Ηλικιωμένοι: Το μοίρασμα της φροντίδας των γονιών – Πώς θα συμφωνήσουν τα αδέλφια
Όταν τα παιδιά βλέπουν την ίδια πραγματικότητα μέσα από διαφορετικά φίλτρα, χρειάζεται να βρεθεί ένας κοινός τόπος
Καθώς οι γονείς μεγαλώνουν, τα παιδιά καλούνται να στηρίξουν τους ανθρώπους που τα μεγάλωσαν, τόσο πρακτικά όσο και συναισθηματικά, και όπως αναφέρει το Psychology Today, αν υπάρχουν αδέρφια, η φροντίδα των ηλικιωμένων μπορεί να μοιραστεί, αλλά μπορεί να υπάρχουν και δυσκολίες…
To ένα από τα αδέρφια μπορεί να πιστεύει ότι ο πατέρας χρειάζεται άμεσα μια πιο οργανωμένη φροντίδα, ότι δεν πρέπει πλέον να οδηγεί ή ότι χρειάζεται καθημερινή βοήθεια στο σπίτι, ενώ το άλλο μπορεί να θεωρεί ότι τα καταφέρνει ακόμη αρκετά καλά μόνος του. Η μητέρα χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση; Βοήθεια με το φαγητό; Ή μήπως το πρόβλημα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο φαίνεται;
Στην ουσία, και τα δύο παιδιά βλέπουν την ίδια πραγματικότητα μέσα από διαφορετικά φίλτρα. Εκεί που κάποιος διακρίνει μια επερχόμενη κρίση, κάποιος άλλος βλέπει κάτι διαχειρίσιμο.
Πώς μοιράζεται η ευθύνη
Συχνά ένα από τα αδέρφια αναλαμβάνει το μεγαλύτερο βάρος. Μπορεί να μένει πιο κοντά, να έχει περισσότερες πρακτικές δυνατότητες ή απλώς να νιώθει πιο έντονα την ευθύνη. Το γεγονός αυτό όμως έχει κόστος. Μπορεί να οδηγήσει σε εξάντληση ή σε ξεσπάσματα αντίδρασης και αγανάκτησης. Τα υπόλοιπα αδέρφια μπορεί να νιώσουν ενοχές ή να μπουν σε άμυνα, χωρίς όμως να αλλάζει ουσιαστικά η κατάσταση.
Οι ρόλοι της παιδικής ηλικίας επιστρέφουν. Τα παράπονα για αδικίες και ζήλια επανέρχονται και είναι εύκολο να ξαναβρεθείτε συναισθηματικά στη θέση που ήσασταν ως παιδιά και να βλέπετε την κατάσταση μέσα από παλιά τραύματα. Αλλά δεν είστε πια παιδιά, και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χειριστείτε την κατάσταση διαφορετικά.
Αντί να προσπαθείτε να αποφασίσετε μόνοι σας τι χρειάζονται οι γονείς σας, ειδικοί στο Psychology Today, συνιστούν να απευθυνθείτε σε επαγγελματίες υγείας. Οι γιατροί και οι ειδικοί έχουν τη γνώση να εκτιμήσουν αντικειμενικά την κατάσταση.
Επιπλέον, δεν εμπλέκονται συναισθηματικά, κάτι που βοηθά να ξεκαθαρίσει τι είναι πραγματικά απαραίτητο. Αν χρειαστεί, ζητήστε και δεύτερη γνώμη.
Δεν μπορούν όλοι να κάνουν τα ίδια πράγματα, και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Το παιδί που μένει μακριά μπορεί να μη μπορεί να βοηθήσει πρακτικά με την παρουσία του, αλλά μπορεί να οργανώνει ραντεβού, να μιλά με γιατρούς ή να διαχειρίζεται οικονομικά ζητήματα. Ο άλλος μπορεί να αναλαμβάνει τις μετακινήσεις ή την καθημερινή φροντίδα.
Όταν είναι ξεκάθαρο ποιος κάνει τι, αποφεύγονται παρεξηγήσεις και σύγχυση, τόσο μεταξύ σας όσο και για τους ίδιους τους γονείς.
Η βοήθεια των ειδικών
Όποιος έχει αναλάβει το μεγαλύτερο βάρος χρειάζεται χρόνο να ξεκουραστεί. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι το άλλο παιδί που μένει πιο μακριά μπορεί να έρχεται για λίγες μέρες ώστε να πάρει τη θέση του άλλου, ή να φιλοξενεί τον γονιό για ένα διάστημα.
Αυτές οι «ανάσες» δεν είναι πολυτέλεια. Είναι απαραίτητες για να μπορέσει η φροντίδα να συνεχιστεί χωρίς εξάντληση.
Αν οι εντάσεις παραμένουν και τα παλιά συναισθηματικά βάρη επανέρχονται στην επιφάνεια εμποδίζοντας τη συνεργασία, η οικογενειακή συμβουλευτική μπορεί να βοηθήσει. Ακόμη και λίγες συνεδρίες μπορούν να ξεμπλοκάρουν την επικοινωνία και να βοηθήσουν όλους να δουν πιο καθαρά τον κοινό στόχο.
Όπως συμβαίνει και σε άλλες δύσκολες οικογενειακές συνθήκες, το ζητούμενο είναι να μπορέσετε να συνεργαστείτε. Να αφήσετε στην άκρη ό,τι σας χωρίζει ή να το επιλύσετε, ώστε να σταθείτε δίπλα στους γονείς σας με τον τρόπο που πραγματικά χρειάζονται.
