Τζούλη Σούμα: «Η δικιά μας "Μήδεια" είναι εσωτερικού χώρου»

Η Τζούλη Σούμα γεννήθηκε στην Αθήνα και από τα 4 της χρόνια κατάλαβε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός. Οι γονείς της είχαν διαφορετική γνώμη, γι’ αυτό και σπούδασε Γαλλική Φιλολογία.

Στο τέταρτο έτος των σπουδών της γράφτηκε και στη Σχολή Βεάκη, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα, και έμαθε από τους δασκάλους της να εργάζεται σκληρά. Συγχρόνως, έκανε Χορό και Φωνητική και στο Ωδείο.

Για τις φρικαλεότητες που συνέβησαν στον καλλιτεχνικό χώρο, είπε πως ήρθε η ώρα να αλλάξει ρότα η αποστολή του Θεάτρου και να σταματήσει στο διάβα της να τραυματίζει ανθρώπινες ψυχές. Εύχεται να συμμετάσχει σε κάποιο σίριαλ.

Τζούλη Σούμα: «Η δικιά μας "Μήδεια" είναι εσωτερικού χώρου» | 46 2

Η «Μήδεια» διακρίθηκε από το Japanese International Institute της UNESCO, που τη συμπεριλαμβάνει στο ετήσιο τεύχος του 2020, ως δείγμα ελληνικού Θεάτρου. Τώρα από 23/9 έως 31/10 πρωταγωνιστεί στη «Μήδεια».

-Θέατρο και πάλι, κ. Σούμα, πώς αισθάνεστε, και… είστε αισιόδοξη για τη φετινή χρονιά ή όχι, λόγω ανεμβολίαστων;

«Αισθάνομαι ενθουσιασμένη που μετά από έναν ακριβώς χρόνο θα ξαναβρεθώ στο θέατρο, και μάλιστα ερμηνεύοντας μία μεγάλη επιτυχία, η οποία πρωτοπαίχτηκε το καλοκαίρι και το Σεπτέμβριο του 2019, για δεύτερη χρονιά το 2020, αλλά για λίγο, λόγω Covid, και τώρα, ευελπιστώντας ότι θα συνεχίσουμε με τους καλύτερους οιωνούς! Είμαι αισιόδοξη, γιατί πιστεύω ότι τα θέατρα είναι απολύτως ασφαλείς χώροι».

Μήδεια ξανά, λοιπόν, ρόλος-πρόκληση. Τον φοβηθήκατε;

«Όντως, ο ρόλος είναι από τους δυσκολότερους του θεατρικού ρεπερτορίου. Χρειάζεται πρωταθλητισμό, πρέπει να βρίσκεσαι σε άψογη σωματική και ψυχική κατάσταση, για να μπορέσεις να μην προδώσεις την παράσταση και το δικό σου δρόμο ερμηνείας, καθώς και τη σκηνοθεσία. Με γοήτευσε, με οδήγησε να ξεπεράσω κατά πολύ τον εαυτό μου. Πάντα έχω μία ταπεινότητα σε σχέση με τους ρόλους μου, όμως δεν τον φοβήθηκα, αισθάνθηκα ότι έχω την πείρα, μετά από 27 χρόνια στο Θέατρο, και την τεχνική κατάρτιση, για να τον αντιμετωπίσω. Οι παραστάσεις που κάναμε, έδειξαν ότι η οπτική της σκηνοθεσίας του ηθοποιού Δημήτρη Γεωργαλά ήταν απολύτως καταλυτική και για τη δική μου ερμηνεία. Η δικιά μας “Μήδεια” είναι εσωτερικού χώρου, που κρατά, όμως, όλα τα στοιχεία των αισθημάτων και του λόγου, που μπορεί να μεταφέρει μία τραγωδία στο σύγχρονο κοινό».

Μετά το «Ανατόλ», ρεσιτάλ δώσατε και εκεί, βάλατε πολύ ψηλά τον πήχη αυτή τη φορά.

«Σας ευχαριστώ για το “Ανατόλ”, ήταν, όμως, και αυτό μία συνολική δουλειά με τους εξαίρετους Πέρη Μιχαηλίδη και Βαγγέλη Παπαδάκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου, όπου ερμήνευα 7 διαφορετικές γυναίκες, 7 διαφορετικούς χαρακτήρες, 7 διαφορετικές προσωπικότητες. Η αλήθεια είναι πως δεν στηρίζεται μόνο επάνω σου ένα έργο. Είσαι, βεβαίως, ένας άξονας, αλλά η δουλειά μας έχει να κάνει με το πινγκ πονγκ που υπάρχει πάνω στη σκηνή. Εάν με τους ανθρώπους που βρίσκεσαι πάνω στο σανίδι δεν μπορείς να συνδιαλλαγείς και να υπάρχει αυτό το “δούναι και λαβείν”, όπως ακριβώς και στη ζωή μας άλλωστε, δεν αφορά η παράσταση κανένα θεατή και, νομίζω, και κανέναν καλλιτέχνη».

Την καταδικάζετε τη Μήδεια; Πώς την ερμηνεύετε;

«Βεβαίως και δεν την καταδικάζω. Η Μήδεια, έτσι όπως αναδεικνύεται και στη δική μας παράσταση, είναι ένα τοτέμ, ένα σύμβολο που εμπεριέχει τη θηλυκότητα, τον έρωτα, τη φιλικότητα, την αγριάδα, τη μητρική αγάπη, τη στοργή, το έγκλημα, τα πάντα. Είναι όλα αυτά σε ένα. Εξ ου και η πολυπλοκότητα του έργου, ανεβάζει ψηλά τον πήχη για την ερμηνεία κάθε ηθοποιού, που εξαρτάται και από τη σκηνοθεσία. Εγώ είχα τη χαρά, την ευλογία και την τύχη να καθοδηγηθώ από τον Δημήτρη Γεωργαλά, ο οποίος ασχολείται με αυτό το έργο για τουλάχιστον 8 χρόνια και η ανάγνωσή του είναι πεντακάθαρη και διαυγής. Νομίζω γι’ αυτό και ακούμπησε στις ψυχές των θεατών».

Για τον ηθοποιό υπάρχουν μικροί και μεγάλοι ρόλοι;

«Φυσικά. Δεν είναι το ίδιο να παίζεις “Μήδεια”, και το ίδιο να λες “Κυρία, το τσάι είναι έτοιμο”. Οι μεγάλοι ρόλοι δίνουν τη δυνατότητα στον ηθοποιό να κάνει μία μεγάλη εσωτερική διαδρομή, ένα μεγάλο ψάξιμο, να ταξιδέψει και να φτιάξει ολοκληρωμένους χαρακτήρες και ανθρώπους. Αυτή η καραμέλα το ότι “όλοι οι ρόλοι είναι μεγάλοι” είναι των ηθοποιών, ίσως του παλιού αλλά και του σύγχρονου Θεάτρου, όταν αυτοί πρωταγωνιστούν και δε δίνουν ευκαιρία σε νεότερους».

Τζούλη Σούμα: «Η δικιά μας "Μήδεια" είναι εσωτερικού χώρου» | 46 1

Τι χαρακτηρίζει έναν διαχρονικό ηθοποιό;

«Η συνέπεια και η εντιμότητα, με την οποία δουλεύει και προχωράει στην τέχνη του, έτσι όπως έχει σκεφτεί και αποφασίσει να την υπηρετήσει».

Ταλέντο, ψυχή ή… πληγές, χρειάζεται το Θέατρο;

«Χρειάζεται και τα τρία! Και όπως λέει ο αξιολογότατος Ανδρέας Μανωλικάκης, “στο Θέατρο δεν παίζουμε εμάς, αλλά από εμάς”, άρα όχι μόνο πληγές, όχι μόνο χαρές, αλλά όποιο άλλο συναίσθημα είναι τροφοδότης μας για να βρούμε και να ερμηνεύσουμε ρόλους».

Έχετε κάποιο μότο για να ξεπερνάτε τις δυσκολίες;

«Το “τολμηρούς η τύχη ευνοεί ”!».

Με την καρδιά ή τη λογική αποφασίζετε; Και το ποτήρι μισογεμάτο ή… μισοάδειο;

«Όσο περνάει ο καιρός, περισσότερο με την καρδιά και λιγότερο με τη λογική. Τώρα το ποτήρι, ανάλογα με τις φάσεις της ζωής μου, άλλοτε μισοάδειο και άλλοτε μισογεμάτο».

Μετά τη «Μήδεια», τι;

«Με τον Δημήτρη Γεωργαλά έχουμε πολλά σχέδια. Εύχομαι να είμαστε υγιείς με δημιουργική διάθεση, και πιστεύω ότι η ζωή θα τα φέρει έτσι, που θα πραγματοποιήσει το καλύτερο δυνατό σενάριο».

Από την έντυπη έκδοση της «Βραδυνής της Κυριακής»