Μαίρη Βιδάλη στη «ΒτΚ»: «Πρόσεχε ποιον θα αγαπήσεις»
Η Μαίρη Βιδάλη μιλά στη «Βραδυνή της Κυριακής» για τις νέες θεατρικές της παραστάσεις, τη διαδρομή της στην τέχνη και την αυτοδιοίκηση
Η Μαίρη Βιδάλη, μια από τις πιο εμβληματικές και πολυσχιδείς προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου, ανοίγει τα χαρτιά της στη «Βραδυνή της Κυριακής».
Με μια διαδρομή γεμάτη επιτυχίες σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση, η σπουδαία ηθοποιός και συγγραφέας μιλά για τις νέες της προκλήσεις:
Τη μουσική κωμωδία «Εύθυμες Κυράδες» στο θέατρο «Διάχρονο» και την ιδιαίτερη παράσταση «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γεωργίου Βιζυηνού στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Μέσα από μια κατάθεση ψυχής, η Μαίρη Βιδάλη αποκαλύπτει στιγμές από την καλλιτεχνική της πορεία, τη σχέση της με τη Μαντώ Μαυρογένους στην ταινία «Καποδίστριας», αλλά και τα διδάγματα που αποκόμισε από τη ζωή της, δίνοντας τη δική της συμβουλή στον έφηβο εαυτό της: «Πρόσεχε ποιους θα αγαπήσεις».
Αναλυτικά η συνέντευξη της Μαίρης Βιδάλη στη «ΒτΚ»:
Σας καλωσορίζουμε, κυρία Βιδάλη, και σας ευχόμαστε τη συνέχιση της επιτυχίας στις «Εύθυμες Κυράδες» στο θέατρό σας «Διάχρονο». Πείτε μας λεπτομέρειες, την υπόθεση και το δικό σας ρόλο…
«Το έργο διακωμωδεί τα ερωτικά παθήματα του Φάλσταφ, ενός ξεπεσμένου ιππότη. Μια φάρσα έξυπνα δομημένη και μια περιπέτεια γεμάτη από παρεξηγήσεις που προκαλούν πολύ γέλιο, αναπτύσσεται γύρω από την προσπάθεια του Φάλσταφ (Μπάμπης Χατζηδάκης) να κερδίσει τις καρδιές των κυριών της πόλης. Ο ρόλος μου είναι της κυρίας Φορντ, που μαζί με τη φίλη της, την κυρία Πέιτζ, στήνουν παγίδες στον παρενοχλητή τους».
Τι σας γοητεύει στον Σαίξπηρ, σε έργα του οποίου έχετε παίξει πολλές φορές;
«Μα, είναι αναμφίβολα ένας από τους μεγαλύτερους δραματουργούς. Έχω ανεβάσει 2 έργα του, τον “Έμπορο της Βενετίας”, με Σάιλοκ τον αείμνηστο Γιάννη Μόρτζο, και τώρα τις “Εύθυμες Κυράδες”. Έπαιξα την Κατερίνα στη “Στρίγγλα που έγινε αρνάκι”, με Πετρούκιο και σκηνοθεσία Ζαχαρία Ρόχα, με εταιρικό θίασο, και την Βεατρίκη στο ”Με το ίδιο μέτρο”, σε σκηνοθεσία και θίασο του Τηλέμαχου Μουδατσάκι».
Πώς αποφασίσατε να το ανεβάσετε σε μιούζικαλ;
«Σκεφτήκαμε να το διανθίσουμε με στίχους που ακολουθούν την πλοκή. Έτσι, έγινε μια μουσική κωμωδία με πολλά τραγούδια σε συνθέσεις του εξαίρετου Θάνου Γεωργουλά. Έχουμε, επίσης, τη χαρά να ανήκει στο θίασο η Λυδία Αγγελοπούλου, mezzosoprano, με πρωταγωνιστική πορεία στην Εθνική Λυρική Σκηνή».
Με τόσους πολλούς ηθοποιούς και κοστούμια κ.λπ., θα είναι μια πολυέξοδη παραγωγή. Το τολμήσατε στις ημέρες μας;
«Τα κλασικά έργα έχουν αυτές τις απαιτήσεις. Στο ανέβασμα με βοηθούν με την κατανόησή τους όλοι οι συνεργάτες μου».
Η σκηνοθέτις Κατερίνα Μαντέλη τι τονίζει μέσα από την ιστορία, που να αγγίζει το κοινό της δικής μας εποχής; Έχει διαχρονικά στοιχεία το έργο;
«Κλασικό ίσον διαχρονικό. Όπως λέει η σκηνοθέτις, “είναι ένα έξυπνο, αιχμηρό, κομψό αριστούργημα. Είναι συναρπαστικό να διαπιστώνει κανείς, πόσο άμεσο και τολμηρό είναι το έργο για την εποχή του και πώς τα ανθρώπινα ζητήματα που θίγει επανεμφανίζονται στις ημέρες μας με νέες μορφές”».
Πώς αισθανθήκατε που υπήρξατε μέρος του καστ και εσείς ως Μαντώ Μαυρογένους, στην υπέροχη ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή;
«Θεωρώ τιμή μου τη συμμετοχή ως Μαντώ Μαυρογένους και την απόφαση του Γιάννη Σμαραγδή να συμπληρώσει στο αρχικό σενάριο αυτή τη σκηνή για να υποδυθώ τη μεγάλη μας ηρωίδα».
Η γνώμη σας για το αδικαιολόγητο, πώς δεν χρηματοδότησε η χώρα μας την ταινία; Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, ισχύει;
«Ειλικρινά απορώ γι’ αυτό. Ελπίζω να το διορθώσουν χρηματοδοτώντας την επόμενη. Δεν ξέρω αν τα “τρώει”, αλλά σίγουρα δεν “βοηθά” τα σωστά».
Χθες, Παρασκευή, έκανε πρεμιέρα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το έργο του Βιζυηνού «Το αμάρτημα της μητρός μου», όπου πρωταγωνιστείτε, σε διδασκαλία, δραματουργία και σκηνοθεσία του σπουδαίου και ξεχωριστού Δήμου Αβδελιώδη, που επιλέγει πάντα τους καλύτερους ερμηνευτές, Μιλήστε μας γι’ αυτό…
«“Tο αμάρτημα της μητρός μου”, του Γεωργίου Βιζυηνού, είναι, όπως γράφουν οι κριτικές, ένα έργο θεραπευτικό. Η πρωτότυπη μέθοδος του Δήμου Αβδελιώδη και η διδασκαλία του λόγου ήταν για μένα μια άσκηση πειθαρχίας. Η παράσταση απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και θα παίζεται, από 7/3 έως 5/4 στο Δημοτικό».
Είστε πολλά και συνεχόμενα χρόνια στο θέατρο, έχετε συμμετάσχει σε ταινίες, σίριαλ, είστε συγγραφέας, έχετε βραβευθεί, είχατε ανάμειξη με τα κοινά στο Δήμο Κηφισιάς και στην Περιφέρεια Αττικής. Όλη αυτή η ενδιαφέρουσα και επιτυχημένη πορεία σας τι γεύση σάς έχει αφήσει, τι εμπειρίες;
«Επιτυχία… Βραβεύσεις… Λέξεις ασήμαντες μπροστά στο μεγαλείο της τέχνης και της προσφοράς. Όταν τέλειωσε η παράσταση της Αντιγόνης, που έπαιξα στο Ηρώδειο το 1999, είπα μέσα μου ότι ολοκλήρωσα όσα ήθελα στη ζωή μου, κι όμως ήρθαν και ξαναήρθαν τόσα άλλα. Όσο για τα κοινά, μια νοσταλγία της δημιουργικής μου θητείας και η επίγνωση ότι τίποτα δεν μπορεί να επιτευχθεί ή συνεχιστεί αν δεν συναινεί ο εκάστοτε επικεφαλής».
Αν ξεκινούσατε από την αρχή, θα ακολουθούσατε το ίδιο μονοπάτι;
«Θα προσπαθούσα να αποφύγω κάποιες λανθασμένες επιλογές μου, αλλά βέβαια θ’ ακολουθούσα το ίδιο μονοπάτι, γιατί μ’ έχει ανταμείψει τα μέγιστα».
Ένα συν και ένα πλην του χαρακτήρα σας;
«Αισιοδοξία και υπομονή».
Με τι δεν έχετε ακόμη συμφιλιωθεί στη ζωή;
«Με την αρρώστια».
Τι συμβουλή θα δίνατε στον έφηβο εαυτό σας;
«Πρόσεχε ποιους θ’ αγαπήσεις».
*Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»
