Να συμφωνήσουμε σε κάτι; Κάθε ακραία συμπεριφορά οργάνου της τάξης, απέναντι σε οποιονδήποτε πολίτη, πριν’ απ’ όλα έχει να κάνει με το ίδιο το άτομο που φοράει τη στολή και κρατάει το γκλομπ.

Δεν φταίει καμία κυβέρνηση, επειδή ένας αστυνομικός παρεκτρέπεται. Εκτός εάν υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες δίνουν εντολή : «βαράτε όποιον και όπου τον βρίσκετε!».

Μα τι λέω, βέβαια, ασφαλώς και υπάρχουν (κάποιοι που πιστεύουν ότι ζητάνε οι πολιτικοί ηγέτες κάτι τέτοιο…).

Το κείμενο αυτό δεν απευθύνεται λοιπόν σε εκείνους που πιστεύουν πως η αστυνομία χτυπάει παράλογα, ανάλογα με το ποιος είναι Πρωθυπουργός, ούτε σε εκείνους που θεωρούν ότι επί Τσίπρα τηρούσε την τάξη μοιράζοντας λουλούδια.

Αυτό το κείμενο είναι για όσους από εμάς δεν κάνουμε τους Κινέζους.

Γι’ αυτούς που γνωρίζουν πως εντός του αστυνομικού σώματος υφίστανται εδώ και πολλά χρόνια (και) ακραία στοιχεία, τα οποία ξεπερνούν τα όρια και μάλιστα χωρίς ίχνος ενοχής.

Για εκείνους που ξέρουν πως ακόμη και για εκείνους – τους αστυνομικούς που απλά θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους- η δουλεία αυτή είναι πλέον πολύ πιο δύσκολη, με αποτέλεσμα κάποιοι να το φτάνουν στα άκρα και άλλοι να κάθονται στην άκρη παρακολουθώντας να συμβαίνουν έκτροπα.

Και οι δύο κατηγορίες αστυνομικών φέρουν τεράστια ευθύνη.

Οι… φανατικοί της «τάξης», την… εφάρμοσαν λοιπόν με ζήλο και οι μπαχαλάκηδες βρήκαν ξανά το «γήπεδό» τους.

Ούτε οι μεν είναι παραδείγματα αστυνόμευσης, ούτε οι δε αντιπρόσωποι της δημοκρατίας.

Διότι δεν υπάρχει συνείδηση. Ούτε για συντεταγμένη ζωή, ούτε για συντεταγμένη Πολιτεία. Ξεφτιλιζόμαστε όλοι μαζί, ταυτόχρονα. Αυτό το κάνουμε καλά, είναι η αλήθεια.

Είναι αδύνατον να κρατηθεί ισορροπία σε τόσο ανομοιογενή κοινωνία. Ο λαός στερείται έμπνευσης, την ώρα που και οι άνθρωποι των γραμμάτων έχουν επιλέξει να μένουν πίσω.

Απίθανα πράγματα, σε κοινωνία μπάχαλο.

Διότι σε μία τέτοια (κοινωνία), που ο αστυνομικός δε σέβεται τον πολίτη και ο πολίτης τον αστυνομικό (και που το γκλομπ γίνεται εργαλείο πολιτικής…),

σε μία κοινωνία η οποία δεν εντάσσει –διότι δεν αποδέχεται- στο σώμα της την προάσπιση της τάξης και τα όργανα που την επιβάλλουν,

αυτή δεν είναι κοινωνία. Ζούγκλα είναι και μάλλον γουστάρει που είναι κιόλας. Ένα μέρος της σίγουρα…