Πρόκειται για έναν από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του, με πολλές επιτυχίες, κυρίως στο χώρο του θεάτρου. Σε μικρή ηλικία έχει καταφέρει να συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα του χώρου, όπως ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο Γιώργος Κιμούλης, η Χρυσούλα Διαβάτη και πολλοί άλλοι. Φέτος, ο Τάσος Ιορδανίδης ξεχωρίζει με την ερμηνεία του στις θεατρικές παραστάσεις «Πατέρας» (θέατρο Αποθήκη) και «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του» (θέατρο επί Κολωνώ). Ο γνωστός ηθοποιός μιλάει για όλους και για όλα σε μια συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης στο www.vradini.gr:

«Πώς έγινα ηθοποιός»

Πότε και πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;

«Να σου πω την αλήθεια, δεν ήταν ούτε όνειρο, ούτε σκοπός της ζωής μου να γίνω ηθοποιός. Ήμουν στη θεατρική ομάδα του σχολείου, στον Άγιο Παύλο στον Πειραιά, η οποία ήταν πολύ καλά δουλεμένη και με ωραίους ανθρώπους για υπεύθυνους. Ουσιαστικά, είχα πάει για να χάσω μάθημα και αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το θέατρο. Αλλά στην πορεία δε μου είχε περάσει από το μυαλό να γίνω ηθοποιός. Στα 18 μου αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού και είχα πει ότι αν δεν καταφέρω να περάσω, δε θα ασχοληθώ με την υποκριτική. Εν τέλει, όμως, πέρασα».

Τι σημαίνει το θέατρο για σένα;                                                                    

«Το θέατρο είναι λίγο σαράκι. Αν μπει το μικρόβιο, δε φεύγεις εύκολα».

Θεωρείς ότι δεν είχες από την αρχή το μικρόβιο;

«Όχι, καμία σχέση».

Ποια ήταν η αντίδραση των γονιών σου όταν τους ανακοίνωσες ότι θες να γίνεις ηθοποιός;

«Ήταν πολύ επιφυλακτικοί και μάλιστα πιο επιφυλακτική ήταν η μητέρα μου, ενώ περίμενα μεγαλύτερη αντίδραση από τον πατέρα μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα βράδυ στο πατρικό μου, την περίοδο που προετοιμαζόμουν για τις εξετάσεις στη δραματική σχολή που η μητέρα μου γκρίνιαζε και ο πατέρας μου γύρισε και της είπε “κι αν το παιδί έχει ταλέντο;”. Αυτό μου έδωσε πολύ μεγάλη δύναμη. Είχα, πάντως, τη στήριξή τους».

Τι σημαίνει η υποκριτική για σένα;

«Είναι σίγουρα μια μορφή έκφρασης, όχι μόνο προσωπικής, αλλά και ένας χώρος μέσα από τον οποίο μπορεί να υπάρξει κάτι πάρα πολύ σημαντικό το οποίο λείπει στις μέρες μας, η ουσιαστική επικοινωνία. Αυτή ανάμεσα στον υποκριτή και τον θεατή, ο οποίος τιμά τον πρώτο με την παρουσία του. Παράλληλα, αποτελεί συνάντηση με μεγάλα κείμενα και σπουδαίους συγγραφείς. Ανοίγονται δρόμοι και πορείες μπροστά σου και άλλων ανθρώπων τις οποίες ενστερνίζεσαι πολλές φορές ή τις απορρίπτεις».

Είχες γνωριμίες στο χώρο;

«Η μόνη ουσιαστική γνωριμία που είχα ήταν η οικογενειακή φίλη και συνάδελφος πλέον, Σοφία Βογιατζάκη, η οποία με προετοίμασε τότε για τις εξετάσεις στη δραματική σχολή».

Υπάρχει κάποιος ηθοποιός με τον οποίο θα ήθελες να ξανασυνεργαστείς και κάποιος που θες να συνεργαστείς;

«Αν όχι με όλους, σίγουρα με το 90% των ηθοποιών που έχω συνεργαστεί θα ήθελα σίγουρα να ξαναβρεθώ και κατά καιρούς συμβαίνει αυτό. Δεν είναι τυχαίο ότι στις παραστάσεις που είμαι, έχω παίξει με ανθρώπους για παραπάνω από μία χρονιά και σε κάποιες περιπτώσεις σε παραπάνω από ένα έργα. Σχετικά με το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, θα ήθελα να συνεργαστώ με όλους και να τους “κλέψω” από κάτι, ένα στοιχείο τους που θα με έκανε καλύτερο στη δουλειά μου».

«Η μεγαλύτερη συμβουλή που δέχτηκα»

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου στόχος στην υποκριτική;

«Πλέον δεν έχω ούτε στόχους όσον αφορά την υποκριτική, ούτε όνειρα. Ο μόνος στόχος μου είναι να συνεργάζομαι με ανθρώπους και καλλιτέχνες που εκτιμώ, θαυμάζω και σέβομαι βαθιά».

Πώς αντιδράς στις κριτικές;

«Παλιότερα όταν ήμουν στα ξεκινήματα και το αίμα έβραζε λίγο περισσότερο, αντιδρούσα με το αίσθημα της αδικίας. Τελικά οι κριτικές είναι μόνο εποικοδομητικές, είτε θετικές είτε αρνητικές. Φυσικά υπάρχουν και κακόβουλα πράγματα στο χώρο μας, όπως άλλωστε σε όλους τους χώρους. Όταν τα αναγνωρίζεις, θυμώνεις λίγο».

Ποια είναι η μεγαλύτερη συμβουλή που σου έχει δώσει κάποιος ηθοποιός και ποιο το μεγαλύτερο μάθημα που έχεις πάρει μέσα από τη δουλειά σου;

«Τη μεγαλύτερη συμβουλή μου την έχει δώσει ο σπουδαίος ηθοποιός, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο οποίος μου έχει πει πως “η δουλειά μας δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά μαραθώνιος”. Του οφείλω πάρα πολλά. Αυτό που έχω αποκομίσει από τη δουλειά μου είναι πως όση διαφήμιση και να κάνεις, όσο και να βγεις στη δημοσιότητα, όλα αυτά είναι πρόσκαιρα. Η ουσιαστική βάση της δουλειάς είναι η προσωπική δουλειά που κάνεις με τους συναδέλφους και τους συνεργάτες σου κάθε φορά, σε κάθε κείμενο και σε κάθε παράσταση».

Είσαι κυρίως θεατρικός ηθοποιός. Θα ήθελες να κάνεις τηλεόραση;

«Του χρόνου θα κάνω τηλεόραση, αλλά δεν είναι ακόμη κάτι ανακοινώσιμο. Είναι ωραία και η διαδικασία της τηλεόρασης, αλλά γοητεύομαι περισσότερο από το θέατρο. Ωστόσο, σε κάθε δουλειά, τον πιο σημαντικό ρόλο παίζουν τα κείμενα, οι συντελεστές και οι συνεργάτες. Το θέατρο έχει μια μαγεία. Από τότε που βγήκα από τη σχολή το 2005 τα περισσότερα μέτρα που έχω διανύσει είναι στο σανίδι, ενώ η οικονομική κρίση, της οποίας τα απόνερα βιώνουμε μέχρι και σήμερα, άρχισε να «χτυπάει» έντονα το 2008. Έτσι, δεν μπορώ να πω ότι η τηλεόραση μου έχει λείψει, καθώς δεν την έχω γνωρίσει τόσο καλά».

Κινηματογράφος ή τηλεόραση;

«Κινηματογράφος. Σαν μέσο είναι πιο γοητευτικό. Αλλά όπως είπα και πριν, τα πάντα εξαρτώνται από τους συντελεστές, τους συνεργάτες και τα κείμενα».

Έχεις κάποια σχέδια για τον κινηματογράφο;

«Όλο και κάτι συζητάω, αλλά ο κινηματογράφος απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο. Μπορεί να χρειαστεί να πας κάποιο ταξίδι και δε θέλω να αποχωριστώ το θέατρο. Δε συνδυάζονται εύκολα αυτά τα δύο».

«Ο συναισθηματικός του κόσμος του ηθοποιού πρέπει να μετατοπίζει κάτι στον εσωτερικό κόσμο του θεατή»

Έχεις κάνει φιλίες στο χώρο;

«Βέβαια. Οι φιλίες είναι πολύ σημαντικές όταν δημιουργούνται και όταν είναι σε σωστή βάση και είναι και ουσιαστικές. Είμαι χαρούμενος που έχω αποκτήσει τρεις φίλους οι οποίοι θα μου σταθούν, όπως θα κάνω και εγώ ανά πάσα ώρα και στιγμή».

Υπήρξαν «φίλοι» που λόγω της δουλειάς σου εξαφανίστηκαν π.χ. λόγω ζήλειας ή ανταγωνισμού;

«Αυτοί που έπρεπε να μείνουν, έμειναν. Σχετικά με τους άλλους, τα κακώς κείμενα που εγώ είδα ότι ενδεχομένως υπάρχουν τα έχω συγχωρήσει. Ελπίζω να έχουν κάνει και εκείνοι το ίδιο για μένα».

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου Έλληνας ηθοποιός;

«Πάρα πολλοί. Σελίδες ολόκληρες. Μεταξύ αυτών ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο Γιώργος Κιμούλης, ο Βασίλης Μπισμπίκης, ο Δημήτρης Καταλειφός κ.α. »

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του καλού ηθοποιού;

«Όπως τα βλέπω εγώ σαν θεατής, θα πρέπει ο συναισθηματικός του κόσμος και η συναισθηματική του νοημοσύνη να μετατοπίζει κάτι στον εσωτερικό σου κόσμο. Πρέπει να έχει μία φαντασία η οποία θα τον βοηθάει πάρα πολύ εύκολα να κάνει τις αναγωγές αυτές που πρέπει, ώστε να υπηρετήσει τον εκάστοτε ρόλο και να τον υπερασπιστεί, με τρόπο που θα πείσει το θεατή».

Τι συμβουλή θα έδινες σε έναν νέο ηθοποιό;

«Δουλειά, δουλειά, δουλειά».

Είσαι κυρίως δραματικός ηθοποιός. Θα δοκίμαζες κάτι διαφορετικό;

«Είμαι ηθοποιός και αν κληθώ να κάνω έναν κωμικό ρόλο θα το έκανα πολύ ευχαρίστως, γιατί μου αρέσει πάρα πολύ η κωμωδία. Θεωρώ ότι  είναι ένα πολύ δύσκολο είδος, μπορεί και πιο δύσκολο από το δράμα. Αμφότερα τα δύο είδη μου ασκούν την ίδια γοητεία».

Υπάρχει κάποιος ρόλος που να σου έχει ταιριάξει περισσότερο;

«Έχω νιώσει πολύ καλά στην αγκαλιά κάποιων ρόλων. Ενδεχομένως τους έχω καταλάβει περισσότερο, ενώ κάποιους άλλους τους έχω αγαπήσει ή δικαιολογήσει λίγο περισσότερο. Ένας ρόλος με τον οποίο θεωρείται ότι έχω κάνει καλλιτεχνική επιτυχία είναι εκείνος του Τζόνι στην παράσταση “Ο Τζόνι πήρε το όπλο του”».

«Έχουν υπάρξει ρόλοι που με έκαναν να συναντήσω τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου»

Όταν πέφτει η αυλαία, αφήνεις τον εκάστοτε ήρωα στο καμαρίνι, ή τον παίρνεις μαζί σου;

«Και να θες να τον πάρεις μαζί σου, και εσύ έχεις άλλες δουλειές και αυτός (γέλια). Κουβαλάς κάποιο φορτίο, αλλά τον αφήνεις. Όταν είναι οι παραστάσεις σωματικά, πνευματικά και ψυχικά κάπως πιο επώδυνες σίγουρα κάτι μένει, αλλά πρέπει να κρατάμε την ισορροπία μας».

Η γυναίκα σου, η επίσης γνωστή ηθοποιός, Θάλεια Ματίκα, έχει αποκαλύψει ότι θες να παίξετε το «Νυφικό Κρεβάτι». Είναι στα άμεσα σχέδιά σας;

«Δεν κάνω σχέδια πια, αλλά σίγουρα είναι ένα έργο το οποίο νομίζω ότι μας ταιριάζει πάρα πολύ».

Άλλα έργα που θα ήθελες να παίξεις;

«Όπως είπα και πριν, δεν κάνω σχέδια, το μόνο που με ενδιαφέρει είναι οι συναντήσεις. Σίγουρα θα ήθελα να συναντηθώ και πάλι με τη γυναίκα μου στη σκηνή, γιατί μου έχει λείψει».

Αγαπημένος ρόλος που έχεις παίξει;

«Όλους τους αγάπησα πολύ».

Αν έκανες μια αναδρομή στο παρελθόν, υπάρχει κάποιος ρόλος που θα ήθελες να ξαναπαίξεις επειδή τώρα θα απέδιδες καλύτερα λόγω εμπειρίας;

«Είχα την ευλογία να το κάνω αυτό με τον Τζόνι. Όταν βγήκα από τη σχολή το 2005, το έργο “Ο Τζόνι πήρε το όπλο του” ήταν η πρώτη μου επαγγελματική δουλειά. Ίδια ιστορία, αλλά με άλλη σκηνοθεσία, άλλη σκηνοθετική φόρμα και με διαφορετικό κείμενο. Είναι ωραίο να συναντιέσαι με τους ρόλους για δεύτερη και τρίτη φορά ενδεχομένως. Μπορεί να μη φαντάζει τόσο γοητευτικό σε πρώτη ανάγνωση, αλλά είναι ωραίο γιατί όσο μεγαλώνουμε αποκτούμε άλλα φορτία ζωής. Βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετικές σκοπιές. Η βάση πάντα είναι η ίδια, αλλά σίγουρα η ωρίμανση φέρνει πολύ πιο εποικοδομητικά αποτελέσματα και στη ζωή μας και στην καθημερινότητά μας, αλλά και στο σανίδι. Ηλικιακά, δε θα μπορούσα να παίξω ξανά τον νεαρό φοιτητή Ρασκόλνικοβ από το “Έγκλημα και τιμωρία”. Μεγαλώνω. Ένα λάθος που γίνεται πολλές στην Ελλάδα είναι ότι δε δίνεται χώρος τόσο πολύ στα νέα παιδιά. Θεωρώ ότι αυτό σιγά σιγά αλλάζει. Η δικιά μου γενιά αρχίζει και αγκαλιάζει  πολύ περισσότερο τα νέα παιδιά απ΄ ότι μας αγκάλιασαν εμάς».

Έχεις κάποιο αγαπημένο έργο;

«Ο Άμλετ νομίζω είναι το κορυφαίο έργο μαζί με τον Οιδίποδα».

Για να γίνει κάποιος καλός ηθοποιός πρέπει να είναι βαθιά συναισθηματικό άτομο;

«Χρειάζεται συναισθηματικό φορτίο στον υποκριτή και μετά η επέκταση αυτού είναι το πώς μπορείς να το διοχετεύσεις».

Υπάρχει ρόλος που να σε έχει κάνει να συναντήσεις τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου;

«Ναι, υπήρξαν στιγμές που επηρεάστηκα αναγκαστικά, λέγοντας κάθε μέρα κάποια λόγια σε συγκεκριμένους ρόλους.  Ωστόσο, πάντα προσπαθώ να τείνω προς τη φωτεινή πλευρά».

Έχουν οι ηθοποιοί τάση προς τη μελαγχολία;

«Ασφαλώς. Η μελαγχολία είναι ανθρώπινο στοιχείο. Βέβαια, αυτό εξαρτάται και από την ιδιοσυγκρασία του κάθε ηθοποιού».

Τελικά μπορεί να γίνει ο καθένας ηθοποιός;

«Μόνο με δουλειά και τριβή με το αντικείμενο».

«Ο Πατέρας»

Πρωταγωνιστείς στην παράσταση «Πατέρας». Πες μας δυο λόγια για την παράσταση.

«Το κλασικό κείμενο του Όγκουστ Στρίντμπεργκ έχει γίνει μια μεταφορά από τον Βασίλη Μπισμπίκη και οι ήρωες, η δομή και η πλοκή έχουν μεταφερθεί στην Αθήνα του σήμερα  σε μια παραμονή πρωτοχρονιάς. Βλέπουμε τα κακώς κείμενα τα οποία μπορεί να υπάρχουν μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον και ο στόχος του Βασίλη μέσα από αυτήν την παράσταση είναι να ταρακουνήσει το θεατή και να του προκαλέσει ένα σοκ. Ενδεχομένως, επιθυμεί να του κλείσει το μάτι και να του πει “παιδιά ας το πάρουμε λίγο αλλιώς γιατί υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά ζητήματα από αυτά τα οποία μπορεί να αντιμετωπίζουν οι ήρωές μας στη συγκεκριμένη παράσταση, τα οποία όμως καταφέρνουν τελικά να τους φέρουν σε αυτήν την καταστροφική δίνη”».

Η παράσταση βασίστηκε στην οικονομική κρίση. Πόσο θεωρείς ότι επηρέασε τις ενδοοικογενειακές σχέσεις;

«Δυστυχώς ζούμε σε μια κοινωνία, τη δυτική κοινωνία, όπου το χρήμα παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο. Νομίζω ότι ο δυτικός άνθρωπος έχει χάσει την ουσιαστική ταυτότητά του και την κατεύθυνσή του. Η αποστολή του ανθρώπινου είδους νομίζω δεν είναι άλλη από το να αγαπά και να αγαπιέται. Ο θεός του χρήματος είναι πολύ υπερτιμημένος τη σημερινή εποχή».

«Ο Τζόνι πήρε το όπλο του»

Η δεύτερη παράσταση στην οποία πρωταγωνιστείς είναι « Ο Τζόνι πήρε τα όπλο του». Μίλα μας και για αυτήν.

«Αυτήν την παράσταση ουσιαστικά την έκανα γιατί την είχα ανάγκη εγώ ψυχικά. Για κάποιο λόγο ένιωθα ότι δεν έκανα τίποτα για κάποια πράγματα τα οποία με ενοχλούν. Ένα από αυτά είναι ότι εμείς είμαστε στη δυτική κοινωνία αυτήν τη στιγμή, στην ασφάλεια της χώρας μας και βλέπουμε πόσο κοντά είμαστε με τα γεγονότα και ενδεχομένως να ήμαστε σε μία πολεμική σύρραξη. Είμαστε μία βολεμένη γενιά, η οποία ευτυχώς δε συνάντησε αυτά που είχαν συναντήσει οι προηγούμενες γενιές. Οι εικόνες από τη Συρία με κινητοποίησαν τόσο έντονα ψυχικά που αποφάσισα να κάνω ένα βαθιά αντιεμπορικό έργο, το οποίο όμως εμένα με γεμίζει πάρα πολύ ψυχικά. Απ΄ ότι φαίνεται ο κόσμος το τιμά με την παρουσία του γιατί έχει την ανάγκη να συναναστραφεί με τέτοια κείμενα. Υπάρχουν άνθρωποι με ευαισθησίες, οι οποίοι δε ζουν μόνο για το βωμό του χρήματος».

Σε αυτό το έργο σε σκηνοθετεί η γυναίκα σου. Πως είναι να συνεργάζεσαι με τη σύζυγό σου στον επαγγελματικό χώρο;

«Είμαστε δύο ισχυρές προσωπικότητες οι οποίες μπορεί να συγκρουστούν. Πάντα συμβαίνει αυτό όταν πάει να γίνει και να δημιουργηθεί κάτι καλλιτεχνικά. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι το πιο πειθήνιο άτομο όταν με σκηνοθετεί η Θάλεια. Η γυναίκα μου είναι συνεργάσιμη. Αισθάνομαι μία ασφάλεια μαζί της. Ξέρω ότι θέλει το καλύτερο για μένα, να βγάλει το καλύτερο από εμένα και έχω πάρα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη και στην αισθητική της και στις περγαμηνές  της, επομένως την ακολουθώ και εγώ. Στο τέλος της ημέρας αυτό είναι ωραίο γιατί υπάρχει εμπιστοσύνη».

Προτιμάς να την έχεις συμπρωταγωνίστρια ή να σε σκηνοθετεί;

«Ισχύει το ίδιο πράγμα».

«Η αγάπη μου για τον Παναθηναϊκό»

Θα παίξεις σε μια ταινία για τον Παναθηναϊκό. Πες μας λίγα λόγια για αυτήν.

«Η ταινία για τον Παναθηναϊκό θα γίνει απ΄ ότι ξέρω μετά από πρωτοβουλία του κ. Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Μιλάει για την ιστορία του τμήματος καλαθοσφαίρισης του συλλόγου. Έχω τη χαρά και την τιμή να έχω μια σκηνή στην οποία αναφέρομαι σε διάφορα γεγονότα τα οποία συνέβησαν ως φίλαθλος. Είμαι ένας φίλαθλος, ο αιώνιος φίλαθλος, ο οποίος για κάποιο λόγο έχει ταξιδέψει σαν τον Χαϊλάντερ από παλιά μέχρι το σήμερα».

Πως έγινες Παναθηναϊκός ενώ είσαι Πειραιώτης;

«Ο μπαμπάς μου ήταν Παναθηναϊκός, αλλά δε με “έσπρωξε” στο να γίνω και εγώ. Απλώς στο σχολείο που πήγαινα στον Πειραιά δεν μπορούσαμε να χωριστούμε για να παίξουμε και ήταν οι περισσότεροι Ολυμπιακοί. Μερικοί γίναμε Παναθηναϊκοί, ανάμεσα σε αυτούς και εγώ. Ήταν και δύο-τρεις ΑΕΚτζήδες και κάπως έτσι φτιάξαμε τις ομάδες».

Πέρυσι το φθινόπωρο πρόσφερες το 50% των εσόδων μιας δικιάς σου παράστασης στο Pao Alive. Γιατί προχώρησες σε αυτήν την κίνηση;

«Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Πιστεύω ότι αυτό που κάνει το κάνει πολύ καλά και οργανωμένα. Είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος που αγαπά πραγματικά την ομάδα. Ήθελα  να στηρίξω και εγώ την προσπάθειά του».

Πως βλέπεις την ομάδα φέτος;

«Μου αρέσει πάρα πολύ το γεγονός ότι στο ποδόσφαιρο βρίσκονται τα νέα  παιδιά που υπάρχουν από πέρυσι, όπως και η “πατρική” δουλειά που κάνει ο Γιώργος Δώνης. Πιστεύω ότι θα έρθουν καλύτερες ημέρες στο ποδόσφαιρο σιγά-σιγά. Παράλληλα, ευελπιστώ ότι το σωματείο θα βοηθηθεί και από άλλους ανθρώπους πέρα από την υπάρχουσα διοίκηση. Σχετικά με το μπάσκετ, το όνειρό μας είναι το Final-4 και πιστεύω ότι ο Πιτίνο έχει τον τρόπο».

«Μέσα από τα λάθη γινόμαστε σοφότεροι»

Πώς χαλαρώνεις μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά;

«Με φίλους και την οικογένειά μου, είτε βλέποντας κάποια ταινία , είτε παίζοντας με τα παιδιά μου. Προτιμώ να βρίσκομαι σε σπίτι παρά σε κάποιο μπαρ».

Δουλεύεις εφτά ημέρες την εβδομάδα. Πόσο δύσκολο είναι αυτό;

«Είναι πολύ δύσκολο, είχα να το κάνω χρόνια. Αλλά κάνω ένα επάγγελμα που μου αρέσει πολύ, οπότε δεν έχω παράπονο».

Χόμπι έχεις;

«Πολλά. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, μουσική,  play station κ.λ.π.»

Υπάρχουν πράγματα που έχεις μετανιώσει;

«Κάθε μέρα μετανιώνω. Αλλά μέσα από τις μετάνοιες και τα λάθη γινόμαστε σοφότεροι  και πλουσιότεροι. Δε γίνεται να  μην κάνουμε λάθη. Άνθρωποι είμαστε».

«Με την Θάλεια ερωτευτήκαμε με την πρώτη ματιά»

Πώς γνωριστήκατε με την Θάλεια;

«Της έκανα πρόταση για δουλειά το 2008 και παίξαμε μαζί. Της είχα κάνει και το 2007 από το τηλέφωνο, όπου δεν είχαμε γνωριστεί καν, είχαμε μιλήσει μόνο τηλεφωνικά. Στην αρχή ήταν πολύ φιλική η σχέση μας και στην πορεία προέκυψε κάτι άλλο».

Άρα δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά;

«Ήταν. Απλά στην αρχή είχε ακούσει την ηλικία μου και με αντιμετώπιζε λίγο σαν παιδάκι, καθώς με περνάει τέσσερα χρόνια».

Τι ερωτεύτηκες στην Θάλεια;

«Πέρα από την ομορφιά της που είναι δεδομένη, το ακέραιο του χαρακτήρα της».

Το ότι είναι ηθοποιός ήταν ένα στοιχείο που σε έκανε να την ερωτευτείς;

«Τη γνώρισα όταν ήμουν στο επαγγελματικό μου ξεκίνημα και σίγουρα αυτό ασκούσε μία γοητεία. Αλλά αυτό ουσιαστικά το ξεχνάς όταν γνωρίζεις τον άλλον. Μόλις τη γνώρισα σταμάτησε να είναι η Θάλεια Ματίκα, αλλά η Θάλεια».

«Δεν υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό από την πατρότητα»

Θα ήθελες τα παιδιά σου να γίνουν ηθοποιοί;

«Το μόνο που θα ήθελα για τα παιδιά μου είναι να είναι σωματικά και ψυχικά υγιή και να ακολουθήσουν αυτό που θέλουν. Αν αποφασίσουν να ασχοληθούν με την υποκριτική, θα τα στηρίξω».

Ο ερχομός των παιδιών απομακρύνει ή ενώνει περισσότερο ένα ζευγάρι;

«Αν το ζευγάρι πατάει σε σοβαρές βάσεις, τότε μόνο το συσπειρώνει».

Τι διαφορές έχει η σχέση με τον γιο σου σε σχέση με την κόρη σου;

«Ο γιος μου πιστεύω ότι ψυχικά είναι μια μικρογραφία μου. Η κόρη μου είναι πιο κοντά στη μαμά της. Άλλο είδος η γυναίκα, άλλο ο άνδρας. Η γυναίκα είναι πολύ πιο ισχυρό είδος».

Πόσο σε άλλαξε η πατρότητα;

 «Βάρυνα και σκέφτηκα ότι πρέπει να αρχίσω να μεγαλώνω αφηρημένα, χωρίς να σκέφτομαι την ηλικία μου, αλλά δεν υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό. Τα τρία σημαντικότερα συναισθήματα είναι να είσαι το παιδί κάποιων, να είσαι πατέρας κάποιων και το να είσαι σύντροφος κάποιου».

Τι συμβουλή θα έδινες στα παιδιά σου;            

«Να απλώνουνε πάντα το χέρι στο διπλανό τους. Πιστεύω πως αν η ανθρωπότητα έμπαινε σε αυτήν τη διαδικασία, τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο γόνιμα για την κοινωνία συνολικά».

Τι σε θυμώνει περισσότερο στον κόσμο;

«Η αδικία και η αγνωμοσύνη».

Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το 2020;

«Να είμαι σωματικά, πνευματικά, συναισθηματικά και ψυχικά υγιής, ώστε να μπορώ να ανταπεξέρχομαι στις οικογενειακές μου υποχρεώσεις. Να είμαι εντάξει απέναντι στην οικογένειά μου και να προσπαθώ καθημερινά να γίνομαι ένας καλύτερος άνθρωπος».