Εύχομαι να γίνω καντινιέρης – Γιώργος, 17, λέμφωμα Hodgkin

Η αγνή ψυχή του Γιώργου μόνο ένα επιθυμούσε: να κάνει τους φίλους του ευτυχισμένους και να χαρούν με τη χαρά του. Και έχει πολλούς φίλους ο Γιώργος, κάθε ηλικίας. Έτσι, σκέφτηκε ότι μια μεγάλη γιορτή θα τους ένωνε. Η γιορτή αυτή θα σηματοδοτούσε για εκείνον και την οικογένειά του μια νέα αρχή. Θα άφηναν πίσω τους κάθε κακή σκέψη και για λίγες ημέρες θα ήταν η μόνη τους έγνοια.

«Θέλω να γίνω καντινιέρης και να φτιάχνω hot dog και pop corn για τους φίλους και τους συγχωριανούς μου!» αναφώνησε ο Γιώργος και τα μάτια του έλαμπαν από χαρά. Οι νεράιδες του γραφείου προβληματίστηκαν με την ιδιαίτερη αυτή ευχή. Μα μια «εξωσχολική» νεράιδα είχε σκεφτεί τα πάντα και θα τους έκανε έκπληξη… «Χρυσούλα είμαι ο Βασίλης (Καλλίδης) και η Φαίη (Σκορδά) σκέφτηκε να κατεβάσουμε στην Κρήτη την καντίνα μου για την ευχή του Γιώργου. Θα έρθω να του μάθουμε μαζί πως να φτιάχνει το καλύτερο hot-dog!». «Γιοοοοοοούπι!!!», φώναζε η ψυχή της νεράιδας όταν το άκουσε και χάρηκε που υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν εθελοντικά τον πολύτιμο χρόνο τους για τα παιδιά του Κάνε-Μια-Ευχή! Ααααα και δεν σας είπα… λίγες ημέρες μετά οι εθελοντικές συμμετοχές αυξήθηκαν, όταν live στην τελευταία εκπομπή «ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ», ο Δημήτρης Ουγγαρέζος ενθουσιάστηκε τόσο με την ευχή του Γιώργου που αυθόρμητα φώναξε «θέλω κι εγώ να έρθω»!

Το ονειρεμένο σκηνικό για την ευχή του Γιώργου στήθηκε σε ένα όμορφο λιμάνι στη Νότια Κρήτη, γεμάτο από γεύσεις και μοναδικά συναισθήματα. Η συνάντηση ξεκίνησε με την παραδοσιακή Κρητική φιλοξενία. Ένα μεγάλο τραπέζι στήθηκε από το προηγούμενο βράδυ για να μας υποδεχτεί και να γνωριστούμε. Το χαμόγελο του γέμιζε ολάκερη την αίθουσα της ταβέρνας! «Τι μουσική θέλεις να παίζει αύριο Γιώργο μου;», τον ρωτήσαμε. «Ζεϊμπέκικο», είπε σταθερά. Και εκεί ξεκίνησε ο χορός, χορός μοναδικός με παιδική και αντρίκια ενέργεια την ίδια στιγμή να συνυπάρχουν, όπως και το αγόρι μας.

Ο Γιώργος δεν έκρυβε τη χαρά του και την ανυπομονησία του… Με το φωτεινό χαμόγελο του μόνιμα ζωγραφισμένο, ξενάγησε μετά το φαγητό τις νεράιδες στο αγαπημένο του λιμάνι, τις ενημέρωσε για ό,τι είχε φανταστεί για την επόμενη και δεν σταμάτησε να χαιρετά φίλους και γνωστούς καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπλάνησης!

Την επόμενη ημέρα, η προετοιμασία ξεκίνησε από νωρίς, όταν οι νεράιδες καταπιάστηκαν με δουλειές παραδοσιακές 😊: στο σημείο όπου θα γινόταν η εκπλήρωσή της ευχής, επιστρατεύθηκαν από σκούπες και φαράσια, μέχρι λάστιχα και πιεστικά νερού, και το μικρό λιμανάκι του χωριού έλαμψε κυριολεκτικά! Η βοήθεια της οικογένειας πολύτιμη… η μαμά, ο μπαμπάς και ο αδελφός του Γιώργου, με ζεστά χαμόγελα και ανοιχτές αγκαλιές, έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να είναι όλα όπως έπρεπε. Ο μπαμπάς του  δεν σταμάτησε λεπτό να ετοιμάζει τη γιορτή που όλοι τόσο περίμεναν! Οι καλύτεροί του φίλοι και συγχωριανοί ήταν εκεί να  βοηθήσουν σε ό,τι ήταν απαραίτητο.

Όταν κατέφθασε η καντίνα του ÜBERNESS, o Γιώργος έτρεξε να την υποδεχθεί. Μα η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν μόνο η καντίνα που τον έκανε να χαρεί… μα και ο οδηγός της! Ο αγαπημένος του Φώτης, ο εθελοντής του οργανισμού, είχε ήδη πάρει μια θέση στην καρδιά του από τον καιρό της εκμαίευσης της ευχής του. Σιγά-σιγά όλα έπαιρναν τη θέση τους: η καντίνα, η μηχανή του pop corn, το μαλλί της γριάς, τα παγωτά, τα αναψυκτικά και τα σουβλάκια που ζήτησε ο Γιώργος για να κεράσει τους φίλους του!

Δεν άργησαν να καταφθάσουν και οι δύο σωματοφύλακες του νεαρού καντινιέρη: ο σεφ Βασίλης Καλλίδης, που θα εκπαίδευε τον Γιώργο, και ο δημοσιογράφος ο Δημήτρης Ουγγαρέζος, που από την πρώτη στιγμή «σήκωσε τα μανίκια» και στάθηκε δίπλα στο Γιώργο σε όλα τα πόστα.

Τη στιγμή που ο Γιώργος μπήκε στην καντίνα και έφτιαξε το πρώτο hot dog όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. «Σε ποιον θα το δώσεις;» τον ρώτησαν οι σωματοφύλακες. «Στη μαμά μου…» απάντησε και αμέσως ξεπρόβαλαν δυο απλωμένα χέρια κι ένα γνώριμο πρόσωπο που έλαμπε από  περηφάνια και συγκίνηση. Στη συνέχεια ο σεφ με περίσσιο κέφι, ετοίμασε hot dog για όλους τους καλεσμένους, με τη βοήθεια των εθελοντών και φυσικά του ακούραστου Δημήτρη. Ακολούθησε το πέρασμα του Γιώργου – πάντα με τη συνοδεία του Δημήτρη – από όλα τα πόστα: κέρασαν μαλλί της γριάς, ποπ κορν, αναψυκτικά και παγωτά όλο τον κόσμο και φυσικά έψησαν λαχταριστά σουβλάκια!

Η μεγάλη γιορτή του Γιώργου δε θα μπορούσε φυσικά να ολοκληρωθεί, χωρίς την έκπληξη που του  επεφύλασσαν οι νεράιδες, γνωρίζοντας την αγάπη του για τα πυροτεχνήματα. Ο ουρανός φωτίστηκε από λάμψεις και χρώματα και ο Γιώργος με επιφωνήματα και χειροκροτήματα δεν μπορούσε να κρύψει την ευτυχία του!

«Το όνειρό μας έγινε πραγματικότητα. Όλη η οικογένεια, μαζί με το παιδί, πήρε δύναμη και ελπίδα από την εμπειρία της ευχής και ο Γιώργος μετά από τόση αγάπη που έλαβε, θα είναι σίγουρα πιο ήρεμος και χαρούμενος. Σας ευχαριστούμε για όλα!» ήταν τα λόγια της μαμάς, λίγο πριν ο Γιώργος παραλάβει το βραβείο του «Καλύτερου Καντινιέρη»!

Εύχομαι να αποκτήσω ένα αμαξίδιο – Λ., 11

Η μέρα ξεκίνησε υπέροχα για τις νεράιδες και το ξωτικό. Ο μικρός μας Λ., μετά από 2 ολόκληρα χρόνια παραμονής στα νοσοκομεία, ήταν επιτέλους στο σπίτι. Καθηλωμένος στο κρεβάτι, λόγω των προβλημάτων υγείας του, μοναδική ευχή του ήταν να αποκτήσει ένα αμαξίδιο. Μόνο έτσι θα μπορούσε να αφήσει το κρεβάτι του, να αντικρίσει και πάλι τον ήλιο, να μπορέσει να δει κάτι έξω από τους 4 τοίχους ενός δωματίου.

Λαχταρούσε αυτό που για όλους μας είναι δεδομένο και αυτονόητο: λίγο καθαρό αέρα και θέα στον ουρανό… Πώς θα μπορούσε κανείς να αρνηθεί κάτι τόσο απλό και συνάμα τόσο πολύτιμο για το μικρό μας φίλο;

Έτσι, ξεκίνησε το μαγικό του ταξίδι, η ημέρα που κυριολεκτικά θα άλλαζε την καθημερινότητά του. Αφού γεμίσαμε το καθιστικό του σπιτιού του με μπαλόνια – με άκρα μυστικότητα να μην μας καταλάβει – και τοποθετήσαμε όλες τις λιχουδιές (μπισκότα με ζαχαρόπαστα, cupcakes, πατατάκια, σοκολατίτσες) στο τραπέζι, οι νεράιδες εμφανιστήκαμε στην είσοδο του δωματίου του. Ο μικρός έμεινε έκπληκτος, μας κοιτούσε και μας περιεργαζόταν. Όταν τον ρωτήσαμε αν μας περίμενε, είπε πως γνώριζε ότι οι νεράιδές του θα ξανάρθουν, αλλά όχι το πότε. Αρχίσαμε να του μιλάμε για τη Νεραϊδοχώρα και τη μαγική μας χρυσόσκονη κι όποτε του λέγαμε κάτι που τον εντυπωσίαζε, μας χάριζε το πιο μεγάλο του χαμόγελο! Ήταν πολύ ενθουσιασμένος, δεν μπορούσε να σταματήσει να κοιτάει τα φτερά μας! Ζήτησε μάλιστα από τις νεράιδες του να βάλουν χρυσόσκονη και γκλίτερ σε όλες τις ζωγραφιές που είχε στον τοίχο.

Του είπαμε πως του έχουμε ετοιμάσει μια μέρα γεμάτη εκπλήξεις κι αμέσως εμφανίστηκε η πρώτη… Ο φίλος μας είχε την τιμή να γνωρίσει τον βασιλιά της Νεραϊδοχώρας, ο οποίος κατάφερε αμέσως να τραβήξει την προσοχή του και να τον κάνει να χαμογελάει με καθετί που έλεγε. Ήταν πολύ πειστικός στην κάθε του λέξη κι η όλη σκηνή ήταν μαγική. Λίγο αργότερα κατέφθασαν 2 ξωτικά, που είχαν ένα ακόμα δώρο: έναν αναπαυτικό «θρόνο» (το αμαξίδιο) που είχε κατασκευαστεί ειδικά, μόνο για εκείνον. Ο μικρός ήταν πολύ ενθουσιασμένος, αλλά δεν ένιωσε αμέσως έτοιμος να «ανέβει» στο αμαξίδιο. Βλέπετε, είχε μείνει τόσο πολύ καιρό ξαπλωμένος… Κάποια στιγμή ο «βασιλιάς» έπιασε το κάθισμα του αμαξιδίου και του είπε: «Ούτε εγώ που όπως ξέρεις είμαι βασιλιάς, δεν έχω τόσο αναπαυτικό θρόνο!» Αυτό ήταν! Ο μικρός μας, μάς εμπιστεύτηκε και έτσι μάς επέτρεψε να τον μετακινήσουμε με προσοχή στο δικό του «θρόνο» και να κάνουμε τη στέψη του με κάθε επισημότητα, χειροκροτήματα και το δικό του στέμμα φυσικά!  Στη συνέχεια ήρθε η ώρα να «εξερευνήσει» για πρώτη φορά το σπίτι του και να «συμμετέχει» με την πολύτιμη βοήθεια των νεράιδων και του πρώην βασιλιά σε ένα κυνήγι θησαυρού, που θα τον «οδηγούσε» σε όλα τα δώρα που είχαμε ετοιμάσει με πολλή αγάπη για εκείνον.

Κάθε μπαλόνι ήταν ένδειξη ότι κάπου εκεί κοντά υπήρχε κάποιο δώρο. Κάθε φορά που ανοίγαμε ένα δώρο, ο μικρός ήταν πολύ ενθουσιασμένος. Ο ενθουσιασμός και η χαρά ζωγραφίζονταν στο πρόσωπό του, καθώς αναφωνούσε «ουάου!» ή «ζήτω!». Το πάρτι συνεχίστηκε με τις λιχουδιές που είχαμε ετοιμάσει και πολλή μουσική. Ο μικρός μας φίλος ήξερε αρκετά τραγουδάκια και δε δίστασε να μάς τραγουδήσει.

Αργότερα, θέλησε να βγει στη βεράντα, να πάρει καθαρό αέρα και να αγναντέψει επιτέλους τη θέα της πόλης. Ακόμα και τότε, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτό που ζούσε ήταν πραγματικό… ότι όντως έγινε αυτή η μαγική μέρα. Νόμιζε, πως μάς έβλεπε στη φαντασία του.

Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, του είπαμε πως κάθε βράδυ οι νεράιδές του θα τον επισκέπτονται κι έτσι αποχωρήσαμε βλέποντας στα μάτια του για ακόμα μια φορά πόσο ευτυχισμένος ήταν, αλλά και την τεράστια συγκίνηση στο πρόσωπο της μητέρας του, που, μετά από 2.5 χρόνια, είδε το παιδί της να χαμογελάει και να μπορεί να αγναντεύει τον ουρανό που τόσο αγαπάει…

Εύχομαι να αποκτήσω ένα δωμάτιο με θέμα την Barbie – Γιαμούρ, 7, όγκος ΚΝΣ

Η μικρή Γιαμούρ είναι ένα γλυκό πλάσμα που χαμογελά συνέχεια. Η ασθένειά της, καθώς και η προσπάθεια των γιατρών για ίαση, έχει επηρεάσει την ομιλία και την κίνησή της. Όμως τίποτα δεν στάθηκε ικανό να εμποδίσει τη μικρή μας νεράιδα στην αποτύπωση της πιο βαθιάς της επιθυμίας.

Η εκπλήρωση της ευχής, αποτέλεσε μια πρόκληση για τον Οργανισμό. Όταν αντικρίσαμε το χώρο που έπρεπε να μεταμορφωθεί σε καταφύγιο της Barbie, μας γεννήθηκε μια αμφιβολία για το αν θα τα καταφέρουμε. Ξέρετε και εμείς καμιά φορά, έχουμε τις δεύτερες αυτές σκέψεις που μας κάνουν να λυγίζουμε λιγάκι. Άλλωστε είμαστε καθημερινοί άνθρωποι. Γνωρίζαμε ότι το εγχείρημα ήταν δύσκολο, τα έξοδα για την μεταμόρφωση του χώρου πολλά και οι μάστορες δυσεύρετοι! Μα το πείσμα μας και η αγάπη μας για αυτό το γλυκό πλασματάκι που έχει τόσο ταλαιπωρηθεί, δεν μας άφηνε το περιθώριο σκέψεων και αμφιβολιών…

Κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα, ως από μηχανής θεός εμφανίζεται και μια λύση. Έτσι, το πρώτο μας εμπόδιο ήταν το δυσβάσταχτο κόστος για την δομική ανακαίνιση του δωματίου. Το συμβούλιο των νεράιδων αποφάσισε ότι πάση θυσία έπρεπε να βρεθεί λύση. Και τότε πέρασε το κατώφλι του «σπιτιού» μας, η Ντορέττα Παπαδημητρίου, μια καλή νεράιδα του οργανισμού που πολύ μας αγαπά! «Θα καλύψω εγώ την εκπλήρωση της ευχής», μας είπε και δεν ήταν η πρώτη φορά.

Χαρούμενες και ανακουφισμένες ξεκινήσαμε τις ετοιμασίες. Δεύτερο εμπόδιο για την εκπλήρωση της ευχής αποτέλεσαν οι τεχνικές εργασίες. Η κατάσταση του χώρου ήταν άσχημη και το γνωρίζαμε από την αρχή. Χρειάστηκαν πολλές προσφορές και συζητήσεις, τεχνικές λεπτομέρειες που μόνο η νεράιδα αρχιτέκτονας καταλαβαίνει, ακυρώσεις συνεργείων και εκ νέου προσφορές, άπειρα τηλεφωνήματα και email. Δεν μας σταματούσε τίποτα. Το χαμόγελο της Γιαμούρ ήταν καρφωμένο στο μυαλό μας. Μετά από πολλές εβδομάδες, οι εργασίες ξεκίνησαν, πολλοί επαγγελματίες συνεργάστηκαν επί πολλές ώρες και έπειτα από χρονοβόρες παρεμβάσεις, η μεταμόρφωση του δωματίου επετεύχθη! Και η ώρα πλησίαζε μετά από μήνες δουλειάς.

Ένα γκρίζο πρωινό, 4 νεράιδες και ένα ξωτικό, βρέθηκαν στο παραθαλάσσιο προάστιο, όπου βρίσκεται το σπίτι της Γιαμούρ. Ανάμεσά τους και η καλή της νεράιδα, η Ντορέττα, που με όρεξη και κέφι, άρχισε να στριφογυρνά μέσα στο δωμάτιο της μικρής και να κάνει κάθε λογής δουλειά: έστρωσε το κρεβάτι, βοήθησε την νεράιδα αρχιτέκτονα με τα αυτοκόλλητα τοίχου, καθάρισε ότι ήταν απαραίτητο, βοήθησε στη διακόσμηση και πολλά ακόμη. Ήταν τόσο ενθουσιασμένη που θα την έβλεπε, που αισθανόταν ότι θα σπάσει η καρδιά της! Η υπέροχη ενέργειά της γέμισε τον χώρο και τον ετοίμασε για την είσοδο της Γιαμούρ!

Και η πόρτα του δωματίου άνοιξε και η μικρή μας αντίκρισε με έκπληξη και θαυμασμό τον καινούριο κόσμο που ανοιγόταν μπροστά της, το καινούριο δωμάτιο που θα έδινε χρώμα και χαρά στην καθημερινότητα της. Ένα όμορφο διάπλατο χαμόγελο σκιαγραφήθηκε στο πρόσωπό της και δε σβήστηκε στιγμή, ήταν εκεί και δήλωνε κάθε λεπτό την ευτυχία της. Τα λόγια ήταν περιττά, έτσι η ελάχιστη ομιλητικότητά της δεν μας εμπόδισε να καταλάβουμε τον ενθουσιασμό της. Σε όλη τη διάρκεια της ευχής δε θέλησε να μετακινηθεί από το καινούριο κρεβάτι της, ενώ ταυτόχρονα άνοιγε τα δώρα της με ανυπομονησία. Το μεγάλο αυτοκόλλητο της Barbie που διακοσμούσε τον τοίχο της, οι κούκλες και τα μικρά δωράκια ήταν μερικά από τα αντικείμενα που κέντρισαν το ενδιαφέρον της Γιαμούρ. Επικοινωνούσε μαζί μας γνέφοντας με το κεφαλάκι της και χαμογελώντας συνεχώς. Η μητέρα της, άγρυπνος φρουρός και προστάτης, δεν την άφησε από την αγκαλιά της και με τον δικό τους κώδικα επικοινωνίας, μας εξηγούσε όσα εμείς δεν καταλαβαίναμε.

Ήταν μια ξεχωριστή μέρα που γέμισε δύναμη και αισιοδοξία όλη την οικογένεια και τη βοήθησε να απομακρυνθεί, έστω και στιγμιαία,  από τις άσχημες σκέψεις που προκαλούν οι πολύ δύσκολες καταστάσεις που βιώνουν. Οι γονείς της, βλέποντας τη χαρά της μικρής τους, δε σταμάτησαν στιγμή να εκδηλώνουν το θαυμασμό και την ευχαρίστησή τους για το όμορφο αποτέλεσμα που αντίκριζαν, αλλά και για το γεγονός ότι η κόρη τους μετά από όλες τις δυσκολίες με τις οποίες είχε έρθει αντιμέτωπη χαμογελούσε ξανά. Ήταν μια ημέρα πλήρης, η οικογένεια και οι συγγενείς που συγκεντρώθηκαν ευχαριστήθηκαν τα «αποκαλυπτήρια» του νέου δωματίου της Γιαμούρ. Μα πάνω από όλα η ίδια η Γιαμούρ ένιωσε και πάλι παιδί και κράτησε σαν φυλαχτό τη μαγική νεραιδόσκονη που της χάρισαν οι νεράιδες της για να την προσέχει.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε μέσα από την ψυχή μας, την καλή νεράιδα της Γιαμούρ, Ντορέττα Παπαδημητρίου, που παρέμεινε ενεργά, αλλά διακριτικά στο πλευρό των εθελοντών, τόσο κατά τις ετοιμασίες, όσο και κατά την διάρκεια της εκπλήρωσης. Το ζεστό της βλέμμα για τη Γιαμούρ, αποτύπωνε τα συναισθήματα θαυμασμού για το μοναδικό αυτό πλάσμα και την αγάπη της!