Αλέξανδρος Μαυρόπουλος στη «ΒτΚ»: «Η αλήθεια δεν είναι αντικειμενική»
Ο ηθοποιός Αλέξανδρος Μαυρόπουλος μιλά στη «Βραδυνή της Κυριακής» για την παράσταση «Συναίνεση» και τα όρια του νομικού συστήματος σε υποθέσεις βιασμού
Σε μια εποχή που οι λέξεις «δικαιοσύνη» και «συναίνεση» βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, το βραβευμένο έργο της Νίνα Ρέιν, «Συναίνεση», έρχεται να ταράξει τα νερά της θεατρικής Αθήνας.
Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του, εισβάλλει στον σκοτεινό κόσμο των δικαστικών αιθουσών και των ανθρώπινων αντιφάσεων, υποδυόμενος έναν διακεκριμένο δικηγόρο που έρχεται αντιμέτωπος με τα όρια της λογικής.
Σε μια εξομολογητική συνέντευξη στη «Βραδυνή της Κυριακής», ο πρωταγωνιστής αναλύει γιατί η αλήθεια συχνά χάνεται μέσα στις διατυπώσεις των νόμων, περιγράφει τη συγκλονιστική εμπειρία του από τη μελέτη πραγματικών δικών και μοιράζεται το προσωπικό του ταξίδι: Από τα γραφεία μιας πολυεθνικής εταιρείας και το πτυχίο της ΑΣΟΕΕ, στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και την απόλυτη ανατροπή που έφερε στη ζωή του η πατρότητα.
Αναλυτικά η συνέντευξη του Αλέξανδρου Μαυρόπουλου στη «ΒτΚ»:
Στο βραβευμένο έργο «Συναίνεση», που μας έρχεται από το «West End», της βραβευμένης Βρετανίδας συγγραφέως Νίνα Ρέιν και παίζεται στο «Σύγχρονο Θέατρο», από Τετάρτη μέχρι Κυριακή, πρωταγωνιστείτε κι εσείς, κύριε Μαυρόπουλε. Σας καλωσορίζουμε και θέλουμε να μας μιλήσετε για την υπόθεση και το ρόλο σας…
«Το έργο περιστρέφεται γύρω από μια ομάδα φίλων δικηγόρων, και με αφορμή ένα περιστατικό βιασμού αναδεικνύονται τα όρια της συναίνεσης, η έννοια της αλήθειας και οι αντιφάσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο Έντουαρντ είναι ένας διακεκριμένος δικηγόρος που πιστεύει στη λογική και το νόμο και σταδιακά αποκαλύπτονται οι ρωγμές του».
Τι θέλει να αποδείξει η ομάδα δικηγόρων που συμμετέχει στην υπόθεση;
«Θεωρώ ότι μέσω των δικηγόρων, την ανώτερη βαθμίδα εκπροσώπησης του νομικού συστήματος, η συγγραφέας αναρωτιέται αν η γλώσσα μπορεί να αποτυπώσει την αλήθεια και αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στις λέξεις, πώς μπορούμε να συμφωνήσουμε στη συναίνεση».
Είναι πολύ επίκαιρο το θέμα και θέτει πολλά ερωτήματα. Υπάρχει όμως και απάντηση σε αυτά;
«Το έργο θέτει ερωτήματα. Ερωτήματα,ακόμα και για τις απαντήσεις που δίνουμε σε αυτά».
Ποιον προστατεύει, τελικά, το Δίκαιο έτσι όπως είναι διαμορφωμένο στις Δυτικές χώρες; Είναι δύσκολη η απόδειξη της αθωότητας σε παρόμοιες υποθέσεις, από τη γνώμη που σχηματίσατε από το ρόλο σας;
«Το σύστημα συχνά προστατεύει εκείνον που μπορεί να χειριστεί καλύτερα τη γλώσσα και τη διαδικασία. Όπως αναφέρει και ο Έντουαρντ, είναι καλύτερα να κυκλοφορεί ελεύθερος ένας ένοχος παρά να μπει στη φυλακή ένας αθώος.
Οι πιο ευάλωτοι, όπως βλέπουμε από τις περιπτώσεις θυμάτων, βρίσκονται εκτεθειμένοι. Επομένως, η γνώμη μου είναι ότι για τον κατηγορούμενο μπορεί να είναι πιο εύκολο νομικά να δημιουργήσει αμφιβολία, ενώ για το θύμα πολύ πιο δύσκολο να αποδείξει τι βίωσε».
Εσείς μαθαίνοντας το ρόλο σας μελετήσατε το Δίκαιο πάνω στο θέμα;
«Διάβασα κάποια βασικά πράγματα, παρακολούθησα πώς λειτουργεί μια δίκη, πώς στήνονται οι υπερασπιστικές γραμμές. Αυτό που με εντυπωσίασε είναι πως βασίζονται όλα στη λεπτομέρεια, τη διατύπωση και τη γλώσσα.
Σταδιακά, όμως, γίνεται τρομακτικό, γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν είναι πάντα το θέμα “τι έγινε”, αλλά πώς θα ειπωθεί αυτό που έγινε».
Τι επισημαίνει η συγγραφέας, και τι ο σκηνοθέτης Τάκης Τζαμαργιάς, με τον οποίο έχετε συνεργαστεί αρκετές φορές;
«Ο κοινός τόπος του σκηνοθέτη Τάκη Τζαμαργιά και της συγγραφέως είναι ότι η αλήθεια δεν είναι αντικειμενική, οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν ουσιαστικά και ότι οι ανθρώπινες συμπεριφορές είναι αντιφατικές, είτε γίνεται συνειδητά είτε ασυνείδητα. Δεν υπάρχει απόλυτο λευκό ή απόλυτο μαύρο».
Ο θεατής θα φύγει με κάποιο συμπέρασμα ή όχι;
«Το πιθανότερο είναι να φύγει με ερωτήματα για το νομικό σύστημα και προβληματισμούς για τις ανθρώπινες σχέσεις, τόσο φιλικές όσο και ερωτικές ή οικογενειακές. Ένα ερώτημα για παράδειγμα είναι αν η δικαιοσύνη θα αποδώσει την αλήθεια».
Το ταλέντο ή οι εμπειρίες ζωής είναι σημαντικά στην απόδοση ενός ηθοποιού;
«Η ζωή. Εμπειρίες ζωής. Και φυσικά η δουλειά».
Έχετε παίξει επίσης στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Αγαπημένο σας;
«Η πιο πρόσφατη συνεργασία με τον Γιώργο Γκικαπέπα για τη σειρά ”Αύριο”».
Στο θέατρο, όταν ανεβαίνετε στη σκηνή, έχετε επαφή με το κοινό ή αφοσιώνεστε στο χαρακτήρα που υποδύεστε;
«Κάθε φορά είναι κάτι διαφορετικό. Εξαρτάται από τη σκηνοθετική γραμμή, το έργο κ.ά. Όπως και να έχει όμως, η παράσταση είναι μια ζωντανή σχέση μεταξύ κοινού και ηθοποιών, οπότε πάντα υπάρχει “επαφή”, είτε βρίσκεσαι σε ένα κλειστό κύκλωμα είτε σε ένα περισσότερο ανοιχτό» .
Κουράζει η ίδια παράσταση κάθε ημέρα;
«Καμία παράσταση δεν είναι ίδια. Ούτε εμείς ούτε το κοινό».
Είστε απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ, πώς καταλήξατε και απόφοιτος του Εθνικού;
«Αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού στα 24 μου χρόνια. Δούλευα σε μια πολυεθνική εταιρία από τα 18, έδινα μαθήματα στην ΑΣΟΕΕ γιατί δεν είχα το χρόνο να παρακολουθώ, και εντελώς τυχαία, όταν ήμουν 21 ετών πήγα στην ερασιτεχνική ομάδα της ΑΣΟΕΕ, όπου συνειδητοποίησα πόσο μου άρεσε το θέατρο και ότι θα ήθελα να γίνω ηθοποιός».
Δεν είναι πιο προσοδοφόρο το επάγγελμα ενός στελέχους πολυεθνικής, από του ηθοποιού; Έχετε μετανοήσει για την απόφασή σας;
«Δεν έχω μετανιώσει που είμαι ηθοποιός. Αγαπώ που παίζω και ας βγάζω λιγότερα χρήματα».
Έχετε δύο παιδάκια. Σας άλλαξε η πατρότητα την κοσμοθεωρία σας;
«Εντελώς. Κατάλαβα τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη, και το εγώ μου πλέον έχει φτάσει σε πολύ πιο φυσιολογικά επίπεδα».
Ο Αλέξανδρος τι εκτιμά, τι απεχθάνεται, τι φοβάται;
«Εκτιμώ το σεβασμό, απεχθάνομαι την αδικία, φοβάμαι την απώλεια».
Και μετά τη «Συναίνεση», τι ακολουθεί;
«Διακοπές, για αρχή. Να ηρεμήσω, γιατί ήταν μια δύσκολη και κουραστική χρονιά, και μετά στο καινούριο έργο της Βαλέριας Δημητριάδου, και εύχομαι στην συνέχιση της ”Συναίνεσης”».
*Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
