίστηκε ακόμη και με κλειστά μικρόφωνα, με φράσεις περί «πούπουλων», «καλών σχολείων» και «υφαρπαγής ιδιότητας» να ανταλλάσσονται σε ένα σκηνικό που θύμιζε περισσότερο τηλεοπτικό πάνελ παρά κοινοβουλευτική διαδικασία.
Το ερώτημα που θέτουν αρκετοί στο παρασκήνιο δεν αφορά μόνο το ποιος έχει δίκιο στην εκάστοτε σύγκρουση, αλλά αν αυτή η μόνιμη κατάσταση έντασης εξυπηρετεί τον κοινοβουλευτικό έλεγχο ή απλώς τροφοδοτεί έναν φαύλο κύκλο πόλωσης.
Διότι όταν η πολιτική μετατρέπεται διαρκώς σε πεδίο προσωπικών αντεγκλήσεων, το θεσμικό κύρος της Βουλής βγαίνει χαμένο – και μαζί του η ουσία της δημόσιας συζήτησης.
