Η Πάρνηθα αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς των Αθηναίων, είτε για να απολαύσουν την πλούσια βλάστηση του ψηλότερου βουνού της Αττικής είτε για να επισκεφθούν το γνωστό καζίνο, το οποίο βρίσκεται σε μία από τις κορυφές του βουνού, την κορφή Μαυροβούνι.

Έχει ανακηρυχθεί περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και ένα σημαντικό της τμήμα απαρτίζει τον ομώνυμο Εθνικό Δρυμό, ο οποίος ιδρύθηκε το 1961.

Παράλληλα, στην Πάρνηθα υπάρχει ένα πελώριο κτίριο, το αποκαλούμενο ως «στοιχειωμένο» Σανατόριο ή ξενοδοχείο «Ξενία», το οποίο θεωρείται το πιο στοιχειωμένο κτίριο της χώρας.

Αποτελεί πόλο έλξης κάθε λογής «επισκεπτών», τόσο υπό το φως της ημέρα, όσο και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Οι περισσότεροι από αυτούς αρέσκονται σε μεταφυσικές αναζητήσεις, συζητήσεις και αναφορές. Λέγεται ότι τις βραδινές, κυρίως, ώρες έχουν εμφανιστεί διάφορες οντότητες. Αυτή η νεότερη λαογραφική τοπική κουλτούρα, ότι το κτίριο έχει φαντάσματα, το έκανε ακόμη πιο ιδιαίτερο στο μυαλό των ανθρώπων.

Στους τοίχους του κτιρίου κάποιοι έχουν γράψει κάποια ιδιαίτερα ιδεογράμματα. Άλλοι λένε πως είναι αραβικά σύμβολα, ορισμένοι πως είναι ινδικά, ενώ κάποιοι υποστηρίζουν πως είναι σατανιστικά, καθώς στο Σανατόριο έχει αναφερθεί ότι γίνονται σατανιστικές τελετές. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια ποια είναι η αλήθεια και το τι σημαίνουν τα σύμβολα αυτά.

Η ιστορία του έχει ως εξής: Το 1914, η Μονή Πετράκη δώρισε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» μία συγκεκριμένη έκταση προκειμένου να δημιουργηθεί φθισιατρείο-σανατόριο που θα αναλάμβανε την επιμέλεια ασθενών που έπασχαν από τη νόσο της φυματίωσης που μάστιζε εκείνη την περίοδο την Αθήνα και ήταν η αιτία πολλών θανάτων στην περιοχή. Είναι γνωστό ότι το κλίμα της Πάρνηθας ήταν πολύ καλό για τους φυματικούς, λόγω του καθαρού αέρα.

Από το 1929 έως το 1938 υπολογίζεται πως στην Ελλάδα πέθαναν σχεδόν 100.000 άνθρωποι από φυματίωση.

Πλήθος κόσμου νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο, μεταξύ των οποίων ήταν οι ποιητές Γιάννης Ρίτσος και Γιώργος Κοτζιούλας.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1943, άρχισε η παρακμή όταν ξεκίνησε η βιομηχανική παραγωγή της πενικιλίνης, η οποία σταδιακά καταργούσε τα σανατόρια σε όλο τον κόσμο και περιόριζε την επικινδυνότητα της νόσου κατά πολύ.

Το 1965, το κτίριο αλλάζει την ιδιοκτησία του και η διαχείρισή του δίνεται στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού, ο οποίος το μετατρέπει σε ξενοδοχείο με το όνομα «Ξενία», και ταυτοχρόνως χρησιμοποιείται και ως Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων. Έτσι, η λειτουργία του συνεχίστηκε μέχρι το 1985, όταν ανακοινώθηκε και η παύση της λειτουργίας. Από τότε, οι εγκαταστάσεις του παραμένουν σε πλήρη εγκατάλειψη.

Μετά από τον σεισμό που έγινε το 1999 και είχε ως επίκεντρο την Πάρνηθα, το κτίριο κρίθηκε ως ακατάλληλο για επίσκεψη.

«Το Πάρκο των Ψυχών»

Ακριβώς απέναντι από το Σανατόριο της Πάρνηθας βρίσκεται ένα Μουσείο το οποίο ουδεμία σχέση έχει με τα συνηθισμένα. Το γνωστό «Πάρκο των Ψυχών».

Το συγκεκριμένο Μουσείο δημιούργησε τον Οκτώβριο του 2012 αφιλοκερδώς ο γλύπτης Σπυρίδων Ντασιώτης, ο οποίος εμπνεύστηκε από την ιστορία του εγκαταλελειμμένου κτιρίου.

Σκοπός του διαφορετικού αυτού Πάρκου είναι να θυμίζει τον πόνο, την οδύνη, την αγάπη και τον έρωτα που υπήρχε τότε, υπάρχει τώρα και θα υπάρχει στο μέλλον.

Πρόκειται για ένα σύνολο γλυπτών από κορμούς καμένων δέντρων από τη γύρω περιοχή του Σανατορίου. Ο γλύπτης δεν χάραξε απλά κορμούς. Έδωσε «ζωή» σε νεκρούς κορμούς δέντρων εκφράζοντας έτσι τα συναισθήματα που κατείχαν τους τροφίμους του Σανατορίου κατά την περίοδο του εγκλεισμού τους.

Εκθέματα όπως «Η έγκυος», «Ο σταυρός του μαρτυρίου», «Η νοσταλγία της μάνας για το παιδί που άφησε πίσω», «Το ζευγάρι», «Το αυτί», «Το φτερό», «Ο συλλογισμός» κ.ά., συνθέτουν αυτό το χωρίς καμία αμφιβολία εναλλακτικό Μουσείο.

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»