Μέχρι σήμερα, όλοι περιμένουν από την κυβέρνηση, την Πολιτεία και τους υπεύθυνους να δώσουν οδηγίες για το πώς θα γίνει ο εμβολιασμός των πολιτών.

Και όλοι κάθονται σε μια γωνιά και κρίνουν τις αποφάσεις των υπευθύνων, και μάλιστα υπερηφανεύονται ότι μπορούν να επιλέξουν αν θα κάνουν ή δεν θα κάνουν το εμβόλιο.

Ο κάθε ένας από εμάς στο όνομα των δημοκρατικού του δικαιώματος θεωρεί ότι μπορεί να παίζει με την προσπάθεια του συνανθρώπου του να μην κολλήσει κορωνοϊό.

Μέχρι σήμερα, κανείς δεν έχει βάλει πλάτη για να προχωρήσει ο μαζικός εμβολιασμός, αν σκεφτεί κανείς ότι όλο αυτό το διάστημα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η Εκκλησία, τα συνδικάτα και οι δήμαρχοι κρατούν διακριτικά αποστάσεις από την προσπάθεια να πεισθούν οι πολίτες να κάνουν το εμβόλιο.

Οι πολιτικοί αρχηγοί περιορίστηκαν μόνο στο να κάνουν οι ίδιοι το εμβόλιο και σε κάποιες απλές προτροπές προς τους ψηφοφόρους τους.

Την ίδια ώρα, κορυφαία στελέχη της αντιπολίτευσης φλερτάρουν με τους αντιεμβολιαστές.

Το ίδιο κάνουν και πολλοί κληρικοί. Σκορπούν την αμφιβολία και αποτρέπουν, με όποιον τρόπο μπορούν, τους πιστούς να κάνουν το εμβόλιο.

Όλο αυτό το διάστημα ο εμβολιασμός των γιατρών, των νοσοκόμων, του προσωπικού των Σωμάτων Ασφάλειας και των υπαλλήλων σε μονάδες φροντίδας επαφίεται στην καλή διάθεση, την ευσυνειδησία και την ατομική ευθύνη του κάθε εργαζόμενου.

Οι διοικήσεις των συλλογικών οργάνων, οι συνδικαλιστές και τα ελεγκτικά όργανα απουσιάζουν από αυτή τη μεγάλη προσπάθεια.

Καμία μεγάλη ομοσπονδία δεν πήρε απόφαση για την υποχρεωτικότητα των εμβολίων ή για να καταδικάσει την στάση των ανεύθυνων μελών τους που αρνούνται τα εμβόλια αλλά συνεχίζουν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε καίριες θέσεις. Μόνο συστάσεις, ότι τα μέλη τους πρέπει να εμβολιαστούν, κάνουν.

Κανένα πειθαρχικό όργανο ή Επιτροπή Δεοντολογίας δεν παρενέβη για να ελέγξει είτε γιατρούς, είτε νοσοκόμους, είτε άλλους επαγγελματίες που παραβιάζουν τις αρχές δεοντολογίας των επαγγελμάτων τους.

Άλλο ένα παράδοξο είναι αυτό που συμβαίνει στις τοπικές κοινωνίες.

Σε πολλούς δήμους και ορεινές περιοχές οι εμβολιασμένοι είναι λιγότεροι από αυτούς που πήγαν και το έκαναν.

Σε άλλες περιοχές έχουν εμβολιαστεί τρεις στους δέκα κατοίκους και κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να αντιδράσει φοβούμενος το πολιτικό κόστος.

Οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες, σε ορισμένες περιπτώσεις αποφεύγουν να εμπλακούν στο πρόβλημα, σα να μην τους αφορά. Λες και το τείχος ανοσίας σε μία περιφερειακή πόλη είναι αποκλειστική υπόθεση μόνο της Κεντρικής Διοίκησης κάποιου υπουργείου ή του Μεγάρου Μαξίμου.

Πρέπει όλοι να καταλάβουν πως αν δεν βγουν οι δήμαρχοι μπροστά, πόρτα πόρτα, να πείσουν τους συνδημότες τους, κανένας δεν μπορεί να φέρει στο εμβολιαστικό κέντρο τους δημότες μίας πόλης.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον μητροπολίτη και με τον παπά της ενορίας.

Αν δεν γίνουν οι ίδιοι φορείς των επιχειρημάτων για να εμβολιαστούν οι πιστοί, το κλίμα δεν αλλάζει εύκολα σε όσους ηλικιωμένους αρνούνται να κάνουν το εμβόλιο.

Εδώ χρειάζεται και η βοήθεια των μεγάλων και επωνύμων επιχειρηματιών στον κλάδο της Εστίασης και των νυχτερινών κέντρων.

Θα πρέπει άμεσα να πάρουν μία απόφαση και να τοποθετηθούν αν τα καταστήματά τους θα είναι για εμβολιασμένους ή όχι. 

Αν και αυτός ο κλάδος που κινδυνεύει τόσο πολύ από την πανδημία δεν βάλει πλάτη, τότε το χάος με τους ανεμβολίαστους θα μεγαλώνει συνεχώς, και πάντα τη μεγάλη διασπορά θα την πληρώνουν με απαγορευτικά μέτρα οι ευσυνείδητοι επαγγελματίες.

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»