Δεν ξέρω τι πλάνα έχετε εσείς για το καλοκαίρι, υποθέτω πάντως ότι περιμένετε τον φαντασμαγορικό επετειακό εορτασμό της 7ης Ιουλίου από την κυβέρνηση, προκειμένου να πανηγυρίσει το Μαξίμου τη συμπλήρωση ενός χρόνου. Εντάξει, μη το φτάσουμε στα άκρα, δε θα ζητήσουμε εκδηλώσεις με χορούς και τραγούδια, (ούτε δεξιώσεις στα γνωστά ξενοδοχεία της γνωστής αλυσίδας, μωρέ, που φιλοξενεί και γάμους Υπουργών στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες), ούτε καν δημόσια προεκλογική ομιλία στην πλατεία Συντάγματος.

Ακούγεται βέβαια ότι ο Πρωθυπουργός ζητάει από τα στελέχη της κυβέρνησης μόνο δουλειά και χαμηλούς τόνους. Μα καλά δεν έμαθε τίποτα από τους προκατόχους του; Ταξιδάκια με φίλους σε επιχειρηματικά σκάφη δεν θα κάνει ; (ας μη τα ποστάρει στο instagram, να το δεχτούμε). Βόλτες στο εξωτερικό για να γιορτάσει την επιτυχία του έργου του; Τίποτα; Δουλειά μόνο; Κάποτε μπορούσες να νομιμοποιήσεις ο,τιδήποτε (και οποιονδήποτε…) εάν ήσουν (Έλληνας) Πρωθυπουργός και τώρα ούτε μία απλή βόλτα με την οικογένεια; Ένα Λονδίνο, μία Νέα Υόρκη, σ ένα πεντάστερο; Πώς θα δείξουμε ότι διαφέρουμε εάν δεν προκαλέσουμε ; Χάλασε και η… πολιτική παράδοση.

Ο Κυριάκος όμως τίποτα, εκεί, να λέει στο Υπουργικό : “Όλοι πρέπει να πάρουμε μία βαθιά ανάσα. Τις επόμενες εβδομάδες μας περιμένει πολλή και σκληρή δουλειά”.

Πάμε να μιλήσουμε σοβαρά λοιπόν. Ο απολογισμός του πρώτου χρόνου της διακυβέρνησης Μητσοτάκη καταδεικνύει αποτελεσματικότητα σε ρυθμό ταχύτερο από τον προσδοκώμενο. Όχι γιατί δεν πίστευε ο κόσμος στις προθέσεις της νέας κυβέρνησης, αλλά επειδή είναι παράδοση τις τελευταίες δεκαετίες σε αυτή τη χώρα να υπόσχεσαι, να βεβαιώνεις πως θα πραγματοποιήσεις τις υποσχέσεις όταν εκλεγείς και στη συνέχεια αφού καθίσεις στην καρέκλα να καθυστερείς. Όχι μόνο εξαιτίας της ριζωμένης αναχρονιστικής νοοτροπίας, αλλά και γιατί καλείσαι να ισορροπήσεις καταστάσεις, δεδομένα, συμφέροντα. Ο Μητσοτάκης δεν έθεσε εαυτόν στη διάθεση καμίας ισορροπίας. “Πάνε να τα κάνουμε” λέει από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε και τα κάνει. Όπως μπορεί, προλαβαίνει και του βγαίνει, πάντως τα κάνει.

Ο ίδιος είπε στην εισαγωγική του τοποθέτηση στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ότι η κυβέρνησή του βρέθηκε εξ αρχής αντιμέτωπη με “μεγάλες προκλήσεις, πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές και υγειονομικές”. Στο διάστημα αυτό λοιπόν έχει κάνει περισσότερα απ όσα προηγούμενοι δεν πρόλαβαν σε μία τετραετία και χωρίς τέτοιας βαρύτητας αστάθμητους παράγοντες.

Ο πρωθυπουργός με το επιτελείο του ετοιμάζονται για τις όποιες ενδεχόμενες δυσάρεστες συνέπειες μπορεί να αποφέρει η έλευση των τουριστών στην αγορά της εργασίας. Το ρίσκο που λαμβάνεται με το άνοιγμα των συνόρων είναι προφανές, όμως στην περίπτωση ενδεχόμενου νέου lockdown η οικονομία θα βίωνε συνθήκες πρωτόγνωρες. Ακριβώς γι αυτό λέει ο Μητοστάκης ότι μαζί με τα αρμόδια Υπουργεία υπάρχει σχέδιο πρόσθετων παρεμβάσεων στήριξης του κόσμου της αγοράς εργασίας, εφόσον κριθεί απαραίτητο. Το ζήτημα είναι πως η Ελλάδα δεν έχει την οικονομική άνεση να δίνει επιδόματα και συγκεκριμένα ποσά σε μηνιαία βάση. Μπορεί απλά να προχωρά με μικρά αλλά σταθερά βήματα, συνδυάζοντας παράλληλα την αποτελεσματικότητα της διπλωματικής οδού την ώρα που η Τουρκία μας βρίσκει – όπως θεωρεί- ευάλωτους.

Η αντιμετώπιση της πανδημίας, οι οικονομικές της συνέπειες και η αναχαίτιση της όποιας πρόκλησης έχει στο μυαλό του ο Ερντογάν, βρίσκονται στην πρωθυπουργική ατζέντα σε καθημερινή βάση. Όχι ο ανασχηματισμός και οι εκλογές. Στο μυαλό του Μητσοτάκη είναι η άσκηση της πολιτικής, προκειμένου να υλοποιούνται τα σχέδια που αυτή περιλαμβάνει. Όχι οι πολιτικές αποφάσεις μόνες τους. Υπάρχει ακόμη δρόμος και χρόνος για όλα…