Φεύγουν και «καρφώνουν» την Καρυστιανού
Τα πρώην στελέχη του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κατηγορούν την ηγεσία για απομάκρυνση από τις ιδρυτικές αρχές του κόμματος
Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» ιδρύθηκε με την προσδοκία να εκφράσει ένα τμήμα της κοινωνίας που είχε απομακρυνθεί από τα παραδοσιακά κόμματα.
Η αρχική δημοσκοπική δυναμική δημιούργησε την εικόνα ενός νέου πολιτικού φορέα με προοπτική ακόμη και κοινοβουλευτικής παρουσίας.
Δύο μήνες αργότερα, η εικόνα του εγχειρήματος διαμορφώνεται από διαδοχικές αποχωρήσεις στελεχών, που καταγγέλλουν τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος.
Αποκορύφωμα ήταν η επιστολή με την οποία 22 πρώην στελέχη, ανάμεσά τους και κάποια που πρωταγωνίστησαν στην ίδρυση της «Ελπίδας», όπως οι Αυγερινός, Κοκοτσάκης, Μουτσάτσου, Μιχαλάς, Ρομπογιαννάκης, Λενακάκη, κατακεραύνωσαν την ηγεσία.
Από το περιβάλλον της Μαρίας Καρυστιανού υποστηρίζουν ότι το κόμμα βρίσκεται ακόμη σε στάδιο οργανωτικής συγκρότησης και ότι επιχειρείται οργανωμένη προσπάθεια αποσταθεροποίησης του εγχειρήματος.
Το προσωρινό πολιτικό συμβούλιο έχει ήδη εκφράσει ομόφωνη στήριξη προς την Καρυστιανού, επιμένοντας ότι η πολιτική πορεία του κινήματος συνεχίζεται κανονικά.
Οι δημοσκοπήσεις, πλέον, δείχνουν υποχώρηση, αλλά χωρίς να απομακρύνουν το κόμμα από τη ζώνη κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.
Το επόμενο διάστημα θα δείξει αν η συλλογική παρέμβαση των πρώην στελεχών θα αποτελέσει το τελευταίο επεισόδιο μιας δύσκολης οργανωτικής φάσης ή την αφετηρία μιας βαθύτερης πολιτικής κρίσης που θα επηρεάσει την πορεία του νέου κόμματος.
Άνοιξαν τον «χορό»
Οι πρώτες αποχωρήσεις εμφανίστηκαν πριν ακόμη ολοκληρωθεί η οργανωτική συγκρότηση.
Ο Βασίλης Κοκοτσάκης ανακοίνωσε ότι αποχωρεί, υποστηρίζοντας πως διαπίστωσε έλλειψη συλλογικών διαδικασιών, συγκέντρωση αρμοδιοτήτων σε περιορισμένο κύκλο προσώπων, και αδυναμία λειτουργίας των οργάνων με τρόπο που να ανταποκρίνεται στις ιδρυτικές αρχές.
Η παρέμβασή του είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς προέρχεται από ένα πρόσωπο που είχε συνδεθεί στενά με την υπόθεση των Τεμπών και είχε στηρίξει δημόσια το εγχείρημα.
Λίγες ημέρες αργότερα, ακολούθησε η αποχώρηση του πτεράρχου ε.α. Αθανασίου Παπανικολάου.
Εξήγησε ότι είχε προσέλθει με τη διάθεση να συμβάλει στη διαμόρφωση θέσεων για την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, χωρίς όμως να διαπιστώσει αντίστοιχη οργανωμένη επεξεργασία θέσεων και προτάσεων.
Σε πρόσφατες δηλώσεις του επανέλαβε ότι αισθάνεται δικαιωμένος για την απόφασή του, σημειώνοντας πως διαπίστωσε από νωρίς συγκεντρωτική λειτουργία και λήψη αποφάσεων από πρόσωπα που δεν είχαν κανέναν εμφανή θεσμικό ρόλο μέσα στο κόμμα.
Την ίδια περίοδο αποχώρησαν στελέχη από την Περιφερειακή Οργάνωση Πολιτών Κρήτης, δηλώνοντας ότι συμμερίζονται τις επισημάνσεις του Βασίλη Κοκοτσάκη.
Οι συγκεκριμένες αποχωρήσεις δεν έλαβαν την ίδια δημοσιότητα με εκείνες των κεντρικών στελεχών, πρόσθεσαν,όμως, ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα των εσωτερικών τριγμών που άρχισαν να καταγράφονται πριν ακόμη συμπληρωθούν δύο μήνες λειτουργίας του κόμματος.
Μαζική έξοδος
Το σημαντικότερο σημείο καμπής ήρθε με την αποχώρηση του εκπροσώπου Τύπου, του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού.
Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι είχε σταματήσει να ασκεί ουσιαστικά τα καθήκοντά του από τα μέσα Ιουλίου, υποστηρίζοντας ότι λειτουργούσε παράλληλος μηχανισμός επικοινωνίας.
Λίγες ημέρες αργότερα, η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωσε τη διαγραφή του Θανάση Αυγερινού, υποστηρίζοντας ότι λειτούργησε διασπαστικά.
Η εξέλιξη αυτή μετέφερε την εσωκομματική διαφωνία στο κέντρο της πολιτικής επικαιρότητας.
Η διαφωνία προέδρου και εκπροσώπου ξεκίνησε μετά από μία δημόσια συζήτηση για τη δυνατότητα κυβερνητικών συνεργασιών.
Ο Αυγερινός είχε δηλώσει ότι ένα νέο κόμμα οφείλει να εξετάζει κάθε ενδεχόμενο υπό συγκεκριμένες πολιτικές προϋποθέσεις.
Η ηγεσία του κόμματος επιμένει ότι η «Ελπίδα» δεν δημιουργήθηκε για να λειτουργήσει ως συμπλήρωμα άλλων πολιτικών δυνάμεων και ότι ο στρατηγικός της στόχος παραμένει η αυτόνομη πορεία.
Μετά τη διαγραφή του εκπροσώπου Τύπου εμφανίστηκε νέο κύμα αποχωρήσεων.
Η Μαρία Ιωαννίδου αποχώρησε από το προσωρινό πολιτικό συμβούλιο, η Κατερίνα Μουτσάτσου ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την Ομάδα Πολιτισμού και ο Τάκης Κοτσόργιος εγκατέλειψε τον Αγροτικό Τομέα.
Οι επιστολές αποχώρησής τους συγκλίνουν σε βασικά σημεία. Γίνεται αναφορά σε δυσκολία λειτουργίας των συλλογικών οργάνων, περιορισμένη συμμετοχή των οργανώσεων στη λήψη αποφάσεων και καθυστέρηση στη διαμόρφωση ολοκληρωμένου πολιτικού προγράμματος.
Ο Τάκης Κοτσόργιος μάλιστα, προσέθεσε ότι δεν πραγματοποιήθηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες για τη συγκρότηση νομαρχιακών οργάνων, περιγράφοντας ένα μοντέλο που, κατά την άποψή του, δεν επιτρέπει την ουσιαστική συμμετοχή των μελών.
Στην αλυσίδα των παραιτήσεων συναντώνται άνθρωποι που είχαν αναλάβει οργανωτικό έργο, πρόσωπα με τεχνοκρατική παρουσία, στελέχη των περιφερειακών οργανώσεων και άνθρωποι που είχαν δημόσιο ρόλο στην εκπροσώπηση του κόμματος.
Το γεγονός αυτό, δίνει μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα στις εξελίξεις, καθώς δεν πρόκειται για μία μόνο εσωτερική ομάδα, αλλά για ένα σύνολο στελεχών που αποφάσισαν να απομακρυνθούν από το κόμμα.
Κοινή επιστολή
Η εικόνα της εσωκομματικής κρίσης απέκτησε νέα διάσταση με την κοινή ανακοίνωση 22 πρώην στελεχών του κινήματος, μεταξύ των οποίων ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ο Θανάσης Αυγερινός, η Κατερίνα Μουτσάτσου, ο Ηλίας Μιχαλάς, ο Αχιλλέας Ρομπογιαννάκης, η Αγγελική Λενακάκη.
Για πρώτη φορά οι αποχωρήσεις δεν παρουσιάζονται ως μεμονωμένες προσωπικές επιλογές, αλλά ως συλλογική πολιτική τοποθέτηση απέναντι στον τρόπο λειτουργίας του εγχειρήματος.
Οι υπογράφοντες υποστηρίζουν ότι η αποχώρησή τους αποτέλεσε «στάση αρχής» και ότι προέκυψε όταν διαπίστωσαν πως η λειτουργία του κόμματος απομακρυνόταν από τις αρχές πάνω στις οποίες, όπως αναφέρουν, οικοδομήθηκε το εγχείρημα.
Στο κοινό τους κείμενο περιγράφουν ένα μοντέλο λήψης αποφάσεων στο οποίο, σύμφωνα με τους ίδιους, κρίσιμες αρμοδιότητες συγκεντρώθηκαν σε περιορισμένο κύκλο προσώπων χωρίς αντίστοιχη θεσμική νομιμοποίηση.
Η κοινή αυτή παρέμβαση διαφοροποιεί, πλέον, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που είχε η εικόνα της κρίσης. Μέχρι πρότινος, η ηγεσία αντιμετώπιζε τις αποχωρήσεις ως μεμονωμένες περιπτώσεις και απέδιδε τις εξελίξεις σε προσπάθεια υπονόμευσης του εγχειρήματος.
Η συλλογική ανακοίνωση δημιουργεί ένα νέο πολιτικό δεδομένο, καθώς συγκεντρώνει σε ένα ενιαίο κείμενο πρόσωπα που αποχώρησαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και από διαφορετικές οργανωτικές θέσεις, παρουσιάζοντας κοινή επιχειρηματολογία για τους λόγους της απομάκρυνσής τους.
*Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
