Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη: «Να ζούμε τη ζωή μας όπως θέλουμε»
Συνέντευξη της ηθοποιού Αναστασίας-Ραφαέλας Κονίδη στη «Βραδυνή της Κυριακής»
Σας καλωσορίζω, Αναστασία-Ραφαέλα, και θα ήθελα να μας μιλήσετε για την υπόθεση του έργου που πρωταγωνιστείτε «Είσαι Μουσική», του Δημήτρη Καρά, σε σκηνοθεσία της Σοφίας Φυτιανού, στο «Θέατρο Nous».
«Ευχαρίστως… Μία νέα γυναίκα μάς παίρνει από το χέρι και μας δείχνει την ομορφιά και τη φρίκη που έζησε ως παιδί δίπλα σε μία χαρισματική μητέρα που υπέφερε από νευρική ανορεξία. Η μουσική όμως, θα είναι πάντα εκεί, για να δώσει φωνή σε μαμά και κόρη όταν ασφυκτιούν, όταν πνίγονται, όταν νιώθουν πως τα λόγια δεν αρκούν. Ένα ταξίδι στο χρόνο μέσα από τα μάτια μιας αθώας παιδικής ψυχής, ένα ψηφιδωτό φτιαγμένο με γέλια και με δάκρυα, και μια ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής».
Πείτε μας, τι σας έκανε να πείτε το «ναι»;
«Όταν διάβασα το κείμενο του Δημήτρη Καρά συνειδητοποίησα πως η ιστορία που καλούμουν να αφηγηθώ, με αφορούσε και με συγκινούσε πάρα πολύ. Αφού βρεθήκαμε με τον ίδιο και την Σοφία Φυτιάνου, κατάλαβα πως υπάρχουν όλες οι θετικές ενδείξεις για μια πολύ ενδιαφέρουσα και ουσιαστική συνεργασία».
Και ο τίτλος;
«Η μουσική είναι κάτι το μαγικό. Έχει τη μοναδική δύναμη να μιλά κατευθείαν στην καρδιά, να ξυπνάει αναμνήσεις, να προκαλεί συναισθήματα και να εκφράζει όσα δεν χωράνε στις λέξεις».
Είναι μια παράσταση που έχει μεγάλη ανταπόκριση και που πήρε παράταση λόγω επιτυχίας. Τι χρειάζεται,όμως, μια παράσταση για να είναι επιτυχημένη; Και… εισπράττετε την αγάπη των θεατών;
«Η ανταπόκριση είναι συγκινητική. Εισπράττω και εισπράττουμε την αγάπη του κοινού και την σύνδεσή του με τη συγκεκριμένη ιστορία, που πολλές φορές γίνεται αφορμή για συζήτηση μετά το τέλος. Μια παράσταση για εμένα έχει επιτυχία όταν καταφέρνει να μιλήσει στους ανθρώπους διανοητικά, αισθητικά, συναισθηματικά. Για εμένα η επιτυχία πέρα από τον αριθμό των εισιτηρίων, μετριέται από το πώς θα βγουν οι θεατές από την αίθουσα».
Ποιο είναι το πιο όμορφο πράγμα που σας έχουν πει μετά την παράσταση;
«Είναι πάρα πολλά τα όμορφα. Ένα πολύ όμορφο σχόλιο είναι πως η παράσταση λειτούργησε λυτρωτικά».
Όταν φεύγετε από το θέατρο αφήνετε το ρόλο σας στο καμαρίνι και τον ξαναβρίσκετε την επομένη ή σας συντροφεύει και στην καθημερινότητα σας;
«Από τη στιγμή που ξέρω πως οι παραστάσεις συνεχίζονται, ο ρόλος και το κείμενο εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα μου, σε μια ήρεμη ροή χωρίς βάρος».
Θέλατε πάντα να γίνετε ηθοποιός;
«Πιστεύω πως ενδόμυχα, ναι. Νομίζω πως η επιθυμία κοιμόταν μέσα μου μέχρι να ξυπνήσει. Για αυτό και όταν ξύπνησε, ήταν τόσο ισχυρή… Όταν σταμάτησα τα μαθήματα βιολιού που έκανα στην εφηβεία μου, ήμουν στη Β’ Λυκείου, αποφάσισα να ενταχθώ στον Δραματικό Όμιλο του Κολλεγίου Αθηνών, όπου φοιτούσα. Ανέβηκα με ένα θράσος πάνω στη σκηνή σαν να τα ξέρω όλα. Φυσικά δεν ήξερα τίποτα και η μία σφαλιάρα ερχόταν μετά την άλλη. Τότε κατάλαβα ότι δεν έχω ιδέα από θέατρο και ότι ηθοποιός δεν γίνεσαι μέσα σ’ ένα βράδυ. Στα χρόνια που ακολούθησαν στη Δραματική Σχολή του Εθνικού, όμως, γνώρισα πολλούς σημαντικούς δασκάλους και έμαθα κοντά τους».
Πώς ένα νέο κορίτσι έχει καταφέρει να συνεργαστεί με τόσο σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Ο Στάθης Λιβαθινός σε επέλεξε, σε μικρή ηλικία, για το ρόλο της Αντιγόνης, στην ομώνυμη σοφόκλεια τραγωδία που παρουσίασε το Εθνικό, και δικαιώθηκε…Υπάρχει κάποιος που να μην έχετε δουλέψει μαζί και να θέλετε;
«Σας ευχαριστώ για την ερώτησή σας. Μου δίνετε την ευκαιρία να πω πόσο πολύ χαίρομαι για όλες αυτές τις συνεργασίες με σκηνοθέτες, ηθοποιούς, συντελεστές. Είμαι ευγνώμων, διαποτίστηκα από τις συναντήσεις αυτές τόσο στη στιγμή τους όσο και μέσα στο χρόνο. Νομίζω πως για τις συγκεκριμένες παραστάσεις οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, τη δεδομένη στιγμή, αναγνώρισαν σε εμένα ένα υλικό που καλλιτεχνικά θα προσέφερε στην παράσταση. Ταυτόχρονα, το πηγαίο μου ενδιαφέρον για την τέχνη της υποκριτικής με κινεί, με οδηγεί και με ησυχάζει σε δύσκολες περιόδους. Έτσι, όπως και αν έρθουν τα πράγματα, εγώ θα συνεχίζω. Και όσο κι αν προχωρώ, θα αποδέχομαι με χαρά, πως είμαι στην αρχή σε σχέση με όσα μένουν να ανακαλύψω και να μάθω. Υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι ηθοποιοί και σκηνοθέτες με τους οποίους θέλω να συνεργαστώ. Επιθυμώ να βρεθούμε στη στιγμή που θα είναι η ιδανική για τη συνεργασία μας».
Τα σχέδιά σας για τη συνέχεια;
«Εκτός από το “Είσαι Μουσική”, που θα παίζεται κάθε Τετάρτη στο “Θέατρο Νους”, στις 20.00, συνεχίζουμε με το “Πουπουλapp”, την παράσταση για παιδιά της Oμάδας Κοπέρνικος, σε σκηνοθεσία Φοίβου Συμεωνίδη, κάθε Κυριακή στο “Θέατρο Αργώ”, μέχρι το Πάσχα. Ταυτόχρονα, ξεκινώ πρόβες με τον Θοδωρή Γκόνη για μια καινούργια συνεργασία, που θα ανακοινωθεί σύντομα. Και μετά το Πάσχα θα επιστρέψω στο “Θέατρο Σταθμός” για την “Κασέτα” της Λούλας Αναγνωστάκη, που σκηνοθετεί ο Μάνος Καρατζογιάννης και θα πραγματοποιήσει, καλώς εχόντων, έναν τρίτο κύκλο παραστάσεων».
Αναφέρατε την «Κασέτα», και θέλω να τονίσω πως για το έργο αυτό είσαστε υποψήφια για το Θεατρικό Βραβείο Μελίνα Μερκούρη για τη σεζόν 2023-24. Αν και δεν κερδίσατε, είναι πολύ σπουδαίο το γεγονός. Πώς αισθανθήκατε;
«Η υποψηφιότητα και μόνο, ήταν πολύ μεγάλη τιμή για εμένα. Δεν έχει σημασία η νίκη, αλλά ο αγώνας που δίνεις για να τη φτάσεις. Αισθάνομαι πολύ τυχερή για την υποψηφιότητά μου αυτή, κι ευλογημένη!».
Και μία ευχή για το τέλος;
«Να ζούμε τη ζωή μας όπως πραγματικά θέλουμε να τη ζήσουμε».
Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»
