Μπορεί το Λονδίνο και τα απομακρυσμένα μέρη της Σκωτίας να φημίζονται για τις στοιχειωμένες επαύλεις και τους τρομακτικούς πύργους, η Ελλάδα όμως συναγωνίζεται επάξια και τα δύο αυτά μέρη του κόσμου, με τις δικές της μυστήριες και ανεξήγητες ιστορίες, πολλές από τις οποίες, μάλιστα, τοποθετούνται λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μας,σε διάφορες περιοχές της Αθήνας.

1) Ο έμπορος υφασμάτων. Στο Νέο Φάληρο, επί της οδού Σμολένσκυ, εδρεύει ένας επιβλητικός πύργος, ο οποίος ήταν ιδιοκτησία ενός μεγαλεμπόρου υφασμάτων ονόματι Καρτάλης. Αν και ο εν λόγω κύριος είχε αρκετά χρήματα και ζούσε με άνεση, αυτό που, κυρίως, τον απασχολούσε ήταν η υστεροφημία του. Επιθυμούσε να αποκτήσει έναν τίτλο τιμής που θα δήλωνε και θα επισημοποιούσε την ανωτερότητά του σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Οι φήμες θέλουν τον Καρτάλη να προβαίνει σε αναρίθμητες αγαθοεργίες για να πετύχει τον στόχο του, αλλά καμία από αυτές δεν του εξασφάλισε τον τίτλο που επιθυμούσε. Οι γείτονές του τον χλεύαζαν και τον αποκαλούσαν ειρωνικά «δήμαρχο» ή «υπουργό».

Με την πάροδο των ετών, η εμπορία υφασμάτων πέρασε σε φάση κρίσης και ο Καρτάλης έχανε πολλά χρήματα. Φτωχός και χωρίς αξίωμα, πέθανε μεγάλος σε ηλικία, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Οι κάτοικοι της περιοχής υποστηρίζουν ότι κάποιες φορές που περνούν απ’ έξω τον ακούν να φωνάζει «φύγετε! Μακριά από τον πύργο μου!», ή ακόμη, όταν πέφτει ο ήλιος, υποστηρίζουν ότι βλέπουν μία γέρικη ανδρική μορφή να στέκεται στο παράθυρο κοιτάζοντας επίμονα και σιωπηρά απ’ έξω.

2) Χώρος βασανιστηρίων. Η αρχή των παράξενων περιγραφών για το παλιό νεοκλασικό σπίτι στο Πικέρμι, ξεκινούν από τον 18ο και τον 19ο αιώνα, όπου γίνονται αναφορές για παράξενα ιπτάμενα πλάσματα, μικροσκοπικά δύσμορφα όντα που κινούνται σπασμωδικά, αλλά και απόκοσμους ψιθύρους.

Το σπίτι αποκτά τη φήμη του από το 1910, όταν ο πρώτος ιδιοκτήτης του, Περικλής Καλλέργης, σκότωσε τη σύζυγό του και ύστερα αυτοκτόνησε. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ιταλοί το επιτάξαν και το χρησιμοποίησαν ως χώρο βασανισμού αιχμαλώτων. Αυτό που μπορεί να αποδειχθεί με ακρίβεια είναι ότι η ατμόσφαιρα έως και 30 μέτρα γύρω από το σπίτι είναι έντονα ιονισμένη, σύμφωνα με μετρήσεις. Τη διαπίστωση αυτή έκαναν πρώτοι επίδοξοι ερευνητές με τον εξοπλισμό τους, οι οποίοι επισκέφθηκαν το σπίτι για να βρουν τον θησαυρό που λέγεται ότι βρίσκεται κρυμμένος κάπου μέσα στο σπίτι.

3). Οι γιαγιάδες της Οδού Άγρας 22. Η περιοχή γύρω από το Καλλιμάρμαρο γενικά έχει μεγάλη φήμη που αφορά επαναλαμβανόμενα μεταφυσικά φαινόμενα, καθώς εκεί τελούνταν τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια και η ιστορία του είναι γεμάτη θρύλους για νεράιδες, μελαμψές μορφές που έπαιζαν αυλούς, που περνούσαν δια στόματος γιαγιάς από τη μία γενιά στην άλλη.

Το αρχοντικό αποτελούσε οικία του σταυλάρχη του βασιλιά Κωνσταντίνου, ενώ οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής αναφέρουν ότι τελευταίοι κάτοικοί του ήταν δύο γιαγιάδες που λάτρευαν και φρόντιζαν τις γάτες της γειτονιάς.

Ο αστικός μύθος θέλει τις μορφές των δύο γιαγιάδων να κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι και να φαίνονται από τα παράθυρα. Πάντως, αν περάσει κανείς από το εγκαταλελειμμένο αρχοντικό μπορεί να δει μόνο αμέτρητες γάτες. Κάτοικοι υποστηρίζουν ότι στην καγκελόπορτα υπάρχει πάντα να κάθεται μία λευκή γάτα από τη μία πλευρά και μία κατάμαυρη από την άλλη, σαν φύλακες της εισόδου.

4) Το ανάκτορο της Ροδοδάφνης. Η Δούκισσα της Πλακεντίας ήταν η κάτοικος του συγκεκριμένου κομψού οικήματος. Η μεγαλύτερη αγάπη της ήταν η κόρη της, η οποία βρήκε το θάνατο αναπάντεχα. Μην μπορώντας να δεχθεί το θάνατό της, η Δούκισσα ταρίχευσε το σώμα της και το τοποθέτησε στο δωμάτιό της. Καθημερινά τη φρόντιζε και της άλλαζε ρούχα σα να ήταν ζωντανή. Η τύχη όμως, είχε ακόμη πιο τραγικά σχέδια για την Πλακεντία. Κάποια στιγμή προέκυψε μία μεγάλη πυρκαγιά μέσα στο ανάκτορο, με αποτέλεσμα να αποτεφρωθεί και το άψυχο σώμα της κόρης της.

Η Δούκισσα «κατοικεί» στο κτίριο μέχρι και σήμερα, και οι περαστικοί δηλώνουν ότι την ακούν να κλαίει γοερά.

Πρόσφατα, διατυπώθηκε η άποψη ότι το ανάκτορο της Ροδοδάφνης συνδεόταν υπογείως με τη Σπηλιά του Νταβέλη και πιθανότατα αποτελούσε έξοδο διαφυγής σε περίπτωση που τα μέλη της οικογένειας διέτρεχαν κίνδυνο.

5) Οι τρεις αδελφές. Το «στοιχειωμένο» σπίτι στο Παλαιό Φάληρο, ήταν για χρόνια ακατοίκητο. Τις δεκαετίες του 60′ και του 70’ οι νέοι το χρησιμοποιούσαν για πάρτι και αυτοσχέδιες συναυλίες. Η ιστορία θέλει κάποιους από αυτούς τους νέους, σήμερα παππούδες, αυτόπτες μάρτυρες τριών γυναικείων μορφών-φαντασμάτων.

Σύμφωνα με το μύθο, στο σπίτι κατοικούσαν τρεις αδελφές. Κατά τα παλαιά έθιμα, πρώτα έπρεπε να παντρευτεί η μεγαλύτερη αδελφή και ύστερα οι υπόλοιπες. Η ιστορία όμως θέλει τη μεγαλύτερη από τις τρεις γυναίκες, άσχημη. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, και κάποια στιγμή πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Μέσα σε ένα μήνα βρήκαν το θάνατο και οι αδελφές της, για λόγους που δεν είναι γνωστοί.