Γεωργία Ζώη: «Η “Ωραία Ελένη” σύμβολο ελευθερίας»
«Το βασικό μου κριτήριο για την επιλογή ενός έργου είναι αν με αφορά ουσιαστικά ως άνθρωπο. Αναζητώ κείμενα που αντέχουν στο χρόνο, που θέτουν ερωτήματα και δεν προσφέρουν εύκολες απαντήσεις»
Η Γεωργία Ζώη, ηθοποιός, θεατρική παραγωγός αλλά και αρχιτέκτων μηχανικός, απόφοιτος του ΕΚΠΑ, μιλά στο vradini.gr για την παράσταση «Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων» που ανεβαίνει στο θέατρο Radar.
Αποκαλύπτει ακόμη πως η αδιάκοπη και απαιτητική της καθημερινότητα είναι η σχέση της με τη θάλασσα. «Η καθημερινή κολύμβηση, χωρίς καμία διακοπή, που στις 3 Φεβρουαρίου 2026 έκλεισα 15 χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια αδιάκοπης καθημερινότητας», αποκαλύπτει.
Κυρία Ζώη, καλώς ήρθατε… Μετά την επιτυχία της παράστασης «Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων», που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, επαναλαμβάνεται στο «Θέατρο Radar». Θέλετε να μας μιλήσετε για το έργο;
«Η “Ωραία Ελένη”, σε κείμενο και δραματουργία του δρα Γεωργίου Μπούρα, μηχανικού-ποιητή, και σκηνοθεσία του σπουδαίου Κωστή Καπελώνη, θα παρουσιάζεται έως το Πάσχα, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο “Θέατρο Radar”, που είναι ένας πιο άμεσος, σχεδόν εξομολογητικός, θεατρικός χώρος, και φέρνει το θεατή πολύ κοντά στην αναπνοή της ηρωίδας. Και να σκεφθείτε ότι αυτό το θέατρο το σχεδίασα εγώ –αρχιτέκτων γαρ– πριν από 11 χρόνια, και είναι η πρώτη φορά που παίζω στη σκηνή του. Με πολλή συγκίνηση και τρακ, ομολογώ! Τώρα λοιπόν, βλέπουμε την ηρωίδα σε προχωρημένη ηλικία να παίρνει για πρώτη φορά η ίδια το λόγο, και στο τέλος δεν είναι πια το εξιλαστήριο θύμα μιας τραγωδίας, αλλά γίνεται σύμβολο ειρήνης, αγάπης κι ελευθερίας».
Έχετε ξανασυνεργαστεί μαζί τους;
«Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι και με τους δύο, και εύχομαι να υπάρξει συνέχεια! Τον Κωνσταντίνο τον συνάντησα πολλά χρόνια πριν, όταν παρουσίαζα Έλληνες σουρεαλιστές ποιητές. Εκεί διαπίστωσα ότι είχαμε μία σημαντική συγγένεια! Είμαστε και οι δύο απόφοιτοι του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και διακατεχόμασταν από αγάπη πολλή για το θέατρο, την τέχνη και την ποίηση! Ως προς τον Κωστή Καπελώνη, χρόνια ονειρευόμουν να συνεργαστώ μαζί του. Απόφοιτη του Εθνικού εγώ, πάντα φλέρταρα και με το αντίπαλο δέος, το Θέατρο Τέχνης… Είχα ξεχωρίσει τον Κωστή ως έναν πολυεπίπεδο διανοούμενο δημιουργό! Μαθηματικός –εξού και η μαθηματική, οργανωμένη και δομημένη σκέψη–, ηθοποιός, σκηνοθέτης, ποιητής, πεζογράφος, φωτογράφος και υπέροχος δάσκαλος!».
Σε όλες τις παραστάσεις σας έχουμε ακούσει τραγούδια, μοιρολόγια, δημοτικά. Το τραγούδι είναι μέρος της καλλιτεχνικής σας πορείας; Και η «Ελένη» έχει μουσική…
«Το τραγούδι είναι για μένα μια άλλη μορφή αφήγησης, ισότιμης με το λόγο και το σώμα. Είτε πρόκειται για μοιρολόι είτε για δημοτικό τραγούδι, λειτουργεί ως μνήμη και συλλογική εμπειρία. Δεν το χρησιμοποιώ ως “παρένθεση”, αλλά ως οργανικό στοιχείο της σκηνικής πράξης. Τώρα επί σκηνής με συνοδεύει με τις συνθέσεις της η βιρτουόζος του ακορντεόν Ζωή Τηγανούρια, που με τον Στέλιο Γενεράλη στα κρουστά θα ζωντανέψουν τα έντονα συναισθήματα της πολυσύνθετης γυναικείας υπόστασης».
Θα κάνετε και περιοδεία;
«Ναι, γιατί υπάρχει έντονο ενδιαφέρον, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, κάτι που μας χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί το έργο συνομιλεί με παγκόσμια και διαχρονικά ζητήματα».
Υπήρξατε η πρώτη ηθοποιός στον κόσμο που ερμήνευσε στο θέατρο την Παναγία, στην παράσταση «Το Δάκρυ της Παναγίας», και μάλιστα στον αύλειο χώρο της Παναγίας της Τήνου. Ποιο ήταν το πιο δυνατό συναίσθημα σε αυτή την εμπειρία;
«Η ευθύνη. Όχι ως φόβος, αλλά ως βαθύ αίσθημα σεβασμού. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως δεν εκπροσωπώ έναν ρόλο, αλλά μια πανανθρώπινη αγωνία: τη μητρική απώλεια. Ήταν μια εμπειρία σιωπής, συγκέντρωσης και εσωτερικής προσευχής».
Αρχιτέκτων μηχανικός, απόφοιτος του ΕΚΠΑ, που αριστεύσατε στη διπλωματική σας, αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, τραγουδίστρια, θεατρική παραγωγός. Πώς συνδυάζονται τόσοι διαφορετικοί ρόλοι;
«Για μένα δεν είναι τόσο διαφορετικοί όσο φαίνονται. Και η αρχιτεκτονική και το θέατρο έχουν κοινό άξονα: τον άνθρωπο και το χώρο του – εξωτερικό ή εσωτερικό. Απαιτούν ευθύνη και φαντασία. Επίσης απαιτούν πειθαρχία. Αυτή η πειθαρχία διαπερνά και την τέχνη και την εργασία μου. Ο συνδυασμός είναι απαιτητικός, αλλά βαθιά δημιουργικός. Άλλωστε εδώ, σε αυτό το θέατρο, έχουμε ένα απτό παράδειγμα όπου η αρχιτεκτονική, το θέατρο, το τραγούδι και η θεατρική παραγωγή συναντώνται στο ίδιο πρόσωπο».
Έχετε βραβευθεί πολλές φορές, εντός και εκτός συνόρων, και τελευταία στο Διεθνές Φεστιβάλ Μονολόγου στην Πρίστινα, με το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού για την ερμηνεία σας στην παράσταση «Amber Alert» του Οντίσε Πλάκου. Τα συναισθήματά σας;
«Όταν άκουσα “και το βραβείο Kαλύτερης Hθοποιού πηγαίνει στην Ελλάδα, στη Γεωργία Ζώη, για την ερμηνεία της στο “Amber Alert” του Οντίσε Πλάκου”, έμεινα έκπληκτη αλλά και περήφανη για την Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν οι κριτές προέρχονται από την Τουρκία, τη Βόρεια Μακεδονία, την Ουκρανία, τη Γερμανία… Πήγα στο Κόσοβο, στο 17ο Φεστιβάλ Μονοδράματος, σε ένα ιστορικό διαγωνιστικό φεστιβάλ, με εξαιρετικές συμμετοχές, μόνη με το ρόλο μου. Ούτε γνωριμίες ούτε φιλίες… Και μόνο το γεγονός ότι επελέγη ανάμεσα σε 150 προτάσεις η συμμετοχή του “Amber Alert” στο φεστιβάλ, ήταν τιμητικό!».
Έχετε δεχθεί προτάσεις για τηλεοπτικό σίριαλ ή κινηματογραφική ταινία; Είναι κάτι που σας ενδιαφέρει;
«Η τηλεόραση και ο κινηματογράφος είναι διαφορετικά μέσα, με δική τους γλώσσα το καθένα, και θα ήθελα να τα υπηρετήσω με την ίδια σοβαρότητα που αντιμετωπίζω το θέατρο. Σε συνδυασμό με τα πολλά “όχι” που είπα στο παρελθόν, τα τελευταία χρόνια δεν έχω δεχθεί προτάσεις που να θεωρώ πραγματικά αξιόλογες. Όμως, πιστεύω πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να αξιοποιήσω την εμπειρία που έχω αποκτήσει στο θέατρο, και σ’ αυτούς τους δύο χώρους που αγαπώ και με ενδιαφέρουν ουσιαστικά. Στις τωρινές παραγωγές που ξεχωρίζουν, υπάρχουν και πολλοί ενδιαφέροντες ρόλοι που ταιριάζουν στην ηλικία μου».
Πώς είναι η Γεωργία στην καθημερινότητά της; Τι σας ευχαριστεί και τι σας δυσαρεστεί;
«Ζω με πρόγραμμα, πειθαρχία και παρατήρηση. Με ευχαριστούν η συνέπεια, η φύση και οι καθαρές σχέσεις. Με δυσαρεστεί η προχειρότητα και η έλλειψη ουσίας. Όμως, η πιο αδιάκοπη και απαιτητική μου καθημερινότητα είναι η σχέση μου με τη θάλασσα. Η καθημερινή κολύμβηση, χωρίς καμία διακοπή, που στις 3 Φεβρουαρίου 2026 έκλεισα 15 χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια αδιάκοπης καθημερινότητας».
