Ο Αλμπέρ Καμύ έγραψε στο βιβλίο του «Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος», μία άκρως επίκαιρη και σήμερα, φράση: «Όταν οι προβλέψεις θα καταρρέουν η προφητεία θα είναι η μοναδική ελπίς».

Κάθε ημέρα που περνά εν μέσω της πανδημίας μάς βρίσκει αντιμέτωπους με προβλέψεις που καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι, οπότε το μόνο που μας απομένει, πέραν της ευεργετικής ανακαλύψεως του εμβολίου, είναι να προφητεύουμε το πότε θα ξανανταμώσουμε. Οι έως τώρα ενδείξεις στην χώρα μας συνηγορούν στο ότι θα περάσουμε τις εορτές των Χριστουγέννων περιορισμένοι. Τούτο σημαίνει πως θα πρέπει να ξεχάσουμε τους παραδοσιακούς τρόπους διασκεδάσεως, όπως τα ρεβεγιόν, τα μπουζούκια, τις θεατρικές και άλλες παραστάσεις, καθώς και απλούστερα ανταμώματα σε οικίες ή ταβέρνες, αντικαθιστώντας τες με την μία και μοναδική επιλογή που μας επιβάλλουν τα μέτρα προστασίας: το κατ’ οίκον χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Τούτο, όμως, δεν σημαίνει, εάν ανήκουμε στην προνομιούχο κατηγορία όσων είναι μέλη ενωμένων οικογενειών, ότι θα πρέπει να επικεντρωθούμε μόνον στον εαυτό μας και στους δικούς μας. Τα Χριστούγεννα ήταν, είναι και θα είναι πάντα, μία ευκαιρία να ενδιαφερθούμε για όλους εκείνους, κοντινούς ή μακρινούς, που η ζωή δεν ήταν τόσο γενναιόδωρη. Εννοώ, για να γίνω πιο συγκεκριμένος, την  χήρα του τρίτου ορόφου της πολυκατοικίας, της οποίας τα παιδιά έφυγαν στο εξωτερικό, και είναι μόνη, κατάμονη.

Εννοώ τον παιδικό μας φίλο που έπαθε κατάθλιψη επειδή χρεωκόπησε και αρνείται να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Εννοώ την άνεργη μητέρα δύο παιδιών που συναντάμε χρόνια στον δρόμο, με την τύχη του συζύγου της να αγνοείται.Είμαι βέβαιος ότι πέραν των προσωπικών παραδειγμάτων που παρέθεσα, καθείς εκ των αναγνωστών της «Βραδυνής της Κυριακής» θα έχει εντοπίσει ανάλογα περιστατικά στον περίγυρό του, λιγότερο ή περισσότερο δραματικά. Φρονώ ότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς θιασώτης του savoir vivre για να ευαισθητοποιηθεί και να πράξει τα δέοντα.

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»