Ο Νταλάρας εξέφρασε όσα κάποιοι δεν τολμούν
Ο Νταλάρας έθιξε αυτονόητα ζητήματα. Πώς σήμερα τα ΜΜΕ –τα τηλεοπτικά κατά βάση –εστιάζουν», με ανθρωποφαγικά χαρακτηριστικά, στις ανούσιες αντιπαραθέσεις
Η αντιπαράθεση του κορυφαίου Έλληνα καλλιτέχνη Γιώργου Νταλάρα με τους δημοσιογράφους, έξω από ραδιοφωνικό σταθμό όπου ήταν καλεσμένος τις προηγούμενες ημέρες, αναμφίβολα προκάλεσε αντιδράσεις. Είχαν προηγηθεί, βέβαια, δηλώσεις του σχετικά με το γεγονός πως οι αληθινοί καλλιτέχνες «δεν πρέπει να διαφημίζουν μπιφτέκια».
Δηλώσεις ενός ανθρώπου, τυπικού εκπροσώπου μίας γενιάς που έπαιρνε αυτό που έκανε πολύ στα σοβαρά. Όχι με αποσπασματικό τρόπο, αλλά με συνέπεια, ήθος και απροσμέτρητο πάθος και μεράκι. Που θεωρεί πως ακόμα και σήμερα, οι αρχές, οι αξίες και η αίσθηση του μέτρου, κάποια στιγμή ανταμείβονται. Μπορεί κάποιοι να μιλήσουν για «επίθεση στο δημοσιογραφικό λειτούργημα». Ξέρουν όμως πω κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Η δημοσιογραφική δραστηριότητα είναι ισάξια δημοσίου αξιώματος. Και πρέπει να ασκείται με ευλαβικό τρόπο.
Ας μην γελιόμαστε. Ο Γιώργος Νταλάρας δεν έβαλε κατά των δημοσιογράφων. Έβαλε κατά μίας λογικής και αντίληψης που θέλει όσοι ασκούν δημόσιο λόγο να τον κατευθύνουν στην ακατάσχετη μπουρδολογία και την αποθέωση του ασήμαντου, θωπεύοντας τα ένστικτα, ενώ αποκοιμίζουν τη λογική. Το θέμα είναι κατά πόσο οι ενδιαφερόμενοι «διαφωτίστηκαν» και αν όλα όσα είπε θα χαθούν στις αναλύσεις του πρωινάδικου. Ο Νταλάρας έθιξε αυτονόητα ζητήματα. Πώς σήμερα τα ΜΜΕ –τα τηλεοπτικά κατά βάση –εστιάζουν», με ανθρωποφαγικά χαρακτηριστικά, στις ανούσιες αντιπαραθέσεις κάθε «παραγονταίου. Αρέσκονται στην ανάδειξη του ποιος μίλησε για ποιον, ωστόσο δεν πρέπει να ενδιαφέρει τι είπε.
Σε μία χώρα που καλλιτέχνες του μεγέθους του Γιώργου Νταλάρα –όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος –διευθύνουν ορχήστρες από 15χρονα όσο οι εκπρόσωποι της κυρίαρχης «κουλτούρας» ανταλλάσσουν κλοτσοπατινάδες σε κοινή θέα υποστηρίζοντας το «έργο» τους που, αν μη τι άλλο, προάγει τη βία. Είναι προφανές πως μιλάμε για δύο ολότελα διαφορετικούς κόσμους.
Ο Νταλάρας βγήκε μπροστά. Μάλλον και αυτός αφουγκράζεται έναν κόσμο που δυσανασχετεί με τον εν γένει πνευματικό και ηθικό μαρασμό της εποχής. Που θέλει τον μέσο πολίτη παθητικοποιημένο και ανενεργό, έτσι ώστε να είναι ελάχιστα «ενοχλητικός. Εξέφρασε όσα δεν τολμούν να πουν κάποιοι όχι μόνο σε δημόσια θέα, αλλά και εντός των τεσσάρων τοίχων ενός γραφείου. Αλήθειες που θίγουν ένα σύστημα που επιθυμεί οι νέοι να αγνοούν όχι μόνο τον ίδιο τον Τσιτσάνη, αλλά και την εποχή που εκείνος έζησε και δημιούργησε. Οι λόγοι είναι ευνόητοι.
Ο Νταλάρας μίλησε για «μέρα μνήμης». Απευθυνόμενος σε έναν κόσμο που εκπροσωπεί την επιβολή της λήθης.
Είναι σαφές πως η χώρα έχει πρόβλημα πολιτισμικό. Έχει χάσει τον Τσιτσάνη. Και αυτό γιατί κάποιοι επιθυμούν να την «στρίψουν» αλλού.
Ο Γιώργος Νταλάρας μίλησε με το στόμα μίας Ελλάδας που δυσκολεύεται να εκφραστεί. Θα βρει όμως τον τρόπο να γυρίσει την κατάσταση, επαναστατώντας για το αυτονόητο.
*Ο Διονύσης Γράψας είναι ιστορικός, ΜΑ Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία, ΕΑΠ
Προσθέστε το vradini.gr στις προτιμώμενες πηγές σας στη Google και δείτε περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις σας. Κάντε κλικ εδώ.
