Γιατί οι αρχηγοί των κομμάτων δεν δέχτηκαν την πρόταση του πρωθυπουργού να πάνε όλοι μαζί στο Πολυτεχνείο και ενωμένοι να καταθέσουν στεφάνι τιμής και μνήμης;

To Πολυτεχνείο ενώνει, δεν χωρίζει. Τον Νοέμβριο του 1973, τους φοιτητές, τα νιάτα της Ελλάδας δεν τα καθοδήγησαν πολιτικές παρατάξεις και κόμματα. Ο ξεσηκωμός τους ήταν αυθόρμητος. Σημαία τους η Ελευθερία και η Δημοκρατία. Ήταν εκεί όλοι μαζί, ενωμένοι. Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι. Αυτό το μήνυμα, αυτό το μάθημα της ενότητας, είναι δυνατόν εμείς, σήμερα, 47 χρόνια μετά, να το λησμονούμε και να μην αποτελεί φάρο και οδηγό μας σε κάθε σημαντικό θέμα που απασχολεί την πατρίδα μας; Να μην είμαστε σε θέση σε μεγάλα, σημαντικά θέματα, όπως Εξωτερικής Πολιτικής, Παιδείας, Υγείας να βρούμε κοινά σημεία και να προχωρήσουμε μαζί; Αυτό περιμένει να δει έμπρακτα ο ελληνικός λαός από τους πολιτικούς. Αυτό χρειάζεται η Ελλάδα. Το έδειξε η χιλιάδων χρόνων Ιστορία μας. Όταν είμαστε ενωμένοι, μεγαλουργούμε. Ο διχασμός, μόνο καταστροφές έφερε.

Τι ήταν αυτό που οδήγησε το ΚΚΕ, τον Σύριζα, την Αριστερά, να «αντισταθούν» στην απόφαση – πρόταση της κυβέρνησης για τον φετινό εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου; Γιατί έπρεπε να γίνουν πορείες, όταν  όλοι παραδέχονται πως ο συνωστισμός είναι ο κύριος λόγος μετάδοσης του κορωνοϊού;

Δεν έπρεπε οι ηγεσίες των κομμάτων να δείξουν την απαιτούμενη υπευθυνότητα; Οι νεκροί και οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου δεν χρειάζονται  πορείες, χειροκροτήματα, συνθήματα. Ένα θα επιθυμούσαν. Να μην ξεχασθεί η θυσία τους, να κάνουμε πράξη όλα αυτά για τα οποία αγωνίστηκαν.

Απέναντι σε αυτήν τη στάση των κομμάτων δεν χωράει καμία δικαιολογία. Η Ιστορία το γνωρίζει. Όπως στο ΕΑΜ δεν συμμετείχε μόνο η Αριστερά, έτσι και στο Πολυτεχνείο δεν ήταν μόνο αριστεροί. 

Εκεί έδωσαν το παρών όλοι οι πραγματικοί Έλληνες δημοκράτες. Όλοι αυτοί που τους ένωνε η αγάπη και η πίστη στην Ελευθερία και τη Δημοκρατία. Που αυτά δεν είναι  προνόμια και μονοπώλιο της Αριστεράς, όπως τόσο επίμονα και μεθοδικά, χρόνια τώρα,το καλλιεργούν και το σφετερίζονται…