Σταύρος Καραγιάννης στη «ΒτΚ»: «Έχουμε μέσα μας ένα μαύρο κουτί»
«Στο τέλος η αλήθεια έρχεται και λυτρώνει τον κάθε ένα από εμάς, με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα, ανάλογα με τον χαρακτήρα του και την προσωπικότητά του»
Σκηνοθέτης, ηθοποιός, θεατρικός παραγωγός και δάσκαλος, ο Σταύρος Καραγιάννης υπηρετεί το θέατρο με συνέπεια και αγάπη, μοιράζοντας τη δημιουργική του πορεία ανάμεσα στη σκηνή και την εκπαίδευση.
Με αφορμή το «Μαύρο Κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου, μιλά στην «Βραδυνή της Κυριακής»για την παράσταση, τη συνεργασία του με τον Στέφανο Κυριακίδη, αλλά και για τις αλήθειες που κρύβουμε μέσα μας και κάποια στιγμή αναπόφευκτα έρχονται στο φως.
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης:
Καλώς ήλθατε, κύριε Καραγιάννη, και θα ήθελα να μας μιλήσετε για «Το Μαύρο κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν, που επέστρεψε σε νέο χώρο, στο «Θέατρο Εν Αθήναις», ύστερα από μια πολύ επιτυχημένη πορεία στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Πώς το επιλέξατε; Γιατί εκτός από πρωταγωνιστής, είστε και ο παραγωγός της παράστασης.
«Όντως, το έργο είχε μεγάλη επιτυχία στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, και έτσι αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε και να το φέρουμε στην Αθήνα. Είναι ομαδική η δουλειά. Μου άρεσε πολύ και δεν είναι η πρώτη φορά που ανεβάζω παράσταση, είναι όμως η πρώτη φορά που το κάνω στην Αθήνα και όχι στον Πειραιά. Είμαι παιδί του Πειραιά και νομίζω είναι η κατάλληλη στιγμή να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και στην Αθήνα».
Μας θυμίζετε την υπόθεσή του;
«Η ιστορία μιλά για την επιστροφή του γιου στο πατρικό του, με αφορμή τον πατέρα του που είναι βαριά άρρωστος. Μέσα από αυτήν την επιστροφή παρακολουθούμε την σχέση πατέρα – γιου, όπου αποκαλύπτονται μυστικά και αλήθειες, δοκιμάζονται σχέσεις και στο τέλος υπάρχει μια κάθαρση. Ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι που κρατάνε ισορροπίες, κρατάνε όμως και τα κλειδιά, για να βρεθούν λύσεις».
Έχετε αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, είστε καθηγητής της Σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου και υπεύθυνος του Θεατρικού Εργαστηρίου, και από το 2014 διευθυντής της Δραματικής Σχολής. Ταυτόχρονα, συμμετέχετε και σε τηλεοπτικές σειρές. Πώς τα προλαβαίνετε όλα;
«Όπως όλοι, έτσι και εγώ, τρέχω να τα προλάβω όλα. Το αν τα καταφέρνω, θα το πουν οι άλλοι. Προσπαθώ να τα έχω όλα σε μία ισορροπία. Είναι όμορφο το συναίσθημα του να βγάζεις καινούργια φιντανάκια, νέους ηθοποιούς στο χώρο. Είναι δημιουργικό και ταυτόχρονα μεγάλη χαρά, εκτός από ευθύνη, το να σε εμπιστεύονται οι μαθητές σου. Τηλεοπτικά είμαι στο “Κανακαρά” στο Mega, μία μεγάλη παραγωγή που πρωταγωνιστούν αξιόλογοι συνάδελφοι. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή είμαι στο “Θέατρο Εν Αθήναις” με το “Μαύρο Κουτί”, μαζί με τους Στέφανο Κυριακίδη, Νικολέττα Βλαβιανού, Νικολέττα Καρρά και Κατερίνα Κυριαζή. Καλή θέληση να υπάρχει και υγεία, και όλα γίνονται».
Συμπρωταγωνιστείτε πλάι σε ένα βετεράνο του θεάτρου, τον Στέφανο Κυριακίδη. Τι έχετε αποκομίσει από αυτή τη συνεργασία;
«Ο Στέφανος Κυριακίδης υπήρξε δάσκαλός μου. Ήμουν μαθητής του. Τώρα έχω την τιμή να υποδύομαι τον γιο του στην παράσταση. Είναι ένας χορτασμένος άνθρωπος, που έχει γενναιοδωρία επί σκηνής και εξακολουθεί να είναι δάσκαλος. Είναι μεγάλη εμπειρία να παίζω μαζί του. Είναι σχολείο ο Στέφανος Κυριακίδης. Μεγάλο σχολείο. Έρχεται πρώτος και φεύγει τελευταίος. Είναι ακούραστος και παράδειγμα προς τη μίμηση. Ζει για να παίζει θέατρο».
Τι είναι, τελικά, το «Μαύρο Κουτί»;
«Το “Μαύρο Κουτί” είναι ένα κουτί που έχουμε όλοι μέσα μας, και εκεί κρύβουμε τις βαθύτερές μας σκέψεις, τους φόβους μας, τις αγωνίες μας, τα συναισθήματά μας. Είναι ο εαυτός μας χωρίς να φοράει μάσκα. Όταν κάποια στιγμή αναπόφευκτα ανοίγει, όλα αυτά έρχονται στην επιφάνεια, με αποτέλεσμα να υπάρχουν συγκρούσεις μετωπικές, ξεσπάσματα και άλλα πολλά, που δεν μπορώ να αποκαλύψω. Στο τέλος η αλήθεια έρχεται και λυτρώνει τον κάθε ένα από εμάς, με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα, ανάλογα με τον χαρακτήρα του και την προσωπικότητά του».
Είναι δραματική η παράσταση; Ο θεατής φεύγοντας τι παίρνει μαζί του;
«Η παράσταση είναι “μαύρη” κωμωδία. Έχει πάρα πολύ χιούμορ. Έχει και πολύ δράμα. Έχει ευαισθησία και ο θεατής ταυτίζεται, γιατί όλοι έχουμε περάσει το στάδιο του να αντιμετωπίζουμε γονιό σοβαρά άρρωστοι, όλοι ερωτευόμαστε ή προσπαθούμε να αποφύγουμε το να ερωτευτούμε, όλοι έχουμε βγάλει καλό χαρακτήρα και όλοι έχουμε την ίδια ανάγκη αναγνώρισης είτε από τους δικούς μας ανθρώπους είτε από το περιβάλλον μας. Όλοι έχουμε βιώσει ανταγωνισμό, όλοι θέλουμε να είμαστε πρώτοι, όλοι έχουμε φοβίες. Ο θεατής αναμφίβολα ταυτίζεται, συμπάσχει, κατανοεί, συγκινείται».
Η πατρότητα τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;
«Πρωταρχικό. Η σχέση που έχω με την κόρη μου είναι μαγική. Μεγαλώνουμε μαζί. Μεγαλώνουμε ταυτόχρονα. Μέσα από αυτήν βλέπω τον κόσμο αλλιώς. Τον βλέπω ομορφότερο».
Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά;
«Να έχουν στόχο, να έχουν πείσμα και θέληση και να αγαπάνε αυτό που κάνουν. Να κοιτάνε μπροστά».
Κριτικοί έχουν πει για την παράσταση ότι «ο θεατής γίνεται μάρτυρας της δικής του ανομολόγητης οικογενειακής συντριβής». Θέλετε να μας το εξηγήσετε;
«Έτσι είναι. Η παράσταση διαπραγματεύεται τις σχέσεις ανάμεσα σε πατέρα και γιο, που ο γιος έχει δημιουργήσει στο κεφάλι-κουτί του τη δική του αλήθεια. Άλλη η αλήθεια του γιου και άλλη του πατέρα. Άλλο το κουτί του ενός και άλλο του άλλου. Η σιωπή εκτός από καταπίεση συναισθημάτων αλλάζει το τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. Τι είναι φαντασία και ποια είναι η πραγματικότητα. Η αρρώστια του πατέρα αναγκάζει τον γιο να έρθει αντιμέτωπος με όλα τα ανομολόγητά του. Και όλο αυτό εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του θεατή».
Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
«Προσπαθώ να ζω την κάθε μέρα. Με όλα όσα έχει μέσα η κάθε μέρα. Είναι τόσο γεμάτες οι μέρες μου, που προσπαθώ να κοιτάω το τώρα και όχι το μετά».
*Αναδημοσίευση από τη Βραδυνή της Κυριακής
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
