Lou Is: «Ακροβατώ από τη ροκ στην έντεχνη μουσική»
H τραγουδίστρια και μουσικός μιλά στη «Βραδυνή της Κυριακής»
Καλώς ήρθατε, Louis… Πώς διαλέξατε αυτό το όνομα για να συστήνεστε ως καλλιτέχνης;
«Είναι απλό, εύηχο και εύκολο σε όλες τις γλώσσες. Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο μου άλμπουμ, που ήταν αγγλόφωνο, χρειαζόμουν ένα όνομα που να ταιριάζει με αυτό, αλλά και να με αντιπροσωπεύει. Οι αγαπημένοι μου με φώναζαν συχνά Λου, οπότε σκεφτήκαμε το Louis σαν ένα παιχνίδι».
Η αγάπη σας για τη μουσική πότε άρχισε;
«Έχω μία κασέτα που είμαι 2-3 χρόνων και τραγουδάω! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αγαπούσα να ακούω και ήθελα να μάθω μουσική. Η αγάπη αυτή, όλο και μεγαλώνει!».
Ο πρώτος δίσκος που αγοράσατε;
«Έκανα πάρτι γενεθλίων, γινόμουν 10 ή 11 νομίζω, και αγόρασα το “Dangerous” του Μάικλ Τζάκσον για να χορέψουμε!».
Η πρώτη σας εμπειρία μπροστά σε κοινό και τα συναισθήματά σας;
«Ήμουν στο γυμνάσιο και είχαμε ανεβάσει το “Παραμύθι Χωρίς Όνομα” του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Είχα το ρόλο της Μαρίας και τραγουδούσα το “Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι”. Ύστερα από αυτή την εμπειρία αποφάσισα πως θέλω η ζωή μου να είναι στη σκηνή!».
Στην αρχή γράφατε τραγούδια και τραγουδούσατε μόνον στα αγγλικά, γιατί;
«Τραγουδούσα και τραγουδάω σε πολλές γλώσσες. Πάντα μου άρεσε να εξερευνώ τις δυνατότητες και την έκφραση της φωνής με διαφορετική γλώσσα και είδος μουσικής. Ο πρώτος μου δίσκος ήταν αγγλόφωνος, γιατί, πρώτον, μου ήταν πιο εύκολο να γράψω τραγούδια στα αγγλικά και, δεύτερον, τα αγγλικά εξυπηρετούν καλύτερα το είδος της μουσικής που ήθελα να κάνω και μου δίνουν τη δυνατότητα να ξεδιπλώνω τις ικανότητες της φωνής μου».
Είστε μέλος της ομάδας «Heroes – A tribute to David Bowie». Πώς δημιουργήθηκε η ομάδα αυτή;
«Τη δημιούργησε ο φίλος μου Γιώργος Μπίλιος, που σοκαρισμένος από το θάνατο του αγαπημένου του Ντέιβιντ Μπάουι εμπνεύστηκε την ιδέα για μία μεγάλη συναυλία αφιερωμένη σ’ αυτόν. Κάλεσε αρκετούς καλλιτέχνες να συμμετάσχουν και είμαι τυχερή που ήμουν μία από αυτούς».
Τώρα, κυκλοφορεί το άλμπουμ σας «Χρώματα» στα ελληνικά και ευχόμαστε καλοτάξιδο να είναι…. Πείτε μας όλες τις λεπτομέρειες για τη… γέννησή του, το ύφος της μουσικής του, τον τίτλο του, την ιστορία που διηγούνται τα τραγούδια του…
«Ξεκίνησε από το ομότιτλο τραγούδι που γράφτηκε την περίοδο της καραντίνας. Σχεδόν δύο χρόνια και ένα αγγλόφωνο άλμπουμ αργότερα, βρέθηκα στο στούντιο του Κύριου Κ (κατά κόσμον Θοδωρής Κοντάκος) με τα “Χρώματα” και κάποιες μουσικές στις αποσκευές μου. Αποφασίσαμε να γράψουμε παρέα ελληνικούς στίχους, κάτι που ήθελα πάντα, οπότε ένα χρόνο αργότερα, είχα στα χέρια μου το πρώτο μου ελληνόφωνο άλμπουμ. Τα τραγούδια μου ακροβατούν από τη ροκ στην έντεχνη και την ποπ μουσική, καθώς αυτά είναι τα ακούσματα που με έχουν επηρεάσει πιο πολύ, και στην παραγωγή αφήσαμε αυτά να μας οδηγήσουν όσον αφορά στο ύφος. Η ιστορία του άλμπουμ είναι μία διαδρομή από την απώλεια ή μία μεγάλη αλλαγή σε ένα νέο κεφάλαιο, μία άλλη σελίδα στη ζωή της ηρωίδας και περιγράφει αυτό το συναισθηματικό ταξίδι».
Με τη μουσική σας λέτε και ιστορίες που με λόγια δεν μπορείτε;
«Πιστεύω πως η μουσική είναι πρωτίστως αυτό. Όταν δεν ξέρεις πώς να εκφράσεις κάτι με λόγια, το κάνει η μελωδία για σένα, αλλά και αντίστροφα, όταν ακούς μία συγκλονιστική μουσική και αυτό που δημιουργεί μέσα σου, μόνο να το νιώσεις μπορείς, όχι να το εξηγήσεις. Όταν γράφω τραγούδια όμως, έχω ανάγκη να συμφωνούν τα λόγια με τη μουσική, και τότε η έκφρασή μου ολοκληρώνεται».
Στην Ελλάδα βιοπορίζεται ένας τραγουδιστής από την τέχνη του; Εσείς;
«Πολλοί βιοπορίζονται και πιστεύω ζουν πολύ άνετα, αλλά γνωρίζω και αρκετούς ταλαντούχους ανθρώπους που αναγκάζονται να κάνουν άλλη δουλειά για να βιοποριστούν. Εγώ τα τελευταία χρόνια διδάσκω Φωνητική και Τραγούδι και κάνω αρκετά live σε ιδιωτικά events. Η ζωή και η δουλειά μου όλη είναι γύρω από τη μουσική, οπότε μπορώ πλέον να ζω από αυτό που αγαπώ και να το εξελίσσω, έστω και αν από τη δισκογραφία και το προσωπικό μου project, ακόμα δεν έχω αρκετά έσοδα».
Η Πολιτεία απαξιώνει την Τέχνη;
«Είναι μεγάλη συζήτηση αυτή. Μπορώ να πω πως φαίνεται η Πολιτεία να στηρίζει αυτό που από μόνο του πάει καλά και ξεχωρίζει, ώστε να έχει κέρδος και να δείχνει πως ενδιαφέρεται. Η Πολιτεία όμως θα έπρεπε να στηρίζει την Τέχνη και τους ανθρώπους της πολύ περισσότερο στα πρώτα και δύσκολα βήματά τους. Όταν στα σχολεία τα μαθήματα καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος είναι ξεχασμένα και κόβονται ως ασήμαντα, οι μελλοντικοί πολίτες της χώρας χάνουν ένα σπουδαίο κομμάτι της καλλιέργειάς τους».
Πώς θα δίνατε τον όρο του τραγουδιστή;
«Για μένα τραγουδιστής είναι ο άνθρωπος που αφοσιώνεται στην τέχνη του τραγουδιού ώστε να μπορεί να ξεδιπλώσει όλες τις δυνατότητες της φωνής του. Με χρόνο, δουλειά και γνώση η φωνή μπορεί να εκφράσει ακριβώς αυτό που συμβαίνει μέσα μας και να συγκινήσει, αλλά χωρίς τεχνική η παλέτα περιορίζεται και συχνά δεν έχουμε το αποτέλεσμα που επιθυμούμε».
Για τα ψηφιακά μέσα που καταφεύγουν οι περισσότεροι για να προωθήσουν τα τραγούδια τους τι έχετε να πείτε;
«Είναι τα μέσα που βασιλεύουν στην εποχή μας. Αν δεν προωθήσεις τα τραγούδια σου εκεί δεν έχεις καμία ελπίδα, αφού τα ραδιόφωνα δεν παίζουν κανέναν, σχεδόν, νέο καλλιτέχνη. Εμένα δεν μου αρέσει να εκτίθεμαι πέρα από τη δουλειά μου στα social media και φυσικά αυτό έχει κόστος όσον αφορά στο κοινό, αλλά προσπαθώ να έχω μία σταθερή παρουσία».
Ποια χρώματα αγαπάτε;
«Αγαπώ την πολυχρωμία και έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο πράσινο και τις αποχρώσεις του».
Τη ζωή σας με τι χρώμα θα τη χρωματίζατε;
«Άλλοτε γκρι-μπλε και άλλοτε κατακόκκινη!»
Αναδημοσίευση από τη Βραδυνή της Κυριακής
