Βάσια Αργέντη: «Αν κάτι θέλω να μείνει, αυτό θα ήταν η αίσθηση ότι υπηρέτησα την τέχνη με ειλικρίνεια»
«Το θέατρο θα είναι πάντα η βάση μου, όμως τα τελευταία χρόνια νιώθω όλο και πιο έντονα την ανάγκη να εκφραστώ και μέσα από τον κινηματογράφο»
Η επαγγελματική εμπειρία της Βάσιας Αργέντη καλύπτει την εκπαίδευση, την υποκριτική, τη θεατρική διδασκαλία, τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία.
Και τα κάνει όλα με τεράστια επιτυχία, αφού όπως η ίδια εξομολογείται «τα βλέπω περισσότερο ως διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας αγάπης. Το θέατρο, η διδασκαλία, η συγγραφή, η σκηνοθεσία, ακόμη και η προσωπική ζωή, δεν είναι ξεχωριστοί κόσμοι — είναι κομμάτια της ίδιας ζωής».
Η Βάσια Αργέντη μίλησε στο vradini.gr για την επαγγελματική της πορεία, το θέατρο, τον κινηματογράφο αλλά και τα όνειρά της.
Φέτος η χρονιά σας είναι πολύ γεμάτη, καθώς μέχρι στιγμής εκτός από τη Ανωτέρα Δραματικής Σχολή θεάτρου «Η έκτη Τέχνη» που διευθύνετε έχετε ανεβάσει το «Κρυφτό» σε κείμενο σκηνοθεσία δική σας, το «Ταξίδι στην Ανθοχώρα», σε περιοδεία βρίσκεται «Η μαύρη γαλότσα» και την περίοδο των γιορτών παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία, σε δική σας σκηνοθεσία, «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα». Πώς τα προλαβαίνετε όλα; Να γράφετε, να σκηνοθετείτε, και να έχετε και προσωπική ζωή;
Η αλήθεια είναι πως δεν σκέφτομαι ποτέ ότι «πρέπει να τα προλάβω όλα». Τα βλέπω περισσότερο ως διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας αγάπης. Το θέατρο, η διδασκαλία, η συγγραφή, η σκηνοθεσία, ακόμη και η προσωπική ζωή, δεν είναι ξεχωριστοί κόσμοι — είναι κομμάτια της ίδιας ζωής. Φυσικά χρειάζεται οργάνωση, κόπος και πολλές ώρες δουλειάς. Αλλά όταν κάνεις κάτι που αγαπάς βαθιά, η κούραση μετατρέπεται σε δημιουργική ενέργεια. Και στο τέλος της ημέρας αυτό που μένει δεν είναι το πόσα έκανες, αλλά το αν τα έκανες με ουσία.
Ποια είναι η κινητήριος δύναμή σας ώστε να είστε τόσο παραγωγική;
Η περιέργεια και η αγάπη για τη δημιουργία. Με συγκινεί η διαδικασία του να γεννιέται κάτι από το μηδέν — μια ιδέα, ένας χαρακτήρας, μια σκηνή. Και φυσικά οι άνθρωποι μου. Η οικογένεια μου, οι συνεργάτες, οι μαθητές, οι ηθοποιοί, το κοινό. Το θέατρο είναι μια βαθιά συλλογική τέχνη και αυτή η συνάντηση των ανθρώπων είναι συχνά η μεγαλύτερη πηγή ενέργειας.
Τι είναι αυτό που ζητάτε από τους μαθητές σας; Πόσο σημαντικό είναι να μεταλαμπαδεύετε τη γνώση σας;
Αυτό που ζητώ πάνω απ’ όλα είναι αλήθεια. Να είναι παρόντες, να είναι ανοιχτοί στη διαδικασία και να έχουν την επιθυμία να εξελιχθούν.
Το ταλέντο είναι πολύτιμο, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται πειθαρχία, δουλειά, περιέργεια και βαθιά αγάπη για την τέχνη. Αλλά και μεγάλη αγάπη και σεβασμός για τον άνθρωπο. Πάντα τους ζητώ να αγαπιούνται και ας μην δύνανται να συμπαθούν ο ένας τον άλλον. Όταν αγαπάς σέβεσαι την ύπαρξη του άλλου, του συναδέλφου, του κοινού, του κόσμου.
Όταν αυτά συνυπάρχουν, τότε πραγματικά μπορεί να συμβεί κάτι όμορφο. Για μένα η διδασκαλία είναι μια σχέση αμοιβαίας εξέλιξης. Δεν μαθαίνουν μόνο οι μαθητές· μαθαίνω κι εγώ μαζί τους.
Αλήθεια εσείς πότε καταλάβατε ότι ο χώρος του θεάτρου είναι ο «χώρος» σας;
Δεν ήταν μια στιγμή αποκάλυψης. Ήταν περισσότερο μια αργή αλλά βαθιά συνειδητοποίηση. Από πολύ νωρίς ένιωθα ότι μέσα στο θέατρο μπορούσα να εκφραστώ, να παρατηρήσω τον άνθρωπο, να αφηγηθώ ιστορίες που με απασχολούν και να αισθάνομαι ευτυχία. Μεγάλη υπόθεση η ευτυχία. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι αυτός ο χώρος δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική επιλογή, αλλά ένας τρόπος ύπαρξης.
Ποιο είναι το μεγαλύτερό όνειρό σας σχετικά με τη δουλειά σας;
Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να συνεχίσω να δημιουργώ έργα που έχουν αλήθεια και λόγο ύπαρξης. Να συναντώ ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για την τέχνη και να γεννιούνται συνεργασίες που αφήνουν κάτι ουσιαστικό πίσω τους. Το θέατρο θα είναι πάντα η βάση μου, όμως τα τελευταία χρόνια νιώθω όλο και πιο έντονα την ανάγκη να εκφραστώ και μέσα από τον κινηματογράφο. Είναι μια γλώσσα που με γοητεύει βαθιά και ήδη υπάρχουν σκέψεις και σχέδια προς αυτή την κατεύθυνση. Για μένα η δημιουργία δεν είναι προορισμός αλλά διαδρομή. Και αυτό που εύχομαι είναι να συνεχίσω να βαδίζω αυτή τη διαδρομή με περιέργεια, τόλμη και αγάπη για την τέχνη.
Ποιο θέλετε να είναι το αποτύπωμα που θα αφήσετε;
Δεν σκέφτομαι συχνά το αποτύπωμα με όρους φιλοδοξίας. Αν θα ήθελα όμως κάτι να μείνει, αυτό θα ήταν η αίσθηση ότι υπηρέτησα την τέχνη με ειλικρίνεια. Ότι προσπάθησα να δημιουργήσω έργα με ανθρωπιστικό βλέμμα και να μεταδώσω την αγάπη για το θέατρο στους ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο μου. Αν κάποιος ένιωσε, μέσα από μια παράσταση ή ένα μάθημα, ότι άγγιξε μια αλήθεια του εαυτού του, τότε αυτό είναι αρκετό για εμένα.
Δίπλα από το όνομά σας ποια επίθετα θα βάζατε;
Δημιουργική, τελειομανής, ανήσυχη, ψύχραιμη, ανθρώπινη και πολύ ρομαντική.
