People & Style

Δήμητρα Ματσούκα για τον Πέτρο Κόκκαλη: «Ο Πέτρος είναι ο έρωτας της ζωής μου»

Για τον σύζυγο της και το ενδεχόμενο να μεγαλώσει την οικογένεια της απάντησε σε συνέντευξη της η ηθοποιός

Ματσούκα
Αρθρογράφος: Vradini.gr
Από Vradini.gr

Για το γάμο της με τον Πέτρο Κόκκαλη, τη συντροφικότητα, αλλά και το ενδεχόμενο να γίνει μητέρα, μίλησε η Δήμητρα Ματσούκα σε συνέντευξη της στην εφημερίδα «Real News» τονίζοντας πως «ο Πέτρος είναι ο έρωτας της ζωής μου»...

«Για εμένα ο θεσμός του γάμου είναι ένα άνοιγμα προς έναν κόσμο που δεν γνωρίζω. Αυτόν της κοινής πορείας με έναν άλλον άνθρωπο, κάτι που βεβαίως εμπεριέχει πολλά. Απαιτεί συμβιβασμούς, συγκρούσεις, συμφιλιώσεις και χαρές και κυρίως την κοινή, σταθερή απόφαση του να “είμαστε μαζί”» είπε για το πόσο έχει αλλάξει η ζωή της, ενώ για το συμβολισμό που έχει για την ίδια το μυστήριο, ανέφερε:

«Στα μυστήρια της θρησκείας μας, γενικά και όχι μόνο σε αυτό του γάμου, οι εμπλεκόμενοι προσφέρουν τη φυσική τους πραγματικότητα, εν προκειμένω, τον έρωτα και την αγάπη που αισθάνονται σε κάτι έξω από αυτήν, σε κάτι μεγαλύτερο που μεταφέρει αυτή τη βασική ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση με τον άλλον έξω από το στενό αυτό πλαίσιο των δύο. Σε κάτι που μπορεί να εμπνεύσει για το θαύμα που έχουμε, όταν μιλάμε για μια τέτοια σύνδεση ψυχική, σωματική και πνευματική δύο ξένων μεταξύ τους ανθρώπων. Αυτό το "οι δυο εις σάρκα μία" στα αυτιά μου, έτσι καθολικά όπως το αντιλαμβάνομαι, με συγκινεί και το βλέπω ως κάτι που αξίζει να πάρεις μία ευλογία ώστε να το καταφέρεις».

Απαντώντας στο αν η ίδια είναι παραδοσιακή γυναίκα, λέει «όχι. Με ευχαριστεί εξίσου το να φροντίζω τον άντρα μου με το να δέχομαι και τη φροντίδα του» ενώ για το ενδεχόμενο να συμπληρώσει την οικογένεια της η υιοθεσία ενός παιδιού, ανέφερε:

«Μεγάλωσα έχοντας πολλές υποχρεώσεις, συχνά παραπάνω πόσες αναλογούσαν στην ηλικία μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου με μία μόνιμη αγωνία και αίσθηση ανεπάρκειας ας πούμε ως προς την μικρότερη αδελφή μου, πως παιδί χωρισμένων γονιών με μητέρα που εργαζόταν, ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητας της ήταν και δικό μου χρέος. Έκανα λάθη που ακόμα με ταλαιπωρεί η σκέψη τους, παρόλο που έκανα και σωστά.

Οι αγωνίες ενός κηδεμόνα, που άλλοι αντιμετωπίζουν χωρίς να έχουν τον εαυτό τους, εμένα νομίζω ότι θα με συνέθλιβαν, είναι αυτός ο χαρακτήρας μου και ιδιοσυγκρασία μου. Και πάντα απορούσα με τις μητέρες που τα παιδιά τους τα μεγάλωσαν νταντάδες ή στην καλύτερη, γιαγιάδες. Σε κάθε περίπτωση δεν θα ήθελα να είμαι μία τέτοια μητέρα και - τέλος πάντων - το χρέος μου και τη συμμετοχή μου στο μεγάλωμα ενός παιδιού αισθάνομαι πως θα εξετέλεσα με αγάπη και κόπο σε πολύ νεαρή ηλικία, ευτυχώς με θαυμάσια αποτελέσματα. Καταρχάς η αδελφή μου ανάμεσα στις πολλές άλλες αρετές της, είναι η καλύτερη μητέρα που έχω συναντήσει»...

Δείτε επίσης