Σινεμά: Φιορδ, Ανταρσία και για μια νύχτα μόνο
Τέσσερις νέες ταινίες έρχονται στους κινηματογράφους από σήμερα, Πέμπτη 20 Αυγούστου
Η βραβευμένη ταινία «Φιορδ» ξεχωρίζει ανάμεσα στις κινηματιγραφικές προβολές της εβδομάδας.
Ακόμη, στο σινεμά θα δούμε τα: «Για μια νύχτα μόνο», «Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο» και «Ανταρσία».
«Φιόρδ» (Fjord)
Παραγωγή: Ρουμανία/ Γαλλία/ Νορβηγία/ Σουηδία/ Δανία, 2026
Σκηνοθεσία: Κριστιάν Μουντζιού
Ηθοποιοί: Σεμπάστιαν Σταν, Ρενάτε Ρέινσβε
Τόσο από πλευράς περιεχομένου, όσο και εκτέλεσης, η τελευταία δημιουργία του σπουδαίου Ρουμάνου δημιουργού Κριστιάν Μουντζιού («4 μήνες, τρεις εβδομάδες και 2 ημέρες», Πίσω από τους λόφους»), μπορεί να σε αφήσει παγωμένο και να σε ταράξει. Αν και εκ πρώτης όψεως θέμα της ταινίας δείχνει να είναι η ενδοοικογενειακή βία, δεν είναι. Αυτό θα το αποκαλούσες περισσότερο αφορμή.
Ουσιαστικό θέμα εδώ είναι η ευκολία με την οποία ένας άνθρωπος των καιρών μας μπορεί να βρεθεί μπλεγμένος και να κατηγορηθεί για κάτι για το οποίο είναι εντελώς αθώος. Το ερώτημα εδώ είναι τι κάνεις όταν είσαι αθώος και δεν μπορείς με τίποτα να βρεις το δίκιο σου, αν πρώτα δεν περάσεις από έναν κυριολεκτικό Γολγοθά (που ακόμα και αν αυτό γίνει, δεν είναι βέβαιο ότι θα δικαιωθείς).
Θέση στην οποία θα βρεθεί ένα παντρεμένο ζευγάρι (Σεμπάστιαν Σταν, Ρενάτε Ρέινσβε) από την στιγμή που μαζί με τα πέντε παιδιά του αποφασίζει να ζήσει στην γενέτειρα χώρα της γυναίκας, την Νορβηγία (ο σύζυγος είναι Ρουμάνος). Το ζευγάρι θα κατηγορηθεί για ενδοοικογενειακή βία και όλα ξεκινούν όταν στο σχολείο παρατηρείται ένας μώλωπας στον λαιμό ενός από τα παιδιά του ζεύγους.
Αυτή η μικρή υποψία, σιγά – σιγά θα αρχίσει να εξαπλώνεται, σαν μόλυνση, σε όλη την περιοχή. Ολοι αλλάζουν στάση απέναντι στο ζευγάρι και κανείς δεν φαίνεται να δίνει σημασία στο ότι το παιδί λαμβάνει μαθήματα πάλης στο σχολείο – επομένως πολύ πιθανόν ο τραυματισμός του να οφείλεται εκεί. Η κοινότητα θέλει να πιστεύει ότι κάποια σχέση θα πρέπει να έχει με την υπόθεση το ότι ο πατέρας είναι Ρουμάνος και φανατικός θρησκόληπτος.
Με βάση αυτή την αρκετά αμήχανη συνθήκη, ο Κριστιάν Μουντζιού αποπειράται μια σχεδόν ντοκουμενταρίστικη καταγραφή όλων όσα θα μεσολαβήσουν μέχρι το ξεκαθάρισμα της υπόθεσης. Το ύφος της ταινίας θυμίζει αρκετά εκείνο της ταινίας «Το κυνήγι» του Τόμας Βίντερμπεργκ με τον Μαντς Μίκελσεν στον ρόλο του παιδαγωγού που χωρίς βάσιμα στοιχεία θεωρείται ύποπτος για κακοποίηση ανηλίκου.
Όμως ο Μουντζιού πλεκει άψογα τον καφκικό κυκεώνα με βάση τη σκληρή νομοθεσία με την οποία το ζευγάρι θα βρεθεί αντιμέτωπο. Αυτό γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν αρχίζει το δικαστήριο, με τον Μουντζιού να καλύπτει προσεκτικά κάθε λεπτομέρεια της υπόθεσης, χωρίς να αφήσει τίποτα στον αέρα. Οπότε βρίσκεσαι μπροστά σε μια εξαιρετικά δυσάρεστη αλλά συγχρόνως ειλικρινή ταινία, που σου θυμίζει ότι στις μέρες μας το αδιέξοδο μπορεί να αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση.
«Για μια νύχτα μόνο» (One night only)
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Γουίλ Γκλακ
Ηθοποιοί: Κάλουμ Τέρνερ, Μόνικα Μπαρμπάρο κ.α.
Η νύχτα που διαβάζουμε στον τίτλο της ταινίας, είναι η νύχτα της σεξουαλικής ελευθερίας ακόμα και σε παντρεμένα ζευγάρια, η οποία θεσπίστηκε από τον Αμερικανικό Κογκρέσο πριν από μερικά χρόνια με νόμο που λέει ότι το εξωσυζυγικό σεξ είναι νόμιμο μόνο για μία νύχτα τον χρόνο.
Αυτό δίνει την αφορμή στον σκηνοθέτη Γουίλ Γκλακ και τον σεναριογράφο Τράβις Μπρον για την δημιουργία μιας ρομαντικής κομεντί που ακολουθώντας τη συνταγή των ταινιών αυτού του τύπου η οποία ασφαλώς λέει ότι ακόμα και μέσα σε αυτή την one night stand συνθήκη, ένας αληθινός έρωτας μπορεί να ανθίσει.
Βέβαια, όλη η ταινία δεν είναι παρά μια συρραφή επιδερμικών επεισοδίων ανάμεσα στους δύο κεντρικούς ήρωες, τον Οουεν (Κάλουμ Τέρνερ) και την Μία (Μόνικα Μπαρμπάρο) που γνωρίζονται κάτω από παράξενες συνθήκες και κατά τη διάρκεια της ίδιας μέρας, με έναν καρμικό τρόπο, πέφτουν συνέχεια ο ένας πάνω στον άλλο.
Δεν αντιλέγω στο ότι η ταινία έχει αρκετό χιούμορ ακολουθώντας το παραπάνω μοτίβο. Αυτό που δεν έχει την απαραίτητη «τρέλα» που θα την έκανε ξεχωριστή – στο μυαλό δεν μπορεί παρά να έρθει το μικρό αριστούργημα «Μετά τα μεσάνυχτα» του Μάρτιν Σκορσέζε. Και δεν έχει ούτε τη γλύκα της light ρομαντζάδας μιας αισθηματικής κομεντί όπως η «Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι» (1988).
Οπότε το μόνο που καταφέρνει είναι να σε ταξιδέψει για δύο ώρες. Μετά ξεχνιέται.
«Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο» (La femme la plus riche du monde)
Παραγωγή: Γαλλία,2025
Σκηνοθεσία: Τιερί Κλιφά
Ηθοποιοί: Ιζαμπέλ Υπέρ, Λοράν Λαφίτ κ.α.
Εχοντας εμπνευστεί από ένα πραγματικό σκάνδαλο που συντάραξε την κοινή γνώμη της Γαλλίας πριν από αρκετά χρόνια, όταν έγινε γνωστό ότι μια διάσημη οικογένεια πλουσίων οφείλει την αυτοκρατορία της στην συνεργασία της με τους ναζιστές στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ο σκηνοθέτης Τιερί Κλιφά έφτιαξε το πορτρέτο της ηρωίδας του τίτλου, της παμπλουτης επιχειρηματία Μαριάν Φαρέρ, την οποία σε μια ακόμη υπέροχη στιγμή της, υποδύεται η κορυφαία Γαλλίδα ηθοποιός Ιζαμπέλ Υπέρ.
Όταν γνωρίζουμε την Φαρέρ αντιλαμβανόμαστε ότι είναι μια γυναίκα με αρκετά απωθημένα γιατί έχει τα πάντα εκτός από την ελευθερία να υλοποιήσει τις πραγματικές, εσωτερικές επιθυμίες της. Τα πράγματα θα αλλάξουν μετά την γνωριμία της με τον Πιερ-Αλέν Φαντέν (Λοράν Λαφίτ), έναν εκκεντρικό, ομοφυλόφιλο και εξαιρετικά φιλόδοξο φωτογράφο. Ανάμεσά τους θα δημιουργηθεί μια παράξενη φιλία μέσω της οποίας, σιγά σιγά βγαίνουν στην επιφάνεια σκοτεινά μυστικά που έχουν τις ρίζες τους στο μακρινό παρελθόν και αφορούν την οικογένεια της Φαρέρ.
Ο Κλιφά δίνει έμφαση στην αντίθεση των δύο κεντρικών χαρακτήρων και στο πως ο ένας καταφέρνει να «γεμίσει» τα κενά του άλλου. Αυτό το στοιχείο, συχνά δίνει στην ταινία μια κωμική χροιά, κυρίως από πλευράς Λαφίτ στην πιο απρόβλεπτη, μέχρι σήμερα, κινηματογραφική ερμηνεία του. Όμως η πραγματική μορφή πανίσχυρης εξουσίας τόσο στην ιστορία του έργου όσο και στην οθόνη, είναι της Υπέρ, της οποίας το αυστηρό ύφος συνδυάζεται με μια παιδική αντίληψη των πραγμάτων δημιουργώντας έναν πραγματικό μαγνήτη.
Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία εντάσεων που μαζί με μια ποικιλία ηρώων σε δεύτερους ρόλους εξυπηρετούν την εξέλιξη της ιστορίας μιας κοσμοπολίτικης ταινίας που συγχρόνως μιλά για την βαθιά υποκρισία στην μεγαλοαστική τάξη της Γαλλίας.
«Ανταρσία» (Mutiny)
Παραγωγή: ΗΠΑ/ Αγγλία, 2026
Σκηνοθεσία: Ζαν Φρανσουά Ρισέ
Ηθοποιοί: Τζέισον Στέιθαμ, Αναμπέλ Γουόλις κ.α.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις ταινιών όπως οι «Δύο καπνισμένες κάννες», «Snatch», «Ενας οργισμένος άντρας εκδικείται» και «The bank job» οι περισσότερες ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Τζέισον Στείθαμ είναι πανομοιότυπες περιπέτειες στις οποίες το βασικό μοτίβο είναι συνήθως η εκδίκηση ενός μοναχικού ανθρώπου – και ο στόχος πάντα επιτυγχάνεται.
Το πλαίσιο είναι αυτό που συνήθως αλλάζει και στη νέα αυτή περιπέτεια του Στέιθαμ: το σκηνικό φόντο είναι ένα καράβι, πάνω στο οποίο ο πρώην στρατιωτικός, νυν αρχι security πάμπλουτου επιχειρηματία ο οποίος δολοφονήθηκε θα προσπαθήσει πρώτον να πάρει την εκδίκησή του και δεύτερον να καθαρίσει το όνομά του καθότι θεωρείται βασικός ύποπτος για τη δολοφονία.
Η δεξιοτεχνική χρήση του περιορισμένου χώρου του καραβιού πάνω στο οποίο εκτυλίσσεται το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, είναι το βασικό ατού της ιστορίας σε μια ταινία που έχει σασπένς, παρότι ο θεατής γνωρίζει ακριβώς τι θα γίνει στο τέλος.
Τρεις κινηματογραφικές «επιστροφές»
Η ταινία «Insidious: Έξω από το απώτερο» (ΗΠΑ, 2026) που σκηνοθέτησε ο Τζέικομπ Τσέις είναι η τελευταία του franchise μεταφυσικού τρόμου Insidious. Εδώ, μια νεαρή μητέρα με το χάρισμα να «ταξιδεύει» στον κόσμο του καθαρτηρίου των χαμένων ψυχών αντιλαμβάνεται ότι έχει επίσης την ικανότητα να «μεταφέρει» τις εκεί εμπειρίες της στον έξω κόσμο. Και έτσι θα έρθει αντιμέτωπη με δαίμονες.
Η ισπανική ταινία «Τορέντε για πρόεδρος» (Torrente Presidente, Ισπανία, 2025, 102′) φέρνει και πάλι στη μεγάλη οθόνη τον Χοσέ Λουίς Τορέντε, τον αντιήρωα που δημιούργησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Σαντιάγκο Σεγκούρα (επίσης τον υποδύεται), ένα κατακάθι της εξουσίας – ακροδεξιός, ρατσιστής και φαλλοκράτης- με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του σε ό,τι αφορά το μέλλον της πατρίδας του. Εδώ, απολύτως πεπεισμένος πως μόνο αυτός μπορεί να σώσει την Ισπανία, βάζει υποψηφιότητα για… πρόεδρος. Στην ταινία εμφανίζεται σε ρόλο έκπληξη και ο Αλεκ Μπάλντουιν.
Στην παιδική περιπέτεια κινουμένων σχεδίων του Πιέρ Κοφέν «Mininons και τέρατα» (Minions and Monsters, HΠA, 2026) πρωταγωνιστούν τα Minions, τα συμπαθέστατα κίτρινα πλασματάκια με την ακαταλαβίστικη φωνή που πρωτογνωρίσαμε στη σπουδαία ταινία κινουμένων σχεδίων «Εγώ, ο απαισιότατος» (2010) και που από τότε έχουν κάνει θραύση σε όλες τις ταινίες της σειράς, με αποκορύφωμα πρόπερσι, στην τέταρτη περιπέτεια του «Εγώ ο απαισιότατος» (στην πρωτότυπη αγγλόφωνη κόπια της ταινίας ακούγονται εκτός άλλων οι φωνές των Τζορτζ Λούκας, Τζεφ Μπρίτζες, Αλισον Τζένεϊ και Τζέσι Αϊζενμπεργκ).
Τέλος, από αυτή την εβδομάδα, στις αθηναϊκές αίθουσες συνεχίζεται η προβολή του αδιάφορου ιταλικού δράματος συζυγικής απιστίας «Οσα δε λέγονται» (2026) που άνοιξε την περασμένη εβδομάδα μόνο στη Θεσσαλονίκη. Στην ταινία του Γκαμπριέλε Μουτσίνο (γνωστού κυρίως από την αμερικανική επιτυχία «Το κυνήγι της ευτυχίας» με τον Γουίλ Σμιθ) ένας ευγενικός καθηγητής πανεπιστημίου (Στέφανο Ακόρσι), παντρεμένος με μια πανέμορφη γυναίκα που τον λατρεύει (Μίριαμ Λεόνε), πέφτει στην παγίδα της όμορφης φοιτήτριάς του (Μπεατρίς Σαβινιάνι) που τον πιέζει απαιτώντας επισημότητα στη ζωή του. Και να θες πιο κοινότοπο δε γίνεται.
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
