Κόσμος

Εκλογές σε 50 χώρες το 2024 – 2 δισ. άνθρωποι στις κάλπες

Εκλογές σε Δύση και Ανατολή, ίσως αλλάξουν τον κόσμο όπως τον ξέρουμε

νεα χρονια 2024, νεα χρονια, 2024, εκλογεσ, αμερικη, ηπα, βρετανία, γηραια αλβιωνα, παγκοσμια πολιτικη σκηνη, εκλογεσ, ευρωεκλογεσ, ινδια, σλοβακια, ολλανδια, ιταλια, χαμασ, παλαιστινη, γαζα, Νέα χρονιά, παγκόσμια πολιτική σκηνή, Εκλογές, ΗΠΑ, Αμερική, Βρ
Αρθρογράφος: Vradini.gr
Από Vradini.gr

Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»

Δεν χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις ή αστρολογικοί χάρτες για να γίνει απολύτως κατανοητό ότι το 2024 θα είναι μία κομβική χρονιά για την παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Αρκεί η συνειδητοποίηση ότι το ερχόμενο 12μηνο θα ψηφίσουν τουλάχιστον δύο δισ. άνθρωποι σε 50 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ε.Ε., της Ρωσίας, της Ινδίας και της Βρετανίας.

Οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2024 μοιάζουν με το τέλος μίας συγκλονιστικής τριλογίας. Το πρώτο βιβλίο αφορά τη συγκλονιστική και μη αναμενόμενη νίκη του Τραμπ επί της Χίλαρι Κλίντον το 2016. Ακολούθησε η δική του συντριπτική ήττα από τον Μπάιντεν το 2020, που σημάδεψε η άρνησή του να αποδεχτεί την ετυμηγορία της κάλπης, με αποτέλεσμα την αιματηρή έφοδο των οπαδών του στο Καπιτώλιο, στις 6 Ιανουαρίου 2021, μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης Ιστορίας της χώρας. Τον ερχόμενο Νοέμβριο έρχεται αυτό που ο Τραμπ έχει χαρακτηρίσει ως «την τελική μάχη». Όλα δείχνουν ότι σύντομα θα απαλλαγεί από τους Ρεπουμπλικανούς αντιπάλους του στις προκριματικές εκλογές, τον Ρον Ντε Σάντις και τη Νίκι Χέιλι. Μετά θα επικεντρωθεί σε αυτό που θέλει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, δηλαδή να ανακτήσει τον Λευκό Οίκο, αποκρούοντας παράλληλα τις 91 ποινικές κατηγορίες που του έχουν αποδοθεί από όλο το νομικό φάσμα, δημιουργώντας τη μοναδική προοπτική ενός υποψήφιου προέδρου που αντί να δίνει ομιλίες θα μιλά στους οπαδούς του έξω από τις διάφορες δικαστικές αίθουσες που θα πρέπει να δίνει το παρών.

Οι ειδικοί εντός και εκτός ΗΠΑ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι μία δεύτερη θητεία του Τραμπ θα αποψιλώσει την αμερικανική δημοκρατία και θα σηματοδοτήσει για την τεράστια χώρα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μία διολίσθηση προς έναν αυταρχισμό ουγγρικού τύπου. Μόνο εμπόδιό του ο Μπάιντεν, που μπορεί να «πατήσει» σε μία υγιή Οικονομία και έναν μακρύ κατάλογο νομοθετικών επιτευγμάτων, ωστόσο στα 81 του χρόνια θεωρείται από πολλούς ανίκανος να κυβερνήσει για άλλα τέσσερα χρόνια τις ΗΠΑ. Η δύναμη της χώρας από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μπορεί να φθίνει συνεχώς, αντιστρόφως ανάλογα με την ισχύ των αντιπάλων της, που πληθαίνουν κάθε χρόνο που περνά, ωστόσο διαδραματίζει ακόμη σημαίνοντα ρόλο σε όσα συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο πολύ μακριά από τα εδάφη της. Για του λόγου το αληθές, η θέση του Τζο Μπάιντεν ότι ο Λευκός Οίκος πρέπει να στηρίξει τους συμμάχους του αποφεύγοντας την περιττή κλιμάκωση, δοκιμάζεται σήμερα στον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα, όπου η κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου δικινδυνεύει έναν περιφερειακό πόλεμο χωρίς την αμερικανική στήριξη, όπως απέδειξε η πρόσφατη δολοφονία του ανώτατου αξιωματούχου της Χαμάς Σαλάχ αλ Αρούρι από ισραηλινό drone. Ομοίως, στο μέτωπο της Ουκρανίας είναι πολλά και μεγάλα τα παράπονα ότι οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους θα μπορούσαν να είχαν κάνει περισσότερα για να ενισχύσουν την κυβέρνηση του Κιέβου τον περασμένο χρόνο, και ότι τώρα μπορεί να είναι πολύ αργά για να στρέψουν την κατάσταση υπέρ των στρατευμάτων του και εναντίον των δυνάμεων της Ρωσίας, που απολαμβάνουν ένα momentum υπεροχής τις πρώτες ημέρες του νέου έτους.

Η εκλογική αναμέτρηση της «Γηραιάς Αλβιώνας»

Όσον αφορά τις υπόλοιπες εκλογικές αναμετρήσεις στον κόσμο, στη Βρετανία ο ηγέτης των Εργατικών Κιρ Στάρμερ θεωρείται πιθανότερο να κερδίσει τις εκλογές του επόμενου χρόνου βγάζοντας έξω από το νούμερο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ τον Ρίσι Σούνακ, ενώ στην Ταϊβάν, την οποία η Κίνα θεωρεί δική της, όλα δείχνουν ότι ο υποψήφιος του κυβερνώντος Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος (DPP) Λάι Τσινγκ Τε θα επικρατήσει έναντι του αντιπολιτευόμενου Kuomintang, που διατηρεί φιλικές σχέσεις με το Πεκίνο.

Στο Μεξικό, δύο γυναίκες, η αριστερή πρώην δήμαρχος της Πόλης του Μεξικού Κλαούντια Σέινμπαουμ και η επιχειρηματία Σότσιλ Γκάλβες με ρίζες από αυτόχθονες, θα διασταυρώσουν τα ξίφη τους για να γίνει η μία εξ αυτών η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της χώρας, ενώ στο Ιράν οι βουλευτικές εκλογές θα διεξαχθούν τον Μάρτιο, 18 μήνες μετά το θάνατο της Μαχσά Αμινί στα χέρια της θρησκευτικής αστυνομίας, επειδή δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της, που πυροδότησε μήνες μαζικών διαδηλώσεων εναντίον πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών. Τέλος, στην Ινδία, ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι αναμένεται να κερδίσει τις εκλογές της άνοιξης, έπειτα και από την άμεση αντίδρασή του ύστερα από μία πυραυλική επίθεση των Χούτι σε ινδικό δεξαμενόπλοιο να στείλει το Νέο Δελχί πολεμικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, ενώ οι εκλογικές αναμετρήσεις στο Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και την Ινδονησία εκτιμάται ότι θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν μία αυξανόμενη ροπή προς τον αυταρχισμό.

Πούτιν μέχρι το... 2036

Κάποιες από τις εκλογικές αναμετρήσεις της φετινής χρονιάς είναι λιγότερο απρόβλεπτες από τις υπόλοιπες, αφού, για παράδειγμα, ελάχιστοι πιστεύουν πραγματικά ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα κερδίσει επιπλέον 6 χρόνια στην προεδρία της Ρωσίας, και μάλιστα με διθυραμβικά αποτελέσματα. Ο Ρώσος πρόεδρος ανακοίνωσε, στις 8 Δεκεμβρίου, ότι θα είναι υποψήφιος για μία πέμπτη θητεία, και αν κερδίσει στην κούρσα στις 17 Μαρτίου, θα παραμείνει «τσάρος» στο Κρεμλίνο μέχρι το 2030. Υπενθυμίζεται ότι το 2020 και το 2021 ο Βλαντιμίρ Πούτιν τροποποίησε το ρωσικό Σύνταγμα, ώστε να μπορεί να θέσει ξανά υποψηφιότητα και να παραμείνει έως το 2036 στην πρώτη γραμμή της ρωσικής εξουσίας, δηλαδή φιλοδοξεί να αφήσει το τιμόνι της χώρας αφού πρώτα θα έχει κλείσει το 83ο έτος της ηλικίας του. Δύο γυναίκες ερίζουν, επίσης, για να κατακτήσουν το ανώτατο αξίωμα, η 40χρονη δημοσιογράφος Γεκατερίνα Ντουντσόβα, της οποίας η υποψηφιότητα έχει ελάχιστες πιθανότητες να γίνει δεκτή, και η Άννα Πούτινα, πρώτη εξαδέλφη του Πούτιν, που λέγεται ότι προαλείφεται για διάδοχός του...

Απειλή η Ακροδεξιά στις Ευρωεκλογές

Μεγάλο ενδιαφέρον συγκεντρώνουν οι Ευρωεκλογές του Ιουνίου, καθώς πληθαίνουν οι ενδείξεις για αύξηση της λαϊκής υποστήριξης στα ακροδεξιά κόμματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου στην Ολλανδία, όπου ο επί μακρόν πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε έχασε την πλειοψηφία από τον ακροδεξιό Γκερτ Βίλντερς, και, φυσικά, η περσινή νίκη της Τζόρτζια Μελόνι στη γειτονική Ιταλία. Επιπλέον νίκες της Ακροδεξιάς θα εκλαμβάνονταν ως θετικές εξελίξεις για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ιδιαίτερα αφότου η Σλοβακία εγκατέλειψε την υποστήριξη προς την Ουκρανία μετά τη νίκη του εθνικιστή και λαϊκιστή Ρόμπερτ Φίτσο στις εκλογές τον περασμένο Σεπτέμβριο. Η σύνθεση του νέου Κοινοβουλίου που θα αποφασιστεί από τις ψήφους περισσοτέρων από 400 εκατ. πολιτών έχει μεγαλύτερη σημασία από κάθε άλλη φορά, διότι θα καθορίσει τις προτεραιότητες της Ε.Ε. μέχρι το 2029, σε μια εποχή που η ευρωπαϊκή οικογένεια αναμένεται να επεκταθεί και να συμπεριλάβει την Ουκρανία και τη Μολδαβία. Οι απειλές της Ουγγαρίας να μπλοκάρει την είσοδο της Ουκρανίας στα τέλη του 2023, δίνει μία γεύση του για το πόσο επίπονη μπορεί να αποδειχτεί η διεύρυνση.

Εάν τα «σκληρά» δεξιά κόμματα αποκτήσουν έρεισμα στο Κοινοβούλιο, υπάρχουν φόβοι ότι θα προκαλέσουν εκλογικές ανατροπές και αλλού, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας. Μόλις αυτή την εβδομάδα έρευνα της «Washington Post» συμπέρανε ότι η Ρωσία διεξάγει μία επιχείρηση ανατροπής της πολιτικής κατάστασης στη Γαλλία, στην οποία σημαντικό ρόλο φέρεται να διαδραματίζει το ακροδεξιό κόμμα της Μαρίν Λεπέν. «Το Εθνικό Μέτωπο (RN) είναι πράγματι ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου στη Γαλλία», και «παίζει πρωταρχικό ρόλο στην αναμετάδοση της προπαγάνδας του Πούτιν», ανέφερε μετά την έρευνα της αμερικανικής εφημερίδας, με μήνυμά του στην πλατφόρμα X, το προεδρικό κόμμα Αναγέννηση του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. Αυτός, άλλωστε, είναι ο λόγος για τον οποίο η πολιτική της μετανάστευσης είναι τόσο σημαντική.

Ανώτερος αξιωματούχος που εργάζεται σε αυτόν τον κρίσιμο τομέα, δήλωσε στον «Guardian» ότι η Ε.Ε. πρέπει, επιτέλους, να κάνει ένα τεράστιο άλμα πίστης και να «αποεθνικοποιήσει» πλήρως το ζήτημα, δημιουργώντας ένα Όργανο σε όλη την ήπειρο για να το αντιμετωπίσει συλλογικά. Σε όλα αυτά, αχτίδα αισιοδοξίας αποτέλεσε η Πολωνία, όπου πρόσφατα ο πρώην πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ επέστρεψε στην εξουσία με μία αμιγώς φιλοευρωπαϊκή ατζέντα.

Δείτε επίσης