Πολιτισμός

Περικλής Λιανός στη «ΒτΚ»: «Υπάρχει κατάχρηση εξουσίας από σκηνοθέτες»

Ο βραβευμένος ηθοποιός σε μία αποκλειστική συνέντευξη μιλάει για το θέατρο, τις τηλεοπτικές σειρές και τα σχέδια του για το μέλλον

περικλης λιανος, περικλησ λιανοσ, ιανοσ ηθοποιος, Περικλής Λιανός, ηθοποιός, αποκλειστική συνέντευξη, θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές, Θέατρο, Τηλεόραση, Κινηματογράφος, Τέχνη, Πολιτισμός
Αρθρογράφος: Εσμεράλδα Αγαπητού
Από Εσμεράλδα Αγαπητού

Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»

Ο Περικλής Λιανός γεννήθηκε το 1963,είναι ηθοποιός περισσότερο γνωστός ως «Θόδωρος Πιπίνης» από την σειρά «Το καφέ της Χαράς». Κατάγεται από το Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας, όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1988 πήρε πτυχίο Νομικής, ενώ παράλληλα φοιτούσε και στη Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη. Στον χώρο της ενεργής δικηγορίας παρέμεινε μέχρι και το 1994. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την υποκριτική, έλαβε μέρος σε σίριαλ, συνεργάστηκε με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Λάρισας, έκανε ραδιόφωνο, σινεμά, μεταγλωττίσεις, ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση. Σταθμός στην πορεία του, υπήρξε η συμμετοχή του στην ταινία «Καϊκτσής», το 1998, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Μπικέτ Ιλχάν, καθώς ήταν η πρώτη ελληνοτουρκική ταινία που έγινε, με συμμετοχή στην παραγωγή και από τις δύο χώρες.

Κύριε Λιανέ, θα σας απολαύσουμε φέτος στο θέατρο «Αλκμήνη», όπου θα παίζεται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή το έργο «Ψυχών Λύτρωσις». Θα μας πείτε περί τίνος πρόκειται και ποιος είναι ο ρόλος σας;

«Πρόκειται για ένα νέο έργο, που βασίζεται σε διηγήματα της Γαλάτειας Καζαντζάκη. Διαδραματίζεται το 1963, όπου δύο οικογένειες, δύο διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, δύο διαφορετικοί κόσμοι, ενώνονται με τον αρραβώνα των παιδιών τους. Μαζί με το ζευγάρι βλέπουμε και τη ζωή των μελών των οικογενειών τους… Ο ρόλος μου είναι ο Παναγής, ο πατέρας του Αλέκου και της Αργυρούλας, ένας απλός, χαμηλών τόνων άνθρωπος που αντιμετωπίζει με το δικό του τρόπο τα προβλήματα των παιδιών του και τις καταστάσεις της εποχής».

1963… σα να ζούσαμε σε άλλον πλανήτη, όχι σε άλλη εποχή. Είναι διαχρονικό το έργο; Και ποιο είναι το στίγμα που δίνει ο σκηνοθέτης Νίκος Κρίκας;

«Το έργο είναι διαχρονικό, γιατί τέτοια είναι και τα θέματα που διαπραγματεύεται. Αγάπη, πόνος, βία, κακοποίηση, φόβος, φιλοδοξίες. Προβλήματα που ταλάνιζαν την κοινωνία της Ελλάδας όχι μόνο στη δεκαετία του 1960, αλλά εξακολουθούν να είναι και σήμερα, τόσο επίκαιρα. Ο Νίκος, Κρίκας με απόλυτο σεβασμό στο κείμενο και στους ηθοποιούς, αποφεύγοντας σκηνοθετικά τερτίπια και δηθενιές, φωτίζει την ουσία του έργου και τις γεμάτες αλήθεια ερμηνείες των ηθοποιών».

Λυτρώνονται ποτέ οι ψυχές τελικά;

«Τελείως νομίζω όχι, μπορούν να βρουν όμως κάποια δικαίωση».

Σας επηρεάζουν οι χαρακτήρες που υποδύεστε στην πραγματική σας ζωή, όσο κρατά το έργο; Ή φεύγοντας τους κλειδώνετε στο καμαρίνι σας;

«Πάντα όταν ερμηνεύεις ένα ρόλο δίνεις κάτι από τον εαυτό σου στον ήρωα και παίρνεις κάτι. Είναι μία συναισθηματική και πνευματική συναλλαγή.

Ο δυσκολότερος ρόλος σας ήταν;

«Ο Γκιγιόμ, στο έργο “Γκιγιόμ γλυκιά μου” του Γκιγιόμ Γκαλιέν».

Έχετε σπουδάσει Νομική και εξασκήσατε το επάγγελμα για κάποιο διάστημα. Πώς ασχοληθήκατε με την Υποκριτική τελικά, και γιατί;

«Παράλληλα έγιναν οι σπουδές, και για ένα διάστημα παράλληλα δούλευα και στα δύο. Με κέρδισε το Θέατρο. Από μικρός ονειρευόμουν να είμαι ηθοποιός, με συγκινούσε το να ερμηνεύω ρόλους, με βοηθούσε να ξεφεύγω από την πραγματικότητα, που δεν μου άρεσε ποτέ».

Μετανιώσατε για αυτή την επιλογή σας; Θα προτιμούσατε να μένατε πιστός στη Θέμιδα;

«Όχι, δεν μετάνιωσα, σκέφτομαι όμως αν θα μπορούσα να τα συνδυάσω, γιατί και η νομική επιστήμη με γοήτευε πολύ. Αλλά να είμαι μόνο δικηγόρος, όχι, δεν θα το ήθελα».

Πολλά σκάνδαλα στο χώρο σας είδαν το φως της δημοσιότητας τελευταία. Η πιο δυσάρεστη και η πιο ευχάριστη εμπειρία σας από τη δουλειά σας;

«Πολλές ευχάριστες, πάρα πολλές δυσάρεστες. Κυρίως αφορούν το κομμάτι της κατάχρησης εξουσίας από τους σκηνοθέτες, παραγωγούς, πρωταγωνιστές. Αλλά η πιο δυσάρεστη ήταν όταν έχασα τους γονείς μου, κι εγώ έπρεπε να παίζω. Αυτό ήταν σκληρό».

Τελικά, για να προχωρήσει ένας νέος ηθοποιός, πρέπει να… αντέχει τα πάντα; Γιατί είναι και τόσοι πολλοί οι ηθοποιοί που αποφοιτούν κάθε χρόνο, συν τους παλαιούς, σε μια τόση, δα, πρωτεύουσα…

«Πρέπει εκτός των δυνατοτήτων και του ταλέντου, να έχει υπομονή, επιμονή, πείσμα, εργατικότητα, τεράστια θέληση και τύχη. Αυτοί παραμένουν».

Έχετε συμμετάσχει σε πολλά θεατρικά, πάνω από 25 σίριαλ, 15 ταινίες, μεταγλωττίσεις… Κερδίσατε χρήματα;

«Αρκετά για να ζω με κάποια άνεση».

Έχετε πει το καταπληκτικό «Κάποτε παίρναμε λεφτά – Τώρα με έξι επεισόδια, παίρνεις δέκα σουβλάκια». Ισχύει;

«Παλιά βγάζαμε πιο πολλά, τώρα λιγότερα. Βέβαια, η φράση εμπεριέχει κάποια υπερβολή, γιατί ήθελα να δώσω έμφαση στη μεγάλη διαφορά».

Υπάρχουν σκηνοθέτες που «καπελώνουν» και το κείμενο και τον ηθοποιό; Σας έτυχε κάποιος;

«Είναι χαρακτηριστικό μιας εποχής και διαρκεί χρόνια. Κείμενο και ηθοποιός, τα συστατικά στοιχεία του Θεάτρου, σε υποδεέστερη θέση. Κυριαρχεί η άποψη του σκηνοθέτη, ενδυματολόγου, σκηνογράφου, φωτιστή και υπολοίπων, κι εμείς τσουβάλια που μας πετούν παντού. Μου έτυχε κάποιες φορές… Σε άλλες το έβαζα στα πόδια, σε άλλες έμενα και υπέφερα. Ίσως το επέλεγα κι εγώ, είναι λίγες όμως αυτές οι περιπτώσεις. Είμαι τυχερός».

Θυσιάσατε την προσωπική σας ζωή για την καριέρα σας;

«Όχι, με τίποτα».

Με τόσες επιτυχίες κρατάτε χαμηλό προφίλ…

«Δεν θεώρησα ποτέ ότι έκανα επιτυχία. Εξάλλου, η έπαρση μου είναι απεχθής».

Ο Περικλής τι εκτιμά, τι απεχθάνεται, τι φοβάται;

«Εκτιμώ την ευγένεια, το σεβασμό, τη συνέπεια, απεχθάνομαι τα αντίθετά τους, και φοβάμαι την ανημποριά».

Ένα μότο με το οποίο ξεπερνάτε τις δυσκολίες;

«Βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο. Ευγνώμων για ό,τι είμαι και έχω».

Δείτε επίσης