Γιώργος Δημητριάδης στο vradini.gr: Η μουσική δεν είναι λογαριασμός που κλείνει
Ο Γιώργος Δημητριάδης σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο vradini.gr μιλάει για το νέο άλμπουμ «Μεγάλες Στιγμές», τη συνεργασία με τον Λάκη Παπαδόπουλο και την αντοχή της ελληνικής ροκ
Σε μια εποχή που όλα μετριούνται με τον θόρυβο και τα «μεγάλα» νούμερα, ο Γιώργος Δημητριάδης επιστρέφει για να μας υπενθυμίσει τη δύναμη της σιωπηλής εσωτερικότητας.
Ο εμβληματικός τροβαδούρος της ελληνικής ροκ σκηνής ανοίγει την καρδιά του στο vradini.gr με αφορμή το νέο του digital άλμπουμ «Μεγάλες Στιγμές».
Με τον γνώριμο, αυθεντικό του λόγο, ο δημιουργός του «Σαν να μην πέρασε μια μέρα» ξετυλίγει το νήμα μιας διαδρομής που δεν σταματά ποτέ να εξελίσσεται.
Μιλάει για τον αυτοσαρκασμό που γέννησε έναν τίτλο, την «ιερή» επιμονή του κόντρα στους καιρούς, τη συγκινητική σύμπραξη με τον Λάκη Παπαδόπουλο και την ακλόνητη πίστη του σε ένα ελληνικό ροκ που, αν και λιγότερο «ορατό», παραμένει πιο ζωντανό και αφοσιωμένο από ποτέ.
Μια εξομολόγηση για τις στιγμές εκείνες που, αν και μοιάζουν μικρές, τελικά μας ορίζουν.
Αναλυτικά η συνέντευξη του Γιώργου Δημητριάδη στο vradini.gr
Τι σηματοδοτούν όμως για τον Γιώργο Δημητριάδη οι «Μεγάλες Στιγμές»;
«Οι «Μεγάλες Στιγμές» για μένα δεν είναι απαραίτητα οι θορυβώδεις ή οι θεαματικές. Δεν είναι μόνο οι στιγμές που φαίνονται μεγάλες προς τα έξω. Πολλές φορές είναι πολύ πιο σιωπηλές. Είναι εκείνες οι εσωτερικές στιγμές που σε αλλάζουν χωρίς να το καταλάβεις , αμέσως.
Μια απόφαση, μια απώλεια, μια συνάντηση, μια επιμονή όταν όλα γύρω σου λένε να σταματήσεις. Στιγμές που την ώρα που συμβαίνουν μπορεί να μοιάζουν μικρές, αλλά αργότερα καταλαβαίνεις πόσο καθοριστικές ήταν.
Ο τίτλος του δίσκου έχει και μια δόση ειρωνείας, γιατί ζούμε σε μια εποχή όπου σχεδόν τα πάντα χαρακτηρίζονται «μεγάλα». Μέσα όμως σε έναν κόσμο γεμάτο σύγχυση, ανασφάλεια, παραπληροφόρηση, πολέμους, βία και δημαγωγία, οι πραγματικά μεγάλες στιγμές είναι συχνά εκείνες που περνούν πιο αθόρυβα.
Για μένα, λοιπόν, οι «Μεγάλες Στιγμές» είναι αυτές που σε διαμορφώνουν ως άνθρωπο. Αυτές που σε κρατούν όρθιο, που σου θυμίζουν γιατί ξεκίνησες και γιατί συνεχίζεις. Και ίσως τελικά η πιο μεγάλη στιγμή να είναι η ίδια η συνέχεια.
Το να μπορείς, μετά από τόσα χρόνια, να έχεις ακόμη κάτι αληθινό να πεις μέσα από ένα τραγούδι. Ο τίτλος του δίσκου, μάλιστα, προέκυψε με έναν πολύ αυθόρμητο τρόπο, σε μια τηλεφωνική συνομιλία που είχα πριν από χρόνια με τον καλό μου φίλο και συνεργάτη, τονστιχουργό Σταμάτη Πανταζόπουλο. Εκείνη την ώρα του έλεγα διάφορα προσωπικά μου — έγνοιες, παράπονα, γενικώς μια μικρή… γκρίνια για πράγματα που συνέβαιναν. Και κάποια στιγμή πιάνω τον εαυτό μου να του λέει γελώντας: «Εεε ρε τι ζω… Μεγάλες Στιγμές!».
Την ίδια στιγμή κατάλαβα ότι αυτή η φράση είχε μέσα της κάτι πολύ δυνατό. Σχεδόν έναν τίτλο. Του είπα αμέσως ότι εδώ υπάρχει ένα τραγούδι και του ζήτησα να γράψει τον στίχο. Εκείνος το έκανε με τον δικό του τρόπο και μετά εγώ κάθισα και έγραψα τη μελωδία.
Το τραγούδι αυτό έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία, γιατί τραγουδά μαζί μου ο Λάκης Παπαδόπουλος, ένας καλλιτέχνης που εκτιμώ βαθιά και που κουβαλάει κι αυτός μια πολύ σπουδαία ιστορία στο ελληνικό rock και στο ελληνικό τραγούδι γενικότερα. Έτσι γεννήθηκε ο τίτλος.
Από μια στιγμή αυτοσαρκασμού, σχεδόν χιούμορ. Και ίσως γι’ αυτό να κουβαλάει και μια δόση ειρωνείας — γιατί πολλές φορές λέμε «μεγάλες στιγμές» ακριβώς όταν τα πράγματα είναι λίγο… μπερδεμένα. Αλλά τελικά, ίσως αυτές να είναι και οι πιο αληθινές.
Σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω τον ενορχηστρωτή αυτής της δουλειάς Κώστα Μπουντούρη που έκανε το άλμπουμ «Μεγάλες Στιγμές» αντάξιο του τίτλου του».
Θεωρείτε ότι το ελληνικό ροκ εξακολουθεί να έχει πάντα πιστό κοινό;
«Ναι. Ίσως όχι πάντα τόσο ορατό όσο παλιότερα, αλλά σίγουρα υπαρκτό και ουσιαστικό. Το ροκ στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ απλώς μια μόδα. Ήταν περισσότερο μια κοινότητα ανθρώπων που μοιράζονταν έναν τρόπο να βλέπουν τα πράγματα.
Και αυτές οι κοινότητες δεν εξαφανίζονται εύκολα. Μπορεί να μικραίνουν, μπορεί να μετακινούνται, αλλά παραμένουν. Σήμερα, βέβαια, το μουσικό τοπίο είναι πολύ πιο κατακερματισμένο.
Υπάρχουν δεκάδες είδη που τραβούν την προσοχή, ειδικά των νεότερων ακροατών. Αυτό κάνει το ροκ να φαίνεται λιγότερο κυρίαρχο απ’ ό, τι ήταν κάποτε. Όμως το κοινό του είναι εκεί — και συχνά είναι πιο συνειδητό και πιο αφοσιωμένο.
Το βλέπεις στις συναυλίες. Το βλέπεις στο πώς κάποια τραγούδια συνεχίζουν να ακούγονται μετά από χρόνια. Το βλέπεις και στο ότι κάθε τόσο εμφανίζονται νέοι άνθρωποι που πιάνουν μια κιθάρα και θέλουν να πουν τη δική τους ιστορία μέσα από αυτόν τον ήχο.
Οπότε ναι, το ελληνικό ροκ μπορεί να μην είναι πάντα στο επίκεντρο της αγοράς, αλλά έχει κάτι πολύ σημαντικό: διάρκεια και πιστότητα. Και αυτά, τελικά, λένε περισσότερα από οποιαδήποτε μόδα».
Υπάρχει κάποιο απωθημένο για τον Γιώργο Δημητριάδη μετά από μια σημαντική καριέρα;
«Δεν θα το έλεγα απωθημένο με τη βαριά έννοια της λέξης. Αν έχεις κάνει μια τόσο μεγάλη διαδρομή και κοιτάς μόνο τι δεν έγινε, τότε μάλλον αδικείς όλα όσα έγιναν χωρίς να επιδιώκω εξωραϊσμό του παρελθόντος.
Προχωρώντας μαθαίνεις. Φυσικά υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαν να είχαν συμβεί διαφορετικά. Κάποιες συνεργασίες που ίσως να μην έγιναν ποτέ, κάποια τραγούδια που θα ήθελες να είχαν φτάσει πιο μακριά, κάποιες στιγμές που αν τις ξαναζούσες ίσως να τις διαχειριζόσουν αλλιώς.
Αλλά αυτά είναι μέρος της διαδρομής. Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα ακόμη, δεν είναι να διορθώσω το παρελθόν αλλά να δημιουργώ ένα καινούργιο παρόν, να συνεχίσω να κάνω πράγματα που με κρατούν δημιουργικά ζωντανό.
Να γράφω τραγούδια που έχουν λόγο ύπαρξης, ο μουσικός μου κόσμος να κάνει νέους φίλους, να βγαίνω στη σκηνή και να νιώθω ότι αυτή η επικοινωνία παραμένει αληθινή.
Η μουσική δεν είναι λογαριασμός που κλείνει. Είναι μια πορεία που όσο προχωράς αλλάζει νόημα. Οπότε όχι, δεν θα μιλούσα για απωθημένα. Θα μιλούσα περισσότερο για περιέργεια. Για το τι μπορεί να έρθει ακόμα».
Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης για εσάς;
«Η έμπνευση για μένα δεν είναι κάτι μυστηριακό που έρχεται σπάνια. Είναι περισσότερο ένας τρόπος να παρατηρείς τον κόσμο αλλά και εσένα τον ίδιο.
Οι μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας που πολλές φορές περνούν απαρατήρητες. Μια κουβέντα που ακούς τυχαία, μια εικόνα στον δρόμο, μια προσωπική στιγμή που σε ταρακουνά.
Με εμπνέει επίσης η ίδια η εποχή μας — ακόμη κι όταν είναι δύσκολη ή αντιφατική. Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο ένταση, σύγχυση, πληροφορία, αλλά και μοναξιά. Όλα αυτά μπαίνουν, με κάποιον τρόπο, μέσα στα τραγούδια. Και βέβαια υπάρχει και η ίδια η μουσική.
Ένας ήχος, μια μελωδία που γεννιέται σχεδόν τυχαία στην κιθάρα ή στο πιάνο μπορεί να ανοίξει μια ολόκληρη πόρτα. Από εκεί αρχίζει μια ιστορία. Πολλές φορές το σημείο εκκίνησης ενός τραγουδιού είναι αυτό. Στην πραγματικότητα, η έμπνευση είναι παντού.
Το θέμα είναι να είσαι διαθέσιμος να τη δεις και να την ακούσεις. Και για έναν τραγουδοποιό, αυτό σημαίνει να μένεις πάντα ανοιχτός στον κόσμο με τα δικά σου φίλτρα όμως».
Σε έναν κόσμο που όλα αλλάζουν, ποιο ρόλο διαδραματίζει η μουσική και το τραγούδι;
«Σε έναν κόσμο που αλλάζει με τόσο μεγάλη ταχύτητα, η μουσική και το τραγούδι λειτουργούν, νομίζω, σαν μια μορφή σταθεράς. Όχι με την έννοια ότι σταματούν τις αλλαγές, αλλά με την έννοια ότι μας βοηθούν να τις καταλάβουμε και να τις αντέξουμε.
Το τραγούδι πάντα ήταν ένας τρόπος να εκφράσουμε πράγματα που δύσκολα λέγονται αλλιώς. Συναισθήματα, φόβους, ελπίδες, αμφιβολίες. Και αυτό δεν αλλάζει, όσο κι αν αλλάζουν οι τεχνολογίες ή ο τρόπος που ακούμε μουσική. Σήμερα ίσως ζούμε σε μια εποχή πιο θορυβώδη από ποτέ — γεμάτη πληροφορία, εικόνες, ταχύτητα.
Μέσα σε όλο αυτό, ένα τραγούδι μπορεί να λειτουργήσει σαν μια μικρήπαύση. Σαν ένας χώρος όπου κάποιος βρίσκει τον εαυτό του, έστω για λίγα λεπτά. Και υπάρχει και κάτι ακόμη: η μουσική δημιουργεί κοινότητες. Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους μπορεί να βρεθούν να τραγουδούν μαζί την ίδια στιγμή. Αυτή η κοινή εμπειρία είναι κάτι πολύ δυνατό.
Οπότε ο ρόλος της μουσικής σήμερα ίσως να είναι πιο σημαντικός απ’ όσο νομίζουμε. Όχι επειδή θα αλλάξει τον κόσμο από μόνη της, αλλά επειδή μας θυμίζει τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς».
