Θερινά σινεμά: Ραντεβού κάτω από τα αστέρια
Στον υπόλοιπο κόσμο μετά το 1950 τα υπαίθρια σινεμά άρχισαν να εξαφανίζονται λόγω των κλιματιζόμενων αιθουσών, αλλά η Αθήνα είπε ένα μεγαλοπρεπές «όχι»
Καλοκαίρι στην Αθήνα χωρίς θερινό σινεμά είναι σαν χωριάτικη σαλάτα χωρίς φέτα ή Ιούλιος χωρίς κλιματιστικό. Απλώς, δεν υφίσταται! Με τις πρώτες ζέστες η πόλη μεταμορφώνεται σε ένα απέραντο, υπαίθριο σκηνικό. Το άρωμα από το νυχτολούλουδο μπλέκεται με τη μυρωδιά του ποπ κορν, το χαλίκι τρίζει κάτω από τις σαγιονάρες και οι λευκές οθόνες ανάβουν κάτω από τον έναστρο αττικό ουρανό.
Τι κάνει, όμως, τα θερινά σινεμά μια τόσο ανίκητη ιεροτελεστία; Φέτος, στην καρδιά του καλοκαιριού, η πρωτεύουσα μας προσκαλεί ξανά να ζήσουμε τη μαγεία κάτω από τα αστέρια. Πάρε ανά χείρας τον πασατέμπο σου και πάμε να ξετυλίξουμε το λευκό πανί της ιστορίας και των πιο εμβληματικών αιθουσών της πόλης.
Η ιστορία ξεκινάει μακρινά και απίστευτα γοητευτικά. Γυρίζουμε το ρολόι στο σωτήριο έτος 1902, στην Πλατεία Συντάγματος, χωρίς μετρό και κίνηση, αλλά με ένα υπαίθριο καφενείο γεμάτο κυρίους με μουστάκια και κυρίες με ομπρέλες. Εκεί προβλήθηκε η θρυλική μικρού μήκους ταινία του Ζορζ Μελιές, «Ταξίδι στη Σελήνη» («Le Voyage dans la Lune»), ως ένα μοντέρνο αξιοθέατο της εποχής. Χάρη στο γλυκό κλίμα της Αττικής, οι Αθηναίοι ερωτεύτηκαν ακαριαία αυτή τη συνήθεια. Ενώ στον υπόλοιπο κόσμο μετά το 1950 τα υπαίθρια σινεμά άρχισαν να εξαφανίζονται λόγω των κλιματιζόμενων αιθουσών, η Αθήνα είπε ένα μεγαλοπρεπές «όχι». Εδώ, το σινεμά ήθελε αγιόκλημα και δροσιά.
Μετά τον Εμφύλιο, η ανάγκη για φυγή και φθηνή ψυχαγωγία γέννησε τη «Χρυσή Εποχή» (1950-1970). Χωρίς τηλεοράσεις στα σπίτια, οι Αθηναίοι πήγαιναν θερινό σινεμά σχεδόν κάθε βράδυ για ταινία, κουβέντα, φλερτ και φαγητό. Θυμάσαι τις παλιές ταινίες της Φίνος Φιλμ, όπου η πλοκή σταματάει για μουσικά νούμερα στα μπουζούκια με τον Ζαμπέτα ή τον Χιώτη; Αυτό ήταν το «δώρο» του σκηνοθέτη στους θεατές, που με ένα φθηνό εισιτήριο έβλεπαν και ταινία, και πρώτα ονόματα της πίστας! Οι υποδομές ήταν μποέμικες και αυθεντικές. Αν σήμερα κάποιος παραπονεθεί για τα απλωμένα ρούχα του γείτονα ή τις εκρήξεις από τη διπλανή οθόνη, τότε μάλλον δεν ξέρει να ζει! Στη χρυσή εποχή, η αίσθηση της γειτονιάς, ο πασατέμπος και το θρυλικό αναψυκτικό Tam-Tam ήταν όλο το νόημα της βραδιάς.
Αφήνουμε το παρελθόν και πιάνουμε τις σταθερές αξίες της πόλης, που παραμένουν οι απόλυτοι πρωταγωνιστές και αυτόν τον Ιούλιο:
«Αίγλη Ζαππείου». Το παλαιότερο θερινό της Αθήνας (άνοιξε το 1903). Μέσα στους καταπράσινους κήπους του Ζαππείου, προσφέρει μια αρχοντική εμπειρία δροσιάς στην καρδιά του κέντρου.
«Cine Δεξαμενή». Το αριστοκρατικό, ιστορικό καταφύγιο του Κολωνακίου. Η δροσερή Δεξαμενή κάτω από τον Λυκαβηττό, πνιγμένη στα γιασεμιά και χτισμένη πάνω στο ιστορικό Αδριάνειο Υδραγωγείο.
«Cine Φλοίσβος». Το θαλασσινό, ειδυλλιακό ορόσημο των νοτίων προαστίων. Ο παραθαλάσσιος Φλοίσβος στο Παλαιό Φάληρο, με το δροσερό αέρι του Σαρωνικού αποτελεί τον απόλυτο καλοκαιρινό προορισμό για σινεμά δίπλα στο κύμα.
«Cine Φιλοθέη». Το καταπράσινο, κομψό καταφύγιο των βορείων προαστίων. Πνιγμένη στα πεύκα, τις πικροδάφνες και τα ολάνθιστα γιασεμιά, αποτελεί την πιο δροσερή και αρχοντική όαση των σινεφίλ.
Γιατί, όμως, προτιμάμε την καρέκλα του σκηνοθέτη από τον αναπαυτικό καναπέ μας; Η απάντηση κρύβεται στην αρχιτεκτονική αυτών των χώρων. Ένα σωστό αθηναϊκό θερινό είναι ένας κρυφός κήπος ανάμεσα σε πολυκατοικίες. Οι τοίχοι, ντυμένοι με κισσούς, αγιόκλημα και γιασεμί, δημιουργούν ένα «Πράσινο Τείχος» που προσφέρει φυσική ηχομόνωση και σε τηλεμεταφέρει σε νησί μέσα σε δευτερόλεπτα. Καθώς περπατάς, η «Συμφωνία του Χαλικιού» παράγει εκείνον τον χαρακτηριστικό ήχο που έχουμε συνδέσει με το καλοκαίρι, ενώ κρατάει το έδαφος δροσερό τη νύχτα. Όταν σβήσουν τα φώτα, συνειδητοποιείς ότι η «Σωστή Γωνία Θέασης» δεν περιορίζεται στην οθόνη. Είτε πρόκειται για την Ακρόπολη που ξεπροβάλλει στο πλάι είτε για τις φωτισμένες κουζίνες των γύρω διαμερισμάτων όπου ένας γείτονας πλένει τα πιάτα του χαζεύοντας την ταινία, το αστικό περιβάλλον γίνεται πάντα μέρος της παράστασης.
Για να βγεις αλώβητος χρειάζεσαι στρατηγική, ξεκινώντας από τη «μάχη της ζακέτας». Μην παρασύρεσαι από τους 35 βαθμούς της ημέρας, γιατί κατά τις 11 το βράδυ η αττική αύρα ή η ταράτσα θα σε κάνουν να τουρτουρίζεις, οπότε ρίξε μια ζακέτα στην τσάντα σου. Μπαίνοντας στο χώρο, ξεκινά το «σαφάρι του κυλικείου», όπου οι δίαιτες πάνε περίπατο. Επιβάλλεται να υποκύψεις στις μυρωδιές: ζεστό ποπ κορν, τραγανά νάτσος, παραδοσιακό σπιτικό υποβρύχιο μανταρίνι ή βύσσινο, ή ακόμα και παγωμένο ούζο με μεζέ. Τέλος, επιστράτευσε την «τακτική του χαλικιού» στο ντύσιμο. Αν επιλέξεις να πας με ψηλοτάκουνα, έχασες από χέρι. Το ιδανικό open-air look απαιτεί φλατ παπούτσι ή cool σαγιονάρα, ώστε να περπατάς άνετα πάνω στο βοτσαλάκι χωρίς να γίνεις θέαμα πριν καν σβήσουν τα φώτα.
Στο τέλος, το θερινό είναι συλλογική εμπειρία. Ξέχνα τον καναπέ και το streaming· δεν έχουν θρόισμα φύλλων, πάγο που λιώνει, ούτε ομαδικό γέλιο με διακόσιους αγνώστους. Αυτό το αθηναϊκό σκηνικό, με μια λευκή οθόνη, αστέρια, παγωμένη μπίρα και καλή παρέα, είναι το αληθινό ελληνικό καλοκαίρι. Καλή θέαση!
Fun Fact. Ξέρεις τι ήταν τα αμερικανικά drive-in της δεκαετίας του ’50; Πήγαινες με το αμάξι σου, κλεινόσουν μέσα και έβλεπες ταινία. Στην Ελλάδα, όμως, είμαστε κοινωνικά όντα! Τα δικά μας θερινά παρέμειναν κομψά και γεμάτα ζωντάνια, ενώ η υποχρέωση αγοράς ποτού αντικαταστάθηκε γρήγορα από ένα οικονομικό εισιτήριο, που για μια περίοδο κόστιζε μόλις 2 δραχμές!
Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
